เข้าสู่ระบบแชร์
ความร้าวฉานที่อยากให้เกิด
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-12 20:52:21ทิวาอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่คิดว่าโลกันตร์จะคบกับผู้หญิงถึงสองคนในเวลาเดียวกัน
“หมายความว่าคุณกันตร์คบเธอเพื่อคั่นเวลาเหรอครับ? คุณไม่สงสารผู้หญิงทั้งสองบ้างหรือครับ” ทิวาไม่เข้าใจ เหตุใดเขาถึงต้องทำเช่นนี้ “เอาเป็นว่าผมมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ก็แล้วกัน” ทิวาได้แต่ส่ายหัวให้กับคำตอบของโลกันตร์ เขาไม่รู้จะว่าควรจะสงสารใครก่อนดี วิเวียนที่แฟนแอบไปมีคนอื่นหรือแพรพิชชาที่โลกันตร์คบเพื่อฆ่าเวลา ห้องน้ำของเพชรจรัสกรุ๊ป กลายเป็นที่ที่ปลอดภัยของแพรพิชชา เพราะเดิมก็ไม่มีใครชอบเธอ แล้วยิ่งประธานบริษัทเปิดตัวคบกับเธอ ยิ่งทำให้คนที่ไม่ชอบหน้าเธอเป็นทุนเดิมกลับเหม็นขี้หน้าแพรพิชชาเพิ่มมากยิ่งขึ้น “ดูสายตาที่ทุกคนมองแพรสิ” ม่านมุกเอ่ยขึ้นเพราะความอึดอัด “นั่นสิ จะอะไรนักหนา” กัสจังเสริม “แพรอย่าคิดมากเลยนะ อีกไม่กี่เดือนเราก็ไม่ต้องทนสายตาพวกนี้แล้ว” ม่านมุกโอบไหล่แพรพิชชาเพื่อให้กำลังใจ “พวกแกนั่นแหละที่คิดมาก” สีหน้าที่งงงวยของเพื่อนทั้งสองแสดงออกมา “ฉันไม่เห็นจะกลัวอะไรเลย พวกแกนั่นแหละที่คิดมากไปเอง อันที่จริงฉันไม่เห็นแคร์สายตาพวกนั้นเลย” ดูแล้วเพื่อนของเธอจะแคร์สายตาพวกนั้นมาก มากเกินกว่าเธอด้วยซ้ำไป “มุกเป็นห่วงแพรนี่นา กลัวแพรจะรู้สึกไม่ดี” “ต่อให้คนพวกนั้นมองฉันยังไง แค่ฉันมีพวกแกฉันก็ไม่สนใจใครทั้งนั้นแหละ” แพรพิชชาจับมือเพื่อนทั้งสอง เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงสายตาและคำพูดที่จิกกัดพวกนั้น แต่ไม่ได้แปลว่าเธอต้องแคร์มันสักหน่อย “ไม่สนใจใคร รวมถึง...คุณโลกันตร์ด้วยหรือเปล่า?” แพรพิชชาหน้าแดงก่ำเพราะคำถามของกัสจัง “คนนั้น ฉันสนใจมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว” “เก็บอาการหน่อยเถอะ” พูดจบกัสจังก็เปิดประตูออกไป “แพร...” “หยุดเลยนะมุก แพรรู้นะว่ามุกจะพูดอะไร” แพรพิชชาไม่ปล่อยให้เพื่อนพูดประโยคนั้นออกมา “แพรโอเคจริง ๆ เพราะตอนนี้แพรมีความสุขมากพอแล้ว” เธอรับรู้ได้ถึงความห่วงใย ไม่ว่าเพื่อนทั้งสองจะเตือนหรือพูดอย่างไร เธอก็ไม่ใส่ใจอีกต่อไป แพรพิชชาไม่สนสายตาของคนอื่นว่าจะมองอย่างไร เธอทำตามเสียงเรียกร้องในหัวใจของตัวเอง ไม่นาน… ก็ถึงเวลาเลิกงานที่เฝ้ารอ วันนี้… แพรพิชชาตั้งใจชวนโลกันตร์มารับประทานอาหารค่ำพร้อมกันกับครอบครัวของเธอ เพื่อต้องการให้เขาทำความรู้จักกับครอบครัวของเธอให้มากยิ่งขึ้น “พ่อคะ...น้องแพรชวนพี่กันตร์มาทานข้าวด้วย” เจ้าสัวบดินทร์เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์ที่อ่าน เขามองหน้าชายหนุ่มสลับกับผู้เป็นลูกสาวก่อนจะก้มกลับไปเฉกเช่นเดิม เขาไม่อาจปฏิเสธเพราะเกรงว่า ผู้เป็นลูกจะโกรธ แม้ในใจอยากจะไล่โลกันตร์ให้ออกไปขนาดไหนก็ตาม หญิงสาวไม่รอให้ผู้เป็นพ่ออนุญาต เชื้อเชิญให้เขาไปนั่งรอที่ห้องอาหาร “เชิญนั่งก่อนค่ะพี่กันตร์” แพรพิชชาระบายยิ้มสวยบอกโลกันตร์แม้ไม่เข้าใจว่า เหตุใดพ่อ และพี่ชายถึงไม่ชอบโลกันตร์ ทั้ง ๆ ที่เขาก็ดีกับเธอเสมอต้นเสมอปลาย แต่เมื่อพ่อให้โอกาสเขาพิสูจน์นั่นย่อมเป็นเรื่องที่ดี แพรพิชชาคิด ทุกครั้งที่โลกันตร์เข้ามายังที่แห่งนี้ เขามักแสร้งทำเป็นยิ้มตลอดเวลา แต่สายตากลับแข็งกร้าว สายตาที่มีแต่ความเคียดแค้นดั่งที่เขาบอกว่า สายตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ ใจคิดแบบแบบไหนสายตาย่อมแสดงออกแบบนั้น อาหารละลานตามากมายหลายชนิดที่ตะเตรียมไว้เพื่อต้อนรับแขกอย่างโลกันตร์ถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะอาหาร โดยมีประมุขของบ้านนั่งเป็นประธาน โลกันตร์ตักอาหารให้เจ้าสัวบดินทร์ตามที่แพรพิชชาบอก แต่เขากลับเขี่ยอาหารที่ชายหนุ่มตักให้ไว้ข้างจานและทานอาหารชนิดอื่นต่อ โลกันตร์ได้แต่ยิ้มอ่อน “วันนี้มีแขกไม่ได้รับเชิญด้วยเหรอครับ?” ผู้ร่วมโต๊ะอาหารคนใหม่เดินเข้ามา แต่ก็ไม่วายที่จะถากถางโลกันตร์ “อาหารมื้อนี้คงไม่อร่อย” “น้องพีนี่เก่งนะครับ ขนาดไม่ได้ทานยังรู้ว่าไม่อร่อย” โลกันตร์พูดอย่างอารมณ์ดี “ไม่อร่อยเพราะมีคนนอกเข้ามาร่วมโต๊ะมากกว่า” ไม่วายที่พีจะต่อปากต่อคำ “ใครกันครับที่เป็นคนนอก?” โลกันตร์แสร้งมองหา “ก็แกไง” ไม่ว่าเปล่า แต่พียังชี้นิ้วมาที่โลกันตร์พร้อมทั้งแสดงสีหน้าโกรธจัด ต่างจากโลกันตร์ที่ยิ้มยียวนเขา “พี่พี...พอเถอะ” แพรพิชชาส่งสายตาปราม โลกันตร์ได้ต่อลอบยิ้มกับชัยชนะในครั้งนี้ แพรพิชชาคงตกหลุมพรางเข้าอย่างจังถึงได้ปกป้องเขาขนาดนี้ “พี่กันตร์ลองทานต้มยำดูสิคะ อร่อยมากเลยนะ ของโปรดคุณพ่อเลยแหละ”
บทล่าสุด
อยู่ใต้โลกันตร์ เป็นของพี่ตลอดไป THE END.
โลกันตร์เริ่มคลอเคลียลำคอขาว ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้อารมณ์ความเป็นชายยิ่งทวีคูณเขาเริ่มจากการจูบปากสีแดงระเรื่อเบา ๆ มือของเขาทำหน้าที่เปลื้องชุดออกจากกายสวย แพรพิชชาที่ห่างหายจากเรื่องอย่างว่ามานานนับปีกลับรู้สึกตัวสั่นเมื่อถูกสัมผัสจากมือเย็นเธอประหม่า!“กลัวเหรอครับ"โลกันตร์ถอนจูบจากปากหวาน"ปะ...เปล่าค่ะ"เธอหลบสายตา“ถ้าแพรไม่พร้อม พี่ไม่ทำก็ได้นะ”โลกันตร์ไม่อยากบังคับเธอ แพรพิชชารับรู้ได้ถึงความอึมครึม“แพรขออาบน้ำก่อนนะคะ" โลกันตร์ทิ้งตัวนอนเมื่อเธอเอ่ยจบน้องแพรยังไม่ไว้ใจพี่อีกหรือครับน้ำเสียงนิ่ง ทว่าโทนเสียงแกว่งเล็กน้อยด้วยความผิดหวัง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาหญิงสาว“งั้นพี่จะรอวันที่น้องแพรพร้อมนะครับ”แพรพิชชาไม่ตอบพลางถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ดึงชุดที่ถูกเขาถอดออกไปขึ้นกลับมาไว้ที่เดิมเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ หน้าร้อนผ่าวเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก่อนจะแง้มประตูเอ่ยถามคนที่นอนเสียอารมณ์อยู่บนเตียงกว้าง“พี่กันตร์สนใจถูหลังให้น้องแพรไหมคะ" เขายิ้มออกมาโลกันตร์ไม่รีรอเมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาดีดตัวขึ้นเดินตามเธอเข้าไปอย่างรวดเร็วแพรพิชชาเปลื้องผ้าโชว์เรือนร่างของตน
อยู่ใต้โลกันตร์ แต่งงานกันเถอะ
“เราไปตัดชุดแต่งงานกันเลยดีกว่า หรือไปถ่ายพรีเวดดิ้งก่อนดี”โลกันตร์เสนอสองแนวทางให้แก่เธอ“พี่กันตร์ กลับบ้านก่อนสิคะไปปรึกษาคุณพ่อกับคุณปู่ก่อน”แพรพิชชาบอกกับคนใจร้อน“ก็พี่ตื่นเต้นนี่ครับ”เขารอไม่ไหวที่จะเข้าหอกับเธอ“ตื่นเต้นหรือว่าหื่นกันแน่คะ?”แพรพิชชาที่รู้ทันพูดดักไว้ก่อน“พี่ก็หื่นแค่กับแพรนั่นแหละ”แพรพิชชาหน้าแดงกับคำพูดหวาน ๆ ของโลกันตร์ เขาจับมือหญิงสาวไปจุมพิตทั้งที่สายตาทอดมองถนน“กลับบ้านก่อนค่ะ แพรเป็นห่วงลูก”เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง โลกันตร์สลัดความตื่นเต้นออกจากหัว เขาลืมไปเสียสนิทว่าฝากบุตรชายไว้กับพ่อตาเด็กชายอลันค่อนข้างที่จะติดเต้า แพรพิชชาเกรงว่าเด็กชายจะงอแงหากต้องดื่มนมจากขวดอันที่จริงเธอกำลังหัดให้ลูกเลิกเต้า แต่กลับใจไม่แข็งพอ เมื่อลูกร้องไห้แพรพิชชากลับต้องใจอ่อนเมื่อรถจอดสนิทแพรพิชชารีบเร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงตัวลูกน้อยเร็วที่สุด แต่กลับผิดคาดที่เธอคิดไว้ เด็กชายอลันหลับสนิทได้โดยที่เธอไม่ต้องให้เข้าเต้า แพรพิชชายิ้มปลื้ม ไม่คิดว่าลูกชายของเธอจะเลี้ยงง่ายเช่นนี้“พี่บอกแล้วไงครับว่าลูกเราเลี้ยงง่ายจะตาย"โลกันตร์ที่เดินตามหลังเข้ามาเอ่ยขึ้น แพรพิชชาเดินนำเ
อยู่ใต้โลกันตร์ แปดเดือนผ่านไปกับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
โลกันตร์ตักอาหารให้แพรพิชชาจนเต็มจานแม้หญิงสาวจะปราม เขาให้เหตุผลว่าเธอคงจะเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกมาทั้งวัน จำต้องกินเยอะ ๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเสียคน เพราะทุกคนต่างเอาอกเอาใจเธอซึ่งเป็นเพราะเธอเองที่มักจะร้องไห้เวลาถูกขัดใจแพรพิชชาไม่ชอบที่ตัวเองเป็นเช่นนี้ แต่เธอกลับห้ามตัวเองไม่ได้-8 เดือนผ่านไป-งานเลี้ยงฉลองวันเกิดเด็กชายอลันอายุครบ 1 ขวบก็มาถึง โลกันตร์อาสารับจัดแจงงานทั้งหมดด้วยตัวเอง งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นในเวลากลางวันที่คฤหาสน์แก้วไพลิน แขกในงานมีเพียงแค่คนในครอบครัวตามที่ แพรพิชชาต้องการเจ้าของงานอย่างเด็กชายอลันเดินทักทายแขกไปทั่วตั้งแต่หนูน้อยเริ่มหัดเดินถึงกระทั่งตอนนี้เขาก็แทบจะไม่หยุดเดิน จนบางครั้งผู้เป็นแม่นั้นไล่ตามไม่ทัน เด็กน้อยเริ่มหัดพูดคำง่าย ๆ บ้างแล้ว“น้องอลัน... อย่าเดินบ่อยนักสิครับ”โลกันตร์ร้องเรียกลูกชายที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาอาสาดูลูกให้คุณแม่คนสวยได้มีเวลาไปแต่งตัวอันที่จริงพี่เลี้ยงของเด็กชายอลันนั้นมีเยอะแยะมากมาย เพราะเป็นเด็กที่เลี้ยงง่าย ไม่ได้สร้างความลำบากเวลาอยู่กับใครโลกันตร์อุ้มลูกชายขึ้นเหนือหัวพลางพัดพุงป่องนั้นแรง
อยู่ใต้โลกันตร์ ความสุขเริ่มกลับมาอีกครั้ง
“แกแน่ใจเหรอว่าไม่รู้?”แพรพิชชานิ่งกว่าที่เคย“กะ...แกหมายถึงอะไร”กัสจังอ้ำอึ้ง เธอยังคงไม่รู้ว่าแพรพิชชารับรู้ทุกเรื่องที่เธอกระทำ “เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน แกทำแบบนั้นทำไม?”แพรพิชชาไม่เข้าใจว่าเหตุใดกัสจังจึงต้องทำเช่นนั้น“ฉันทำอะไร ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย”กัสจังแถไปเรื่อยเมื่อรู้สึกจนมุม“แกไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่าไม่รู้เหรอ?”แพรพิชชาสะบัดมือที่กัสจังกุมอยู่“แพร! แกรู้ตัวไหมว่าแกเปลี่ยนไป”กัสจังหัวเสียที่แพรพิชชาถามจี้“เปลี่ยนไป? ฉันน่ะเหรอที่เปลี่ยนไป?” แพรพิชชาตอบกลับ“ก็ปกติฉันพูดอะไรแกก็เชื่อ แล้วทำไมตอนนี้แกถึงไม่เชื่อฉัน”กัสจังเริ่มขึ้นเสียง“เพราะฉันไม่โง่เหมือนเมื่อก่อนไง”แพรพิชชาเองก็ไม่ยอม“แล้วยังไง แกบอกว่าฉันทำ แล้วแกมีหลักฐานอะไรว่าฉันเป็นคนปล่อยคลิปแก?”“ฉันยังไม่ได้พูดเลยนะว่าแกทำเรื่องอะไร แล้วแกรู้ได้ไงว่าฉันพูดถึงเรื่องคลิป?”แพรพิชชาเริ่มต้อนกัสจัง“กะ...ก็คลิปแกว่อนขนาดนั้น ฉันก็เดาเอาสิ”“ฉันอาจจะกำลังต่อว่าแกเรื่องอื่นอยู่ก็ได้”แพรพิชชายิ้มเมื่อกัสจังเริ่มร้อนตัว“ว่ายังไง แกมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?”“ใช่ ฉันเป็นคนทำเอง”กัสจังยอมรับเมื่อจนมุม“ในที
อยู่ใต้โลกันตร์ ความจริงอีกเรื่องที่ควรรู้
“แล้วทำไมพี่กันตร์ถึงคิดว่าเป็นกัสจัง?”แพรพิชชายังไม่สิ้นข้อสงสัย“วิเวียนบอกพี่...ว่าได้คลิปมาจากกัสจัง”“แปลว่าพี่กันตร์จงใจให้คนอื่นเห็นตั้งแต่แรก?”แพรพิชชาน้ำตาไหลพราก อารมณ์เธออ่อนไหวยากจะรับมือเหลือเกิน“แพรมันไม่ใช่แบบนั้น”เขาดึงร่างของแพรพิชชากอดไว้แนบอก เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น“หลังจากที่พี่ขู่แพรวันนั้นพี่ก็ตั้งใจจะลบแล้ว แต่พี่ไม่รู้ว่ากัสจังได้มันไปตอนไหน”เขาพยายามปลอบประโลมคนขี้แย“แต่พี่ยังไม่ลบ พี่เก็บมันเอาไว้ทำไม?”โลกันตร์หลบสายตาแพรพิชชาอย่างรู้สึกผิด สิ่งที่เขาพูดอาจเป็นคำแก้ตัวสำหรับเธอ แต่ยังดีกว่าไม่พูด ไม่ได้พยายามอธิบายอะไรเลยต่างหาก“หรืออาจเป็นช่วงที่พี่ให้คนขับรถนำโทรศัพท์ไปซ่อม พี่สอบถามหลังจากเกิดเรื่องตอนนั้นแล้วว่า เอาไปซ่อมที่ร้านของกัสจัง พี่ขอโทษจริง ๆ หลังจากที่ซ่อมเสร็จ พี่ก็ลบทิ้งไม่คิดว่าจะมีใครได้คลิปนี้ไปอีก”เสียงสั่นพูดขึ้น คนฟังเอียงคอสงสัยจึงถามออกไป“แล้วกัสจังจะทำไปทำไม?”เธอคิดหาเหตุผลว่า ทำไมกัสจังต้องทำกับเธอเช่นนี้“เดี๋ยวเจอตัวก็รู้เองว่าทำหรือไม่ทำ”ไม่ว่าใครเป็นคนที่ก่อเรื่องเขาจะอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด หลังจากนั้น โลกันตร์จึงสั่
อยู่ใต้โลกันตร์ หรือเป็นเพียงคำแก้ตัว
“เหมือนแพรมากเลยนะคะ”ม่านมุกเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทารกในตู้อบที่หน้าตาเหมือนแพรพิชชาราวกับแกะโดยที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นลูกโครโลกันตร์เช็ดน้ำตาแห่งความปลื้มปริ่ม ๆ มองหน้าม่านมุกที่เหมือนมีเรื่องจะคุยกับเขา“คุณกันตร์ไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหมคะ?”ม่านมุกมองชายหนุ่มอย่างคาดหวัง“ผมยอมรับนะว่า ผมเป็นคนถ่ายคลิปนั่น แต่เรื่องคนปล่อยผมกำลังให้คนตามสืบว่าใครเป็นคนทำ”เขาบอกเธอออกไปตามความจริง“ถ้าคุณไม่ได้เป็นคนปล่อย แล้วใครจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ล่ะคะ?”เธอยังคงถามอย่างสงสัย“ผมพอจะรู้ว่าแล้วใคร แต่ต้องสืบเพื่อความแน่ใจก่อน”แพรพิชชาลืมตาขึ้นมาหลังจากที่หลับไปหลายชั่วโมง เพดานสีขาวสะอาดตาเดาว่าคงอยู่ที่โรงพยาบาล เธอสัมผัสที่ท้องที่เคยโตแต่กลับต้องตกใจเพราะตอนนี้พุงเธอแฟบลงไปเสียแล้ว“คะ...คุณพ่อคะ”แพรพิชชาเอื้อนเอ่ยเรียกบิดา“น้องแพร เป็นยังไงบ้างลูก?”ทุกคนต่างกรูกันเข้าไปหาแพรพิชชาเจ้าสัวบดินทร์ลูบศีรษะของลูกสาว รอยยิ้มปรากฏเมื่อรับรู้ว่าเธอปลอดภัย“ลูกแพรล่ะคะ?”เธอกลั้นใจถามทั้งที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรง เธอไม่ได้โวยวาย“หลานปลอดภัยดี แต่ตอนนี้อยู่ในตู้อบเพราะตัวเหลือง”เจ้าสัวบดินทร์อธิบา
บางทีคุณอาจจะชอบ
