บทที่3 -เคลียร์ใจ

ความสับสนที่เกิดขึ้นในหัวใจยังคงตกค้างอยู่..

หลังจากที่ ‘พระเพลิง’ ขี่บิ๊กไบค์คันโตกลับมาถึงคอนโดหรูใจกลางเมือง เขาก็พบว่าตัวเองไม่สามารถสลัดภาพใบหน้ากลมโตและรอยยิ้มตาปิดของเด็กหนุ่มปี1คนนั้นออกไปจากสมองได้เลย

มุมปากหนาจุดประกายรอยยิ้มบางเบาขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่สระน้ำ และเหตุการณ์ริมฟุตบาทหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง... ลูกชายนักธุรกิจระดับพันล้านอย่างเขาที่ไม่เคยชายตามองร้านข้าวข้างทางแบบนั้น กลับยอมไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวธรรมดาๆ ได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ เพียงเพราะมีเจ้าตัวเล็กแก้มตุ่ยคอยคีบลูกชิ้นมาวางในชามให้ เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนกินอะไรไม่ลง (โดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะถามเขาสักคำว่าเรื่องราวมันเกิดอะไรขึ้น) แววตาใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยความกตัญญูและมุ่งมั่นที่จะแบ่งเบาภาระของที่บ้านด้วยการแอบแม่มาทำงานพิเศษในร้านเหล้าซอยเปลี่ยวนั่น ยิ่งทำให้เพลิงรู้สึกประทับใจลึกๆ อยู่ในใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน

‘สายธาร... บริหารปี1งั้นเหรอ’

เพลิงทวนชื่อนั้นในใจพลางหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่เครื่องสำรองที่เพิ่งเปิดใช้ขึ้นมาดู หน้าจอว่างเปล่าไร้การเคลื่อนไหวใดๆ เพราะเขายังไม่ได้แจ้งเบอร์ใหม่นี้ให้ใครทราบนอกจากครอบครัว มีเพียง ‘อดีตเพื่อนสนิท’ เพียงคนเดียวที่เขาส่งข้อความนัดหมายไปเพื่อให้มาเจอกันในวันรุ่งขึ้น

ความคิดถึงเด็กหนุ่มตัวเล็กถูกพับเก็บลงกล่องชั่วคราวเมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันบิดเบี้ยว เพลิงถอนหายใจยาว สลัดความฟุ้งซ่านออกไป 

วันรุ่งขึ้น เขารีบหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปยังสถานที่นัดหมาย... ร้านอาหารกึ่งบาร์ลับที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและห่างไกลจากมหาวิทยาลัย

เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในร้าน สายตาคมกริบดุดันก็ปะทะเข้ากับร่างของ ‘ฝุ่น’ เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยมปลายจนถึงปัจจุบันที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว สภาพของฝุ่นดูไม่ต่างจากเขานัก สภาพบาดแผลฟกช้ำเต็มใบหน้าและสีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความละอายใจอย่างเห็นได้ชัด

เพลิงเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่เอ่ยปากทักทาย บรรยากาศรอบตัวพลันดิ่งวูบลงสู่ความอึดอัดและเย็นเฉียบจนพนักงานที่กำลังจะเดินเข้ามาส่งเมนูถึงกับชะงักและรีบถอยกลับไปอย่างรู้หน้าที่

"เพลิง... กู..." ฝุ่นเป็นฝ่ายทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ฟังกูก่อน" เพลิงยกมือขึ้นขัด เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่อัดแน่นไปด้วยพลังจนคนฟังต้องปิดปากเงียบ "ที่กูนัดมึงมาวันนี้ กูแค่ต้องการเคลียร์ให้จบ มึงไม่ต้องพูดเรื่องแพรวขึ้นมาให้กูได้ยินอีก"

ฝุ่นมองหน้าเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยแทรก

"สำหรับผู้หญิงอย่างแพรว... ถ้ามึงอยากได้นักก็เอาไปเหอะ กูไม่ได้รักอะไรยัยนั่นอยู่แล้ว คบแก้รำคาญไปงั้นๆ คนอย่างกู..มึงรู้ดีที่สุด" เพลิงแค่นยิ้มเย็นชา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาของเพื่อนสนิท "แต่สิ่งที่ทำให้กูโกรธ... โกรธจนอยากจะฆ่ามึงให้ตาย ไม่ใช่เรื่องที่กูโดนผู้หญิงนอกใจ แต่คือเรื่องที่ ‘มึง’ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของกู แอบไปมีอะไรกับแฟนกูลับหลังต่างหาก... มันคือการหักหลังกัน มึงเข้าใจไหมฝุ่น?"

คำว่า ‘หักหลัง’ ราวกับเหล็กแหลมคมที่ปักลึกเข้ากลางใจของคนฟัง ฝุ่นหน้าถอดสี ละล่ำละลักอธิบายทันที

"ไม่ใช่นะเพลิง! มึงฟังกูนะ วันนั้นจริงๆ แล้วมันไม่ได้มีอะไรเลย... กูสาบานได้!" ฝุ่นขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะ เอื้อมมือหมายจะจับแขนเพื่อนแต่เพลิงกลับชักแขนหลบอย่างรังเกียจ ฝุ่นจึงได้แต่กำหมัดแน่นแล้วพูดต่อด้วยความอัดอั้น "จริงๆ แล้วแพรวพยายามอ่อยกูหลายครั้งแล้วเพลิง แต่กูเห็นว่าเขาเป็นแฟนของมึง เป็นผู้หญิงของเพื่อน กูก็เลยปฏิเสธและไม่เคยสนใจเลยสักครั้ง!"

เพลิงยังคงนั่งนิ่ง แววตาเรียบเฉยจนเดาความคิดไม่ออก

"แล้ววันนั้นล่ะ? ที่กูเห็นเต็มสองตาในห้องนอนมึง" เพลิงถามเสียงต่ำ

"วันนั้นกูไปดื่มที่ผับหลังมอกับพวกไอ้บอยต่างคณะ แล้วกูเห็นแพรวมากับเพื่อนของเขา ตอนแรกกูก็ไม่ได้สนใจอะไร นั่งดื่มของกูไปเรื่อยๆ แต่ต่อมาไม่รู้ยังไงแพรวก็เดินมาขอนั่งโต๊ะเดียวกับพวกกู..." ฝุ่นสูดหายใจลึก สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันเมื่อนึกถึงเหตุการณ์คืนนั้น "หลังจากนั้นกูก็ดื่มหนักมาก... จนกูเมาไม่รู้เรื่องเลยเพลิง รู้ตัวอีกทีคือกูตื่นมาในสภาพนั้นแล้ว... พูดไปมึงคงคิดว่ากูแก้ตัว แต่กูไม่เคยคิดจะหักหลังมึงเลยจริงๆ นะเว้ยเพลิง!"

ความเงียบกลับมาปกคลุมโต๊ะอาหารอีกครั้ง มีเพียงเสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ ของร้านที่คลออยู่เบื้องหลัง เพลิงจ้องมองใบหน้าของเพื่อนสนิทที่คบกันมานานหลายปี แววตาที่สั่นระริกและหยาดน้ำตาที่คลอเบ้าของฝุ่นทำให้หัวใจที่เคยแข็งกร้าวของเสือวิศวะอย่างเพลิงเริ่มสั่นคลอน

ลึกๆ ในใจแล้ว... เพลิงรู้ดีว่าฝุ่นเป็นคนอย่างไร ฝุ่นไม่ใช่คนกะล่อนหรือหน้าไหว้หลังหลอก และสิ่งที่มันพูดมาทั้งหมดก็มีน้ำหนักพอที่คนช่างสังเกตอย่างเขาจะประเมินได้ว่า ‘ฝุ่นพูดความจริง’ แต่เขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ ท่าทีของแพรวที่ผ่านมาก็ดูออกว่า 'ง่าย' และพยายามเข้าหาเพื่อนๆ ของเขาเพื่อยกระดับตัวเองอยู่เสมอ เพราะเพื่อนของเขาแต่ละคนถือว่าเป็นตัวท็อปทั้งนั้น ทั้งหน้าตาและฐานะ คืนนั้นฝุ่นอาจจะโดนวางยาหรือโดนความเมาเล่นงานจนตกเป็นเหยื่อของฝ่ายหญิงก็เป็นได้

และที่สำคัญเขาก็มีความคิดจะเลิกกับแพรวอยู่แล้วเหมือนกัน เพราะตลอดเวลาที่คบกันมา 3 เดือน แค่นี้ก็พอจะทำให้เขารู้แล้วว่าแพรวเป็นคนยังไง พักหลังๆ เขาจึงไม่ให้แพรวมาหาที่คอนโด ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน พูดง่ายๆ คือเขาเบื่อแพรวแล้วนั่นเอง อาจจะเพราะสาเหตุนี้แพรวจึงเริ่มเบี่ยงเบนหาเป้าหมายใหม่

แต่มันก็เท่านั้น...

"กูเข้าใจที่มึงพูด" เพลิงเอ่ยทำลายความเงียบ หลังจากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปหลายนาที "และลึกๆ กูยอมรับว่ากูเชื่อสิ่งที่มึงเล่า... กูยกโทษให้มึงเรื่องคืนนั้น"

คำพูดของเพลิงทำให้ฝุ่นเบิกตากว้างด้วยความดีใจ ประกายความหวังจุดขึ้นในดวงตาที่หม่นแสง "จริงเหรอเพลิง! มึงยกโทษให้กู..."

"ฟังให้จบก่อน" เสียงเข้มของเพลิงกดความหวังนั้นลงทันควัน "กูยกโทษให้มึงในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง... แต่ความรู้สึกที่มันเสียไปแล้ว มึงก็รู้ว่ามันเอากลับมาได้ยาก"

เพลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อช็อปสีแดงเข้มของคณะให้เข้าที่ ก่อนจะมองลงมาที่เพื่อนสนิทด้วยสายตาที่ว่างเปล่าแต่ไม่มีแววโกรธแค้นอีกต่อไป

"ถ้าจะให้กูกลับไปเป็นเพื่อนสนิท เป็นไอ้เพลิงคนเดิมที่ไปไหนมาไหนกับมึงเหมือนเมื่อก่อน... กูคงทำไม่ได้ในตอนนี้ ช่วงนี้มึงกับกูต่างคนต่างอยู่ไปก่อนแล้วกัน" เพลิงบอกเรียบๆ "กูขอเวลา... เวลาที่จะรักษาแผลใจตรงนี้ และเวลาที่จะพิสูจน์ว่ามึงคู่ควรกับคำว่าเพื่อนสนิทของกูอีกครั้งหรือเปล่า"

พูดจบ ร่างสูงใหญ่ของเพลิงก็หันหลังเดินออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้ฝุ่นนั่งมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ห่างออกไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งโล่งอกที่เพื่อนยอมยกโทษให้ และเศร้าหมองที่รู้ดีว่าความสัมพันธ์ที่แตกร้าวไม่มีวันประสานให้เหมือนเดิมได้ในเร็ววัน

ก้าวพ้นประตูร้านออกมา แสงแดดยามสายตกกระทบใบหน้าคมคาย พระเพลิงสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ ความขุ่นมัวและไฟแค้นที่เคยสุมอยู่ในอกเมื่อวานนี้ดูเหมือนจะมอดดับลงไปเกือบหมดสิ้น ลมหายใจที่เคยหนักหน่วงกลับเบาสบายขึ้นอย่างประหลาด

และในวินาทีที่เขากำลังจะสตาร์ทรถบิ๊กไบค์คู่ใจ... ภาพของเด็กหนุ่มตัวเล็กในชุดนักศึกษาชื้นๆ ที่ทำท่าเป่าลม ‘ฟู่ๆ’ ใส่แผลที่มุมปากของเขาก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นวูบหนึ่งที่แล่นเข้ามาในหัวใจ

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าดุดันโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ... บางที การเริ่มต้นใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัยหลังจากนี้ อาจจะมีเรื่องราวดีๆ และ ‘สายน้ำ’ ฉ่ำเย็นคอยชโลมหัวใจดวงนี้ให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งก็เป็นได้