9

ไม่รอให้สายจนเกินไปแบบนี้ เธอจะรักเขาตอบหรือไม่ เขาไม่บังคับเธอหรอก ขอแค่ให้เธอได้รับรู้เป็นพอว่าเขาชอบเธอมาก

“พี่ปิงสงสัยนานแล้วเหรอคะ” ปัทมาเอ่ยถามพี่ชาย เพราะพี่ชายของเธอชอบรินลดามาก พี่ชายคงจับสังเกตได้ว่ารุ้งรวิดาไม่ใช่รินลดา คนเรานั้นแม้จะเป็นฝาแฝดกัน แต่จะให้นิสัยเหมือนกันมันยาก แม้จะพยายามฝืนแค่ไหน สักพักมันก็ต้องกลับไปเป็นตัวของตัวเอง

แต่คนที่ไม่รู้ว่ารุ้งรวิดาสวมรอยเป็นรินลดาก็คือคนที่ไม่รู้ว่ารินลดามีน้องสาวฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกันนี่แหละ

“รุ้งไม่ต้องคิดมากหรอกนะ พี่ไม่บอกเรื่องนี้กับใคร หรอกครับ รุ้งเป็นน้องสาวที่รินรักมากที่สุด รินคงอยากให้รุ้งมีความสุขที่สุด” ปิงรับปากว่าจะไม่บอกใคร ทำให้รุ้งรวิดาต้องเอ่ยขอบคุณเขาจากใจ

เธอไปฝึกงานเหมือนเดิม ด้วยจิตใจที่ไม่ค่อยมั่นคงนัก หลายคนที่สนิทกับเธอคงจับสังเกตได้ว่าเธอไม่ใช่พี่สาว ดังนั้นเธอจึงต้องพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” รุ้งรวิดาเดินไปชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นภพ ชายหนุ่มที่อยู่ในละแวกหมู่บ้านของคุณยาย เขาชอบเธอมาก เลยตามจีบอยู่พักใหญ่ แต่เธอไม่เล่นด้วย

“รุ้งมาทำงานที่นี่ด้วยเหรอ”

“พี่ภพ” พอเผลอเอ่ยเรียกเขาออกไปแบบนั้น เธอก็รีบเดินหนีในทันที

“ทำไมต้องเดินหนีด้วย คุยกันก่อนสิ” ภพตามไปรั้งแขนของรุ้งรวิดาเอาไว้ หญิงสาวสะดุ้ง ก่อนที่จะถอยหนี

“ทำไมใจร้ายกับพี่จัง พี่ตามจีบมาตั้งนาน ทำไมไม่ใจอ่อนกับพี่บ้างเลย”

“ฉันไม่ใช่รุ้งรวิดา” เธอทำเสียงแข็งใส่เขา รู้ตัวว่าไม่ใช่รุ้งรวิดาอีกต่อไป เธอจะเผลอทำตัวเป็นคนที่ตายไปแล้วไม่ได้ เธอจะต้องเป็นพี่สาวเพื่อมีชีวิตอยู่ให้ได้

“ไม่ใช่” ภพเลิกคิ้วขึ้นมอง

“ไม่ใช่แล้วทำไมเรียกรุ้งถึงหันมา” เขาทำหน้างง ภพรู้แค่ว่ารุ้งรวิดาย้ายมาอยู่ในเมืองกับญาติ แล้วข่าวคราวของเธอก็เงียบหายไปพักใหญ่

“ฉันคือพี่สาวของรุ้งรวิดา รินลดา”

“รินอย่างนั้นเหรอ โทษทีพี่จำผิดคน” ภพรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“ขอตัวก่อนนะ” รุ้งรวิดาพูดเสียงแข็ง ก่อนจะเดินจากไป เธอรู้สึกใจหายใจคว่ำแปลกๆ กลัวภพจะจับได้ว่าเธอไม่ใช่รินลดาผู้เป็นพี่สาว

เธอไม่ค่อยชอบภพ เขาเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้มาก แถมยังชอบถึงเนื้อถึงตัวอีก

ความสงสัยของภพไม่ได้มีแค่นั้น เขาตามดูรุ้งรวิดาอยู่ตลอด และมั่นใจว่านี่ไม่ใช่รินลดา มันแค่หน้าตาเหมือนกัน แต่นิสัยบางอย่างเขาพอรับรู้ เนื่องจากอยู่ละแวกบ้านเดียวกัน และเขาตามจีบเธอมาพักใหญ่ ถึงได้รู้ว่าเธอนั้นเป็นยังไง อย่างว่า... พอสนใจอะไรมากๆ ก็จะรับรู้เรื่องราวของอีกฝ่ายไปเสียหมดทุกอย่าง

“รุ้ง!” เสียงเรียกนั้นทำให้รุ้งรวิดาหันขวับไปมอง เธอเจอกับภพอีกครั้ง หลังจากพยายามหลบหลีกไม่ประจันหน้ากับเขา เวลาเห็นเขาเธอมักจะเดินหนีไปอีกทาง

“รุ้งจริงๆ ด้วย”

“ฉันไม่ใช่รุ้ง”

“แล้วทำไมเรียกรุ้งถึงหันมาล่ะ”

“ฉันได้ยินชื่อน้องสาวก็เลยหันไปมอง น้องสาวของฉันตายไปแล้ว”

“ตายแล้ว!” ภพถามอย่างตกใจ

“ใช่” รุ้งรวิดาพยายามยืนยันเสียงแข็ง

“ท่าเดิน ทุกอย่างเหมือนรุ้งรวิดามาก”

“ท่าเดิน” เธอทวนคำของเขา

“ใช่ แค่เห็นท่าเดินพี่ก็จำได้ว่าเป็นรุ้ง เห็นแค่ข้างหลังก็จำได้ จะเป็นรินไปได้ยังไง ฝาแฝดต้องเดินเหมือนกัน ท่าทีเหมือนกัน ชอบอะไรเหมือนกันด้วยเหรอ”

“พี่ภพจำได้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” รุ้งรวิดายอมรับว่าตกใจมาก

“ใช่สิ พี่ชอบรุ้งมานานแล้ว รุ้งลืมไปแล้วเหรอไง” เขาตรงเข้าไปจับมือเธอเอาไว้ด้วยท่าทีดีใจ ภพคิดว่ารุ้งรวิดาแอบอ้างว่าเป็นพี่สาวเพื่อไม่ให้เขาไปยุ่งกับเธอ และแกล้งบอกว่ารุ้งรวิดาตายแล้ว

รุ้งรวิดาจะตายได้ยังไง ก็หล่อนยืนอยู่ตรงหน้าของเขา เขาจำเธอได้ไม่ผิดแน่

“ปล่อยนะคะ อย่ามายุ่งกับฉันอีก” รุ้งรวิดาตวาดกลับ ความลับไม่มีในโลก เธอไม่สามารถเป็นพี่สาวได้

“ไม่ยุ่งไม่ได้ อย่าลืมว่าพี่กุมความลับของรุ้งเอาไว้ ถ้ารุ้งไม่อยากให้ใครรู้ โดยเฉพาะพ่อแม่ที่ไม่รักรุ้งเลย รุ้งก็ต้องไม่ปฏิเสธพี่อีก” พอยิ่งเห็นท่าทีของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าคนตรงหน้าไม่ใช่รินลดา

“พี่ภพรู้เรื่องพ่อแม่ของรุ้งได้ยังไง” รุ้งรวิดาตกใจเข้าไปอีก

“รู้สิ ก็พี่ชอบรุ้งมาก รุ้งก็รู้ ดังนั้นเรื่องทุกอย่างของรุ้งพี่ย่อมรู้ดี” เขาตามสืบเรื่องของเธอขนาดนี้เชียวหรือ รุ้งรวิดารู้สึกหลอนเหลือเกิน

“พี่ภพต้องการอะไรคะ”

“แค่ไปกินข้าวกับพี่เอง พี่ไม่ทำอะไรรุ้งหรอก”

“กินข้าวเหรอคะ”

“ใช่ รุ้งไม่เคยไปกินข้าวกับพี่เลย”

“ได้ค่ะ แต่รุ้งขอเลือกร้านเองนะคะ” เธอรีบเสนอ เพราะไม่ไว้ใจเขานัก

“ได้สิ เอาที่รุ้งสะดวกเลย” ภพมีท่าทีตื่นเต้นจนออกนอกหน้า แต่เธอรู้สึกหวาดกลัวเขาอย่างบอกไม่ถูก

รุ้งรวิดาจำต้องไปกินข้าวกับภพ แต่นั่นทำให้กรการณ์มองทั้งสองด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

เขาเห็นภพซึ่งเป็นพนักงานของบริษัทจับมือถือแขนรินลดาถึงสองครั้งสองครา และจับสังเกตได้ว่าหากเห็นภพที่ไหน รินลดาจะเดินหนีหรือเลี่ยงไปอีกทาง เพราะเธอกับเขามักออกไปไหนมาไหนด้วยกัน เธอจึงอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา เธอทำอะไรเขาจึงรับรู้ทุกอย่างจนเธอกลับถึงที่พัก

รุ้งรวิดาส่งข้อความไปหาปัทมาบอกว่ามากินข้าวกับภพ ถ้าอีกสองชั่วโมงเธอยังกลับไม่ถึงบ้าน  ให้รีบตามหาเธอทันที ปัทมารับคำด้วยความเป็นห่วงเพื่อน จึงขอร้องให้ปิงไปรับรุ้งรวิดาที่ร้านอาหารให้ที แล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้อีกฝ่ายฟัง

ภพพยายามจะไปส่งรุ้งรวิดา แต่ปิงเข้ามาเสียก่อน ทำให้รุ้งรวิดาต้องรีบเอ่ยขอตัวจากภพ

ภพมองตามไปด้วยสายตาไม่พอใจ ที่มีคนมาขัดขวาง กำลังจะได้งาบนางกวางแสนสวยอยู่แล้วเชียว

รุ้งเช้าของวันใหม่ ภพก็มาดักรอรุ้งรวิดาที่หน้าบริษัทอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวถึงกับผวาเมื่อเจอคนที่ไม่อยากเจอ

“พี่ภพมีอะไรอีกคะ”

“พี่ซื้อแซนวิชเจ้าอร่อยมากฝากครับ”

“อ๋อ... ค่ะ” เธอยื่นไปรับอย่างเสียไม่ได้

“ไม่ต้องทำท่าทีแบบนั้นใส่พี่หรอก พี่ไม่ทำอะไรรุ้งหรอก รุ้งไม่ชอบพี่ก็ไม่เป็นไร เราเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องกันก็ได้”

“พี่ภพคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ” เธอเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ แต่ถ้าเขาคิดแบบนั้นจริงๆ เธอก็ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย

“ใช่ครับ” เขาจับมือเธอมากุมเอาไว้

“พี่ภพปล่อยนะคะ”

“เราเป็นพี่น้องกันก็ได้ รุ้งเป็นน้องสาวของพี่ พี่เป็นพี่ชายของรุ้ง ความลับของรุ้งพี่จะไม่บอกใครแน่นอน”

“ค่ะ” เธอรับคำอย่างแกน ๆ รู้สึกอึดอัดกับสายตาของภพ เขากุมความลับของเธอเอาไว้ เขาจึงเป็นต่อ เธอไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย

“งั้นรุ้งขอตัวก่อนนะคะ”

“ครับ” ภพรับคำ ยกมือตัวเองขึ้นมาดม มือเธอหอมเป็นที่สุด แล้วเนื้อตัวของเธอล่ะ จะหอมขนาดไหนนะ เขานึกจินตนาการไปถึงเรื่องอย่างว่า

“คุณภพ” เสียงเข้มที่เอ่ยเรียกชื่อของเขาทำให้ภพหันไปมอง พบว่าเป็นกรการณ์ เจ้านายหนุ่มลูกชายเจ้าของบริษัทที่เขาทำงานอยู่

“บอสมีอะไรจะเรียกใช้ผมเหรอครับ” ภพรีบเอ่ยถามอย่างสุภาพ ด้วยท่าทีอ่อนน้อมในทันที

“คุณสนิทกับรินลดาเหรอ” กรการณ์เอ่ยถามอย่างตรงประเด็น

“เราเคยคบกันน่ะครับ” ภพเอ่ยตอบ เขาสังเกตอยู่สักระยะแล้ว จึงพอรู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์พิเศษกับกรการณ์ ก็เห็นแอบไปไหนมาไหนด้วยกัน ขึ้นคอนโดฯ ไปด้วยกัน

“อย่างนั้นเหรอ” กรการณ์รู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด รินลดาคบผู้ชายมากหน้าหลายตาไปหมด ให้ความหวังไปทั่ว ลับหลังเขาก็คบกับคนอื่นเผื่อเลือก ผู้หญิงแบบนี้ไม่ควรแค่แก่การยกย่องเป็นภรรยา

“ตอนนี้ผมกับเธอก็คิดว่าจะกลับมาคบกันอีกน่ะครับ แต่เธอไม่ให้บอกใคร ผมเลยต้องปิดปากเงียบเอาไว้ก่อน”

“แล้วทำไมคุณถึงบอกผมล่ะ”