เข้าสู่ระบบ“พี่กร” รุ้งรวิดาครางออกมา ทุกคนยกหน้าที่การตัดสินใจมาให้เธอ แต่หัวใจของเธอหวั่นไหว อาจเพราะยังรักเขาอยู่มาก ยิ่งรู้ว่านภาไม่ใช่คนรัก เขาไม่ได้คิดที่จะแต่งงานกับหล่อนจริงๆ เขาแค่ทำไปเพราะอยากแก้แค้นพี่สาวของเธอ รุ้งรวิดาจึงตัดสินใจอีกครั้งหากนึกย้อนกลับไป ถ้าเขารักนภาจริงๆ ทำไปเพราะหลอกเธอจริง แต่ไม่เคยรักเธอเลย มีผู้หญิงคนอื่นจริงๆ มาถึงตอนนี้เธอก็คงที่จะไม่หวนกลับไปหาเขาอีก“รุ้งจะให้โอกาสพี่กรอีกสักครั้ง หากพี่กรอยากดูแลรุ้งกับลูกจริงๆ” ประโยคนั้นของเธอทำให้กรการณ์ดีใจเป็นอันมาก เขาสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลรุ้งรวิดาอย่างดีรินลดากับปัทมาเองก็ยิ้มให้กัน เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ยอมรับว่าโกรธที่กรการณ์คิดหลอก แต่เขาสำนึกตัวได้ และรักรุ้งรวิดาจริงๆ ดังนั้นทุกคนก็ลงความเห็นว่าปล่อยให้ทั้งสองตัดสินใจกันเอาเอง เพราะโต ๆ กันแล้ว เส้นทางของตัวเองก็ขอให้เลือกเอง จะได้ไม่เสียใจในภายหลังรุ้งรวิดาได้เจอกับนภาอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา จึงได้คุยกัน ทำให้เธอยิ่งมั่นใจว่าเรื่องทุกอย่างในตอนนั้นคือการช่วยเหลือกันระหว่างเพื่อน“พี่รินคะ รุ้งขอถามอะไรหน่อยสิคะ” เพราะไม่อยากให้อะไรค้างคาใจอีก เธอจึง
“รินลดายังไม่ตาย” เขาเล่าทุกอย่างให้รุ้งรวิดาฟัง“พี่ปัดเป็นคนจัดฉากว่าพี่รินตายเหรอคะ”“ใช่ ปัทมาเคยสัญญากับรินลดาว่าจะดูแลรุ้งให้ดี หากรินลดาตาย ปัทมาเลยคิดว่าการช่วยสนับสนุนให้รุ้งเป็นริน จะทำให้พ่อแม่รักและดูแลอย่างดี”“โธ่... ปัด” รุ้งรวิดาถึงกับครางออกมา“เขาสองคนรักกัน”“ใครรักกันคะ พี่รินกับปัดน่ะเหรอ”“ใช่”“แล้วตอนนี้พี่รินอยู่ไหนคะ”“รินนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ที่โรงพยาบาล...” กรการณ์บอกชื่อโรงพยาบาลซึ่งเป็นของลุงปัทมา“รุ้งจะไปหาพี่ริน ตอนนี้พี่รินอาจจะฟื้นแล้วก็ได้”“ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวไปพร้อมพี่ ตอนนี้รุ้งควรนอนพักผ่อนให้หายดีก่อน ไหนจะลูกในท้องอีก”“คุณรู้เรื่องลูกในท้องด้วยเหรอคะ”“พี่เป็นพ่อของเด็กนะ รุ้งไม่คิดจะบอกพี่เลยเหรอ วันนั้นพี่ก็ไปแจ้งตำรวจ แต่ตอนไปช่วยช้ากับนายปิง”“คุณกำลังจะแต่งงาน ฉันไม่อยากแทรกกลางคุณกับคนรัก” เรื่องที่เขาคิดจะช่วยเธอก็นึกขอบคุณอยู่ในใจ แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอก่อนหน้านั้น มันทำให้เธอรู้สึกไม่โอเค และอยากถอยหนีจากเขาให้มากที่สุด“พี่ขอโทษ ที่ทำให้รุ้งไม่สามารถบอกเรื่องสำคัญแบบนี้กับพี่ได้”“คุณขอโทษหลายรอบแล้วนะคะ เอาเป็นว่าเราอโหสิกรรมให้กัน
เขากลัวว่าเธอจะเกิดอันตราย และหากถึงมือหมอเร็ว ๆ ทุกอย่างน่าจะโอเคกว่านี้“ใจเย็นๆ ก่อน พี่อยู่ตรงนี้ ไม่ทิ้งไปไหนเด็ดขาด” เขาพยายามบอกเธอ ในขณะที่สติของเธอกำลังจะดับวูบเขาไม่แน่ใจว่ารุ้งรวิดาโดนวางยาอะไรไป ทำให้รู้สึกเป็นกังวลไปหมด“ทำไมพี่ใจร้ายกับรุ้งกับลูกแบบนี้ พี่กรใจร้าย เมื่อก่อนก็ใจร้าย ตอนนี้ก็ใจร้าย ฮึก ๆ ฮือ ๆ รุ้งอยากจะเกลียดพี่ อยากจะเกลียดจริงๆ แต่เกลียดไม่ลง ทำไมพี่ถึงได้ใจร้ายแบบนี้” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น พูดจนลิ้นพันกันไม่ได้สติ“พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ” กรการณ์เอ่ยขอโทษเสียงสั่น เขาสำนึกผิดจริงๆ กอดร่างของเธอเอาไว้พอถึงโรงพยาบาลกรการณ์ก็รีบเล่าทุกอย่างให้คุณหมอฟัง เพื่อให้คุณหมอรักษาอาการโดนวางยาของรุ้งรวิดา“บอสครับ ทำยังไงดีกับนายภพดีครับ”“มันวางยารุ้งรวิดา แกก็จัดการวางยามันเลย แล้วจับมันแก้ผ้า พามันไปปล่อยข้างถนน” กรการณ์เอ่ยเสียงเหี้ยม“ครับบอส” ยิ่งยศรับคำ ก่อนที่จะไปทำตามคำสั่งคุณหมอแจ้งอาการเบื้องต้นว่ารุ้งรวิดาปลอดภัยแล้ว ตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่ ทำให้กรการณ์โล่งใจเป็นอันมากกรการณ์นั่งเฝ้าคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ในขณะที่เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นป
“บอสจะทำยังไงต่อไปครับ”“รอให้ร้านเปิด แล้วค่อยมากันในคืนนี้”“บอสจะแสดงตัวเลยไหมครับ”“ยังก่อน” ประโยคของเจ้านายหนุ่มทำให้ยิ่งยศนึกแปลกใจไม่น้อย อาจเพราะว่าเจ้านายไม่ใช่คนที่จะรออะไรแบบนี้ แต่ครั้งนี้ดูจริงจังมากเป็นพิเศษเจ้านายได้แค่แอบมองและสังเกตการอยู่นานหลายวัน พบว่ารวิดาทำงานเหนื่อยพอสมควร“นี่เธอลำบากขนาดนี้เลยเหรอ” กรการณ์ถึงกับครางออกมา“รุ้งกลับแล้วเหรอ” กนกทิพย์เอ่ยถามเพื่อนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หล่อนเป็นคนแนะนำและฝากงานให้รุ้งรวิดาทำงานที่นี่เอง เพราะรู้จักกันมาก่อน และบังเอิญได้เจอกัน ในขณะที่รุ้งรวิดามาหางานทำ“จ้ะ กลับก่อนนะ” รุ้งรวิดาเอ่ยกับเพื่อนด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะเริ่มออกเดินกลับไปยังที่พักที่ไม่ไกลนัก ก็คือที่พักที่กนกทิพย์หาให้นั่นเองพอคล้อยหลังรุ้งรวิดาไปแล้ว กนกทิพย์ก็หันไปดูแลความเรียบร้อยอีกครั้งเพื่อที่จะปิดร้าน“มองตามตาไม่กะพริบตาเลยนะพี่ภพ” กนกทิพย์พูดกับแฟนหนุ่ม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองตามรุ้งรวิดาไปจนสุดตาภพถูกย้ายงานจากสาขาใหญ่มาอยู่ที่นี่ จึงคบหากับเธอ แต่ภพรู้จักกับรุ้งรวิดามาก่อน เพราะอีกฝ่ายอยู่ในละแวกบ้านเดียวกัน“ไม่มีอะไรน่า” ภพบ่ายเบี่ยง ทั้ง
“เธอก็ร้ายมากนะปัทมา ปิดบังความลับทุกอย่างเอาไว้ แถมยังอยู่เบื้องหลังทุกอย่างอีก”“แต่คงไม่ร้ายกาจเท่าพี่กรหรอกกระมังคะ หลอกให้รักหลอกให้หลงแล้วทิ้งรุ้งไป”“พี่...” กรการณ์พูดไม่ออก“ทุกคนต่างมีแผนการ แต่รุ้งคนเดียวไม่มีแผนการ ปัดเองรู้สึกสงสารรุ้ง แต่ปัดกับพี่ปิงคอยช่วยรุ้งอยู่ หลังจากสองผัวเมียนั่นตายแบบไม่คาดฝัน ปัดคิดว่าจะให้รุ้งกลับมาเป็นรุ้งเหมือนเดิม แต่ไม่คิดว่า รุ้งกับพี่กรจะมีอะไรกันมากกว่าความเป็นเจ้านายกับนักศึกษาฝึกงาน ปัดไม่ได้คิดถึงข้อนี้เลยจริง ๆ มันเหนือความคาดหมาย”กรการณ์กะพริบตาปริบๆ ทำไมเขารู้สึกหนักอึ้งไปหมดในอก ทำไมถึงได้รู้สึกเช่นนี้นะ“รุ้งไม่เห็นเคยบอกพี่ว่าเขาไม่ใช่รินลดา แค่มีบางครั้งที่เผลอเรียกแทนตัวเองว่ารุ้ง แต่ก็ให้เหตุผลว่าเป็นชื่อเก่าที่ไม่ได้ใช้แล้ว ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้รินลดาเพื่อความเป็นสิริมงคล”“รุ้งเขาพยายามบอกพี่แล้วค่ะ แต่โดนขัดจังหวะทุกที แต่ตอนหลังเขาคงไม่อยากบอกแล้วล่ะ”“ทำไม”“ก็พี่กำลังจะหมั้นและแต่งงานกับพี่ฟ้านี่คะ”“เขาไปอยู่ไหนแล้ว”“ไม่รู้ค่ะ ไม่มีใครรู้ พี่ปิงกับปัดก็ไม่รู้ รุ้งหนีไปไม่ทิ้งจดหมายเอาไว้แม้แต่ฉบับเดียว คิดว่าน่าจะไม่อยา
“บอสไม่สนใจจริงๆ เหรอครับ ถ้าไม่สนใจทำไมถึงให้ผมไปสืบล่ะครับ ถ้าอยากไปเยี่ยมเธอก็ไปเถอะครับ อยางน้อยก็เรื่องลูกในท้องของเธอ ผมไปสืบมาแล้วนะครับ นายภพอะไรนั่นไม่ใช่แฟนเก่าหรือคนรักของคุณรินนะครับ หมอนั่นไม่เคยเกี่ยวข้องกับคุณรินเลยบครับ” ยิ่งยศรายงานเจ้านายหนุ่ม หลังจากที่ภพถูกย้ายไปอยู่ทางใต้ ให้ไปทำงานอีกสาขาหนึ่ง เพราะเจ้านายไม่อยากให้ภพมายุ่งกับรินลดา แบบนี้ไม่เรียกว่าหวงเรียกว่าอะไร“ฉันรู้แล้ว นายไปได้” กรการณ์โบกไม้โบกมือให้ลูกน้องยิ่งยศขอตัวออกไปแล้ว กรการณ์ก็เดินกลับไปกลับมาอยู่ในห้อง ในที่สุดเขาก็มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่รินลดาพักรักษาตัวอยู่ แม้จะบอกตัวเองว่าไม่สนใจ แต่ในที่สุดเขาก็แพ้ใจตัวเองก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ปัทมาที่นั่งเฝ้ารินลดาอยู่ข้างเตียงเดินไปเปิดประตูคนที่ยืนอยู่หน้าประตูทำให้ปัทมาต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน“พี่กร มาที่นี่ได้ยังไงคะ”“มันไม่สำคัญหรอก รินลดาเขาเป็นหนี้พี่อยู่ พี่ก็ต้องมาหาลูกหนี้สักหน่อย” เขาเอ่ยถึงหนี้สินในอดีตที่รินลดาเคยหยิบยืมเงินของเขาไป“แค่นี้ใช่ไหมคะ มีอะไรมากกว่านี้ไหม” ปัทมาเอ่ยถาม“อะไรที่บอกว่ามากกว่านี้” กรการณ์เ







