ทำดีให้ตายใจ

แพรพิชชายืนที่ริมฟุตบาทพร้อมกับชะเง้อคอมองหารถของทางบ้านที่จะมารับ เพราะตั้งแต่เหตุการณ์อุบัติเหตุในครั้งนั้น พ่อของเธอไม่ยอมให้เธอไปไหนมาไหนด้วยตัวคนเดียว จึงได้จัดแจงให้คนที่บ้านมาคอยรับคอยส่งด้วยความเป็นห่วง

“เมื่อไรจะมารับนะ”

แพรพิชชาพึมพำ ยืนรออยู่สักพักก็สังเกตเห็นรถที่มาจอดเทียบด้านหน้าเธอ ก่อนที่กระจกจะเลื่อนลง

“ท่านประธาน!”

“ผมเห็นคุณยืนรอรถนานมาแล้ว แต่ยังไม่มีใครมารับ สนใจให้ผมไปส่งไหม?” 

เขาเสนอ

“ขอบคุณนะคะท่านประธาน แต่ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเกรงใจ”

“งั้นผมรอเป็นเพื่อน” 

เขาไม่ลดละความพยายาม ตามตื๊อเธอทำไมนักหนาเนี่ย เป็นถึงประธานบริษัทแต่ดันมาตื๊อเด็กฝึกงานอย่างเธอนี่นะ แพรพิชชาคิดในใจ

“ท่านประธานกำลังจีบฉันหรือเปล่าคะ?” 

แพรพิชชาถามออกไปตามตรง แม้ไม่ใช่คำถามที่เธอควรจะถามมากเลยด้วยซ้ำ แต่ความคับข้องใจทำให้เธอตัดสินใจถามออกไป

“ใช่ คุณเข้าใจถูกแล้ว” 

หญิงสาวอึ้งกับคำตอบของเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะยอมรับกับเธอตรง ๆ เช่นนี้

“ฉันพอจะทราบนะคะว่าฉันเป็นคนที่มีเสน่ห์ แต่เราเพิ่งเจอกันแค่ครั้งที่สอง ท่านประธานก็รุกจีบฉันแบบนี้มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ? อีกอย่างหนึ่งฉันเป็นแค่เด็กฝึกงาน และตำแหน่งของคุณสูงเกินไปจนไม่ควรเลยที่จะทำแบบนี้” 

แพรพิชชาถามออกไปพร้อมกับจ้องมองเขาไม่วางตา

“การที่ผมจะชอบใครมันไม่ได้มีเวลาหรือตำแหน่งฐานะมาบ่งชี้หรอก ชอบก็คือชอบ” 

เขายังคงหยอดคำหวานใส่เธออย่างต่อเนื่อง

“แล้ว...คุณสนใจจะไปกับผมไหม?” 

ถามขึ้นหลังจากที่เธอนิ่งเงียบกับคำบอกกล่าวของเขา แพรพิชชาขมวดคิ้วกับคำเชิญชวน ที่แท้เขาก็อยากได้ตัวเธอเองหรอกเหรอ

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน”

“เข้าใจผิดแล้วไปใหญ่แล้ว ผมแค่จะไปส่งคุณ” 

โลกันตร์ทำสายตาเชื้อเชิญเธอ

“รถที่บ้านมารับฉันพอดี ขอตัวนะคะ” 

เธอบอกเขาก่อนจะเดินจากเขาไปขึ้นรถอีกคันที่เคลื่อนเข้ามาจอดอยู่ด้านหลัง โลกันตร์ยิ้มอย่างพอใจเพราะคิดว่าหญิงสาวคงจะหลงกลเข้าแล้ว

กริ๊ง ๆ กริ๊ง ๆ 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้โลกันตร์ละความสนใจในตัวของแพรพิชชา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อเห็นชื่อของปลายสายจึงรีบกดรับทันที

“ครับวิเวียน?” 

โลกันตร์กรอกเสียงไปยังปลายสาย

(คุณไม่คิดถึงวิเวียนเหรอคะ วิเวียนคิดถึงคุณมากเลยนะ) 

ปลายสายพูดเสียงหวาน

“คิดถึงสิครับ ว่าแต่คุณเถอะหายไปนานเลยนะ?” 

น้ำเสียงงอนถูกส่งไปให้เธอ

(ก็คุณไม่มาหาวิเวียนเองนี่)

“ให้ผมบินไปหาคืนนี้เลยก็ได้” 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

(ล้อเล่น วิเวียนเข้าใจค่ะว่าคุณงานยุ่ง แต่อย่าทำงานหนักจนลืมดูแลตัวเองนะ) 

เธอพูดอย่างเข้าอกเข้าใจเขา

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา โลกันตร์เข้ามารับช่วงต่อบริษัทจากผู้เป็นปู่ จึงทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลา

“ครับ วิเวียนก็อย่าลืมดูแลตัวเองล่ะ คิดถึงมากเลยนะ” 

โลกันตร์วางโทรศัพท์มือถือลงหลังจากวางสาย เขาแสดงออกถึงสีหน้าแห่งความกังวล

โลกันตร์คบหาดูใจกับแฟนสาวมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่กลับมีเรื่องราวที่ทำให้เธออยากจากเขาและโลกนี้ไปซึ่งเขายอมไม่ได้ โลกันตร์ตัดสินใจส่งเธอไปอยู่ต่างประเทศ โดยเขาเป็นคนจัดการค่าใช้จ่ายทุกอย่าง เพื่อให้เธอลืมเรื่องราวในอดีต 

ถ้าไม่ติดว่า เขาต้องช่วยปู่บริหารบริษัทคงตามไปอยู่กับเธอเป็นการถาวรอย่างแน่นอน เขาซื้อตั๋วเพื่อบินไปเยี่ยมเธออยู่บ่อย ๆ นั่นจึงทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขานั้นแน่นแฟ้นแม้จะอยู่ห่างไกลกัน

สำหรับเขา... วิเวียนเป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร เธอตัวคนเดียวมาโดยตลอดจนกระทั่งมาเจอกับเขา เขาจึงปฏิญาณกับตัวเองเอาไว้เขาจะต้องดูแลเธอให้ดีที่สุด 

แต่สุดท้ายเขาก็ทำไม่ได้ เขาปล่อยให้คนชั่วพวกนั้นเข้ามาทำลายเธอ เขาได้แต่โทษตัวเองอยู่ทุกวัน พวกมันต้องได้รับผลกรรมที่ทำไว้

“กลับมาแล้วค่ะ” 

แพรพิชชาพูดขึ้นขณะที่เดินเข้าบ้าน สายตาของเธอสอดส่องหาผู้เป็นพ่อแต่กลับไม่พบ

หญิงสาวเดินไปยังสวนหลังบ้านสถานที่ที่บิดาโปรดปราน และก็พบชายสูงวัยนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่จริง ๆ

“อยู่นี่เอง” 

เธอเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อจากด้านหลัง ก่อนจะหอมฟอดแก้มที่เริ่มจะเหี่ยวย่น

“น้องแพร...พ่อตกใจหมด” 

แพรพิชชาหัวเราะคิกคักกับน้ำเสียงตื่นตระหนกของผู้เป็นพ่อ

“ฝึกงานวันแรกเป็นไงบ้างน้องแพร เจ้านายใจดีหรือเปล่า มีคนมารังแกหนูหรือเปล่า บอกพ่อได้เสมอนะ พ่อจะไปจัดการให้” 

เจ้าสัวบดินทร์ถามพร้อมกับพลิกตัวลูกสาวไปมาเพื่อหารอยขีดข่วนจนแพรพิชชาหัวเราะชอบใจ

“น้องแพรเก่งจะตาย ใครจะกล้าทำล่ะคะ”

“จะมีก็แต่คนหลงเสน่ห์มากกว่า” 

แพรพิชชายิ้มแย้มจนบิดาเกิดความสงสัย

“แค่วันแรกก็มีคนมาจีบแล้วเหรอ ใครกันช่างกล้ามาจีบลูกสาวพ่อ”

“น้องแพรล้อเล่นค่ะ ทำงานมาทั้งวันเหนื่อยแทบแย่ ขอไปอาบน้ำให้สดชื่นก่อนนะคะคุณพ่อ”

 เธอเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อทำท่าทีขึงขัง เพราะเกรงว่าผู้เป็นพ่อจะซักไซ้มากความไปกว่านี้