บทที่4 -"สายธาร"

กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่อบอวลเข้ามาในโสตประสาทไม่ได้ทำให้ ‘พระเพลิง’ รู้สึกอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูกำลังนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหารคณะวิศวะพร้อมกับเพื่อนๆ ในคณะ ดวงตาคมกริบฉายแววรำคาญใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อ ‘แพรว’ อดีตแฟนสาวที่เพิ่งสะบั้นความสัมพันธ์กันไปพยายามเดินเข้ามาเกาะแขนและส่งสายตาออดอ้อนเหมือนวันวาน

"เพลิงคะ... แพรวขอโทษ วันนั้นแพรวเมามากจริงๆ แพรวไม่ได้ตั้งใจนะคะเพลิง เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม" เสียงแหลมเล็กพยายามบีบคั้นหยาดน้ำตา ทว่าชายหนุ่มกลับสะบัดแขนออกอย่างไร้เยื่อใย

"กูบอกไปเคลียร์ตั้งแต่เมื่อวานแล้วไม่ใช่เหรอแพรว ว่ากูเบื่อและกูจะเลิก" เพลิงเอ่ยเสียงเรียบต่ำจนน่ากลัว "อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ ไปให้พ้นหน้ากู"

คำพูดตัดรอนอย่างโหดร้ายทำให้แพรวหน้าเสีย หล่อนเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความอับอาย ก่อนจะหันรีหันขวางแล้วเปลี่ยนเป้าหมายเมื่อเห็น ‘ฝุ่น’ กำลังเดินถือจานข้าวเข้ามาในโรงอาหารวิศวะพอดี แพรวรีบสับเท้าตรงดิ่งเข้าไปหาอดีตเพื่อนสนิทของเพลิงทันที หวังจะใช้ฝุ่นเป็นเครื่องมือประชดหรืออย่างน้อยก็หาที่พึ่งใหม่

"ฝุ่น! ฝุ่นต้องช่วยแพรวนะคะ วันนั้นเรา..."

"พอเถอะแพรว" ฝุ่นชะงักขา ถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย แววตาที่เคยมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิดบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชา "ผมรู้เรื่องทั้งหมดจากเพลิงแล้ว และผมก็รู้ด้วยว่าคุณตั้งใจทำอะไร วันนั้นถ้าผมไม่เมาคุณคงไม่มีทางทำสำเร็จหรอก... จากนี้ไปอย่ามาตอแยกับผมอีกเลย"

"ฝุ่น! นี่คุณกล้าปฏิเสธแพรวเหรอ! แต่เรามีอะไรกันแล้วนะฝุ่น"

"ใช่เหรอ ลองคิดดูดีๆ ผมเป็นผู้ชายทำไมผมจะไม่รู้" ฝุ่นพูดเสียงเรียบพลางมองด้วยสายตานิ่งสนิท

"นี่พวกแกได้ฉันแล้วจะทิ้งเหรอ กรี๊ดดดดดดดดด!"

เสียงกรีดร้องแหลมสูงของแพรวดังลั่นไปทั่วโรงอาหารวิศวะด้วยความขัดใจและเสียหน้าเมื่อโดนผู้ชายระดับตัวท็อปถึงสองคนเทพร้อมกันในเวลาไล่เลี่ยกัน นักศึกษาแถวนั้นต่างหันมามองเป็นตาเดียว ทว่าทั้งเพลิงและฝุ่นกลับไม่มีใครสนใจ หล่อนทำได้เพียงกระทืบเท้าเร่าๆ และเดินสะบัดก้นหนีไปพร้อมกับเสียงซุบซิบที่ดังไล่หลัง

เพลิงแค่นยิ้มสมเพช ก่อนจะสลัดเรื่องไร้สาระออกจากหัว สมองของเสือวิศวะบัดนี้กลับมาคิดถึงแต่เรื่องของ ‘เด็กน้อย’ หน้ากลมๆ ตาโตๆ ที่เจอเมื่อวาน ภาพที่น้องกระโดดน้ำไปงมโทรศัพท์ขึ้นมาให้ ภาพที่น้องคอยคีบลูกชิ้นให้และแววตาใสซื่อคู่นั้นทำให้หัวใจที่เคยหม่นหมองกลับมารู้สึกแปลกๆ วันนี้เขาถึงขั้นยอมขับรถแวะซื้อขนมโตเกียวร้านดังหลังมอติดมือมาด้วย เพียงเพราะคำนวณเวลาแล้วว่าเด็กปีหนึ่งคณะบริหารคนนั้นน่าจะเพิ่งเลิกเรียนคลาสเช้า

ร่างสูงใหญ่ก้าวขาขี่บิ๊กไบค์มุ่งตรงไปยังคณะบริหารธุรกิจทันที

เมื่อไปถึง เพลิงจอดรถไว้ห่างๆ แล้วกวาดสายตาคมกริบมองหาเป้าหมาย แล้วก็เป็นไปตามคาด... ‘สายธาร’ กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะในชุดนักศึกษาสะอาดสะอ้าน ทว่าสิ่งที่ทำให้คิ้วเข้มของหนุ่มวิศวะกระตุกเข้าหากันทันที คือภาพของไอ้รุ่นพี่คนหนึ่งกำลังยืนค้ำหัว ยื่นถุงขนมและน้ำหวานคอยตามตื้อคนตัวเล็กอยู่

"รับไว้เถอะครับน้องธาร พี่ตั้งใจซื้อมาให้เลยนะ"

"เอ่อ... คือ ธารเกรงใจน่ะครับพี่" สายธารทำตาปริบๆ ยกมือไหว้ขอบคุณด้วยความกระอักกระอ่วนใจ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับถุงขนมนั้นมาตามมารยาทคนใจดี มองดูแล้วช่างขัดหูขัดตาคนแอบดูชะมัด

เพลิงกำถุงขนมโตเกียวในมือแน่น ความรู้สึกไม่สบอารมณ์แล่นพล่านจนหัวใจหนักอึ้ง... อะไรของมันวะ? เมื่อคืนบอกจะเลี้ยงกู ขิงใส่กูว่าห้ามแย่งจ่ายตังค์ แต่ทีกับคนอื่นทำไมยอมรับขนมเขามาง่ายๆ แบบนั้น เด็กนี่ดื้อตาใสชะมัด ใครให้อะไรก็รับไปหมดเลยหรือไง!

"อ้าว ไอ้เพลิง! มาทำอะไรคณะบริหารวะ"

เสียงทักทายที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เพลิงสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันไปมองก็พบว่าเป็น ‘กร’ เพื่อนสนิทสมัยมัธยมของเขาที่ตอนนี้เรียนอยู่คณะนี้

"ไม่มีอะไร มาหาไรกิน" เพลิงตอบปัด เสียงนิ่ง

กรเลิกคิ้วมองตามสายตาของเพื่อนสนิท ก่อนจะร้องอ้อออกมาเสียงยาว "อ๋อ... มาหาน้องธารล่ะสิ เด็กบริหารปี1คนดัง น่ารักชิบหายเลยมึง คนตามจีบเพียบ แต่กูจะบอกความลับให้... น้องธารน่ะหลานรหัสสายตรงกูเอง กูเป็นลุงรหัสสายเดียวกับน้องมัน"

คำพูดของกรทำให้เพลิงหูผึ่ง ดวงตาคมประกายวูบอย่างมีแผนการ เขาเหลียวมองไปทางโต๊ะหินอ่อนอีกครั้ง เห็นไอ้รุ่นพี่คนนั้นเดินกลับไปแล้ว เหลือเพียงสายธารที่นั่งถอนหายใจโล่งอกอยู่คนเดียว

"กร... มึงช่วยอะไรกูหน่อย" เพลิงยัดถุงขนมโตเกียวอุ่นๆ ในมือใส่มือเพื่อนทันที

"อะไรของมึงวะ?"

"เอาขนมนี้ไปให้น้องมันที บอกว่าเป็นของลุงรหัสอย่างมึงซื้อมาให้... แต่ห้ามบอกเด็ดขาดว่าเป็นของกู" เพลิงสั่งเสียงเข้ม แววตาจริงจังจนกรหลุดขำ

"เอ้า อะไรของมึงเนี่ย แอบเปย์แต่ไม่แสดงตัว? เสือวิศวะสิ้นลายแล้วหรอมึง" กรแซวขำๆ แต่เมื่อเห็นสายตาดุๆ ของเพลิงก็รีบพยักหน้ารับคำ "เออๆ รู้แล้ว เม้มปากแน่นเชียว กูไปให้เดี๋ยวนี้แหละ แต่บอกไว้ก่อนหลานรหัสกูฮอตนะเว้ย รับรองว่าคู่แข่งมึงเพียบ!"

เพลิงถอยฉากไปแอบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ห่างออกไป สายตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว มองเห็นกรเดินเข้าไปทักทายสายธารอย่างสนิทสนม ก่อนจะวางถุงขนมโตเกียวลงบนโต๊ะ

วินาทีที่สายธารเห็นขนมโตเกียว ใบหน้ากลมโตนั่นก็คลี่ยิ้มกว้างจนตาปิดทันที รอยยิ้มที่สว่างไสวราวกับโลกทั้งใบสดใสขึ้นมาดื้อๆ คนตัวเล็กยกมือไหว้ขอบคุณกรยกใหญ่ แถมยังรีบแกะขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่องอย่างเอร็ดอร่อย ต่างจากท่าทางเกรงอกเกรงใจตอนรับขนมจากไอ้รุ่นพี่คนก่อนหน้านี้ลิบลับ

ภาพนั้นทำให้ ‘พระเพลิง’ หนุ่มวิศวะปี3ผู้ดุดัน ยืนนิ่งอยู่หลังเสาพลางจุดรอยยิ้มบางๆ ออกมาตรงมุมปากอย่างคนบ้า หัวใจที่เคยคันยุกยิกด้วยความหงุดหงิดเมื่อครู่ ถูกชโลมด้วยความอิ่มเอมใจอย่างประหลาดเพียงเพราะได้เห็นเจ้าเด็กดื้อกินอิ่มและมีความสุข

กินเก่งชะมัด... สายธาร เจ้าเด็กดื้อเอ๊ย เพลิงคิดในใจ พลางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่รถบิ๊กไบค์ ทิ้งความวุ่นวายใจในคณะวิศวะไว้เบื้องหลัง และปล่อยให้ความหวานละมุนของสายน้ำขยับเข้ามาจับจองพื้นที่ในหัวใจทีละน้อยโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว