การคบหาที่ต่างชนชั้น

“ไม่นิดหน่อยแล้วมั้งคะ ไปอาบน้ำเลยนะ น้องแพรจะไปนอนแล้ว” 

ไม่เว้นช่องว่างให้พีได้พูดต่อ แพรพิชชาถือโอกาสเดินหนีพี่ชายในทันทีด้วยเกรงว่าจะถูกซักไซ้

ความสัมพันธ์ของโลกันตร์ และแพรพิชชาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มพาเธอไปแนะนำให้กับผู้เป็นปู่ได้รู้จัก ส่วนแพรพิชชาก็ได้พาเขาไปรู้จักกับผู้เป็นพ่อ และพี่ชายทั้งสอง

เจ้าสัวบดินทร์ไม่เห็นด้วยกับการคบหาของเขาและเธอ เขาพยายามพูดให้แพรพิชชาเปลี่ยนใจ แต่หากเธอยังคงหนักแน่น

“น้องแพรแน่ใจหรือ ว่าไอ้คนนั้นมันเป็นคนดี? อีกอย่างลูกคบหาดูใจกับมันเร็วเกินไปหรือเปล่า” 

เสียงเข้มของเจ้าสัวบดินทร์ทำให้แพรพิชชาสะดุ้งโหยง

“คุณพ่อก็เห็นนี่คะ ว่าเขาดีกับน้องแพรแค่ไหน ไม่เคยนอกลู่นอกทางเลยด้วยซ้ำ” แพรพิชชาเถียงผู้เป็นพ่อ

“จริงไหมคะพี่พีช...พี่พี?” 

หญิงสาวขอความเห็นจากพี่ชายคนกลางและคนโตที่อยู่ในสาย

“น้องแพรเพิ่งรู้จักมันไม่นาน มันเป็นคนดีหรือเลวเราก็ไม่รู้ แล้วจะให้พี่ไว้ใจให้มันเหรอ?”

 พี่ชายคนโตที่แสนจะเงียบขรึมพูดขึ้น

“แล้วอีกอย่างมันเข้ามาทำดีกับน้องแบบนี้ หวังผลประโยชน์หรือเปล่าก็ไม่รู้” พีเสริม

“ทำไมทุกคนต้องมองคุณกันตร์ในแง่ร้ายด้วยคะ?” 

เสียงงอนของแพรพิชชาทำเอาเจ้าสัวบดินทร์และพีลอบมองหน้ากัน

“ตั้งแต่ที่รู้จักคุณกันตร์ เขาก็ดีกับน้องแพรมาตลอดเลยนะ”

“เอาเป็นว่ามันต้องพิสูจน์ว่ามันจริงใจจริง ๆ พ่อถึงจะยอมรับ” 

เจ้าสัวบดินทร์เอ่ยขึ้นเพราะทนสายตาที่ออดอ้อนของแพรพิชชาไม่ไหว

“พ่อ! พ่อพูดแบบนั้นได้ยังไง” 

ทั้งพีชและพีพยายามจะค้าน แต่สายตาคุณบดินทร์กลับบอกเขาว่าไม่ควรพูดตอนนี้

“เย้ คุณพ่อใจดีที่สุดเลยค่ะ” 

แพรพิชชาสวมกอดผู้เป็นพ่อด้วยความดีใจ เจ้าสัวบดินทร์คิดว่า ถึงพูดไปแพรพิชชาคงไม่ฟัง ต่อให้หวงแค่ไหน… ในเมื่อลูกมีความคิดเป็นของตัวเอง เขาคงจะขัดไม่ได้ คงทำได้เพียงให้ผู้ชายที่มาจีบลูกสาวนั้นพิสูจน์ตัวเอง

ด้านคุณไพศาลเริ่มถามถึงความสัมพันธ์ของเขากับวิเวียน 

“ตกลงเรื่องแกกับหนูวิเวียนเป็นยังไง ทำไมจู่ ๆ ถึงคบกับผู้หญิงคนนั้น”

“เรื่องของผมกับวิเวียนเป็นอดีตไปแล้วครับปู่ ตอนนี้ผมคบกำลังคบกับแพร”

“แกแน่ใจหรือโลกันตร์ อย่าให้ฉันรู้ทีหลังว่าแกกำลังทำอะไรไม่ดีอยู่”

“ไม่มีแบบนั้นแน่นอนครับ”

โลกันตร์ยืนยันรอบที่ยี่สิบได้แต่บอกไปว่า เลิกกับวิเวียนแล้ว เขาเกรงว่าหากผู้เป็นปู่ทราบเรื่องที่เขายังไม่เลิกกับวิเวียน 

หนำซ้ำยังมาคบกับแพรพิชชาแล้วจะพาลกลายเป็นเรื่องใหญ่ เขาคิดเพียงว่าหากเขาทำให้พวกมันเจ็บอย่างที่วิเวียนเคยเจ็บแล้วจะเดินออกมาคงดีไม่น้อย

“ฉันหมดธุระจะพูดด้วยแล้ว แกจะไปไหนก็ไป”

“ครับปู่ ผมขอตัว”

โลกันตร์ละสายตาคนตรงหน้าเดินออกจากห้องทำงานของคุณปู่ เขาไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ตั้งแรก แต่เพราะคนพวกนั้นต่างหากที่บังคับ ประตูค่อย ๆ ปิดลงท่ามกลางรอยยิ้มร้ายของเจ้าตัว

“อีกไม่นาน รอดูความบรรลัยของพวกแกให้ดี!”

แพรพิชชาเคยเล่าว่า เธอไม่เคยมีแฟน เหตุเพราะพ่อและพี่ชายคอยกันผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้เธอ เขาคือแฟนคนแรก เจ้าสัวบดินทร์และพีผู้เป็นพี่ชายของแพรพิชชาไม่ค่อยชอบหน้าเขา ยามที่เขามาส่งหญิงสาวที่บ้าน ทั้งสองจะชอบทำหน้าไม่พอใจ หากแต่ว่าเขาไม่ได้สนใจ เพราะไม่ได้ชอบหล่อนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นที่จะต้องทำให้คนอื่นประทับใจ

ข่าวการคบหาของประธานบริษัทและเด็กฝึกงานอย่างแพรพิชชา แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้ถูกพูดถึงแทบจะทุกแผนก แพรพิชชาต้องสู้กับสายตาจิกกัดที่มีต่อเธอ จากที่ไม่เคยชอบก็ยิ่งอคติเข้าไปใหญ่

“ฮะ... แพรพิชชา เด็กฝึกงานแผนกบัญชีนะเหรอ?” 

เสียงแหลมของใครบางคนในวงสนทนาดังขึ้น

“ใช่สิ แหม...มาทำงานได้ไม่กี่เดือนได้เป็นแฟนกับท่านประธาน”

“นั่นสิ ถึงขนาดต้องเอาตัวเข้าแลก”

“สงสัยจะร้อนเงิน”

“แต่ฉันได้ข่าวมาว่า เด็กนี่ที่บ้านมีฐานะ”

“แต่ว่าท่านประธานมีแฟนอยู่แล้วนี่นา”

“นั่นสิ ท่านประธานกับคุณวิเวียนก็ดูรักกันดี ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงเปิดตัวคบกับเด็กคนนี้?”

ทุกคนต่างสงสัยถึงความสัมพันธ์ของโลกันตร์และวิเวียน เพราะตั้งแต่ที่วิเวียนย้ายไปอยู่ที่ต่างแดน โลกันตร์ก็บินไปหาอยู่เป็นประจำเหตุใดจึงเปิดตัวคบกับแพรพิชชา

“อะแฮ่ม” 

วงสนทนาแตกตื่นโดยพลัน ทุกคนต่างถอยกรูดอย่างอัตโนมัติ

“สงสัยงานที่นี่จะสบายเกินไป พวกคุณถึงมีเวลามานินทาผม?” 

โลกันตร์กล่าวเสียงเข้ม วงสนทนาแตกฮือสลายอย่างรวดเร็ว

“คุณกันตร์มั่นใจเหรอครับว่าจะทำแบบนี้?” 

ทิวาเอ่ยขึ้นหลังจากที่ประตูห้องปิดลง

“คุณวิเวียนเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมคุณกันตร์ถึงเลิกกับเธอไปคบกับคุณแพรล่ะครับ?” ชายหนุ่มสงสัยในสิ่งที่เจ้านายทำ

“ผมไม่ได้เลิกกับวิเวียน เพราะถ้าวิเวียนกลับมาผมก็จะเลิกเก็บเด็กนั่น”