7

จากที่หลบเลี่ยงก็กลายเป็นเข้าหาเขาเสียเอง เธอรู้ว่าเขาทำงานที่ไหน ก็เดินทางไปที่บริษัทเขาด้วยตัวเอง เพื่อนำอาหารเมนูใหม่ที่เพิ่งคิดค้นไปให้เขากินถึงที่ทำงาน

แต่ไม่ได้นำไปให้เขาด้วยตัวเองหรอกนะ เธอนำไปฝากเลขาหน้าห้องของเขาเอาไว้

“บอสคะ มีคนเอาอาหารมาฝากให้บอสอีกแล้วค่ะ” เลขาคนสวยเอ่ยบอกเจ้านายหนุ่ม

“ใครกัน”

“คนเดิมค่ะ” วิไล เลขาหน้าห้องเอ่ยตอบ ครั้งแรกอีกฝ่ายไม่ได้บอกว่าเป็นใคร เจ้านายหนุ่มจึงให้ถามชื่อสกุลเอาไว้ ทำให้เขารู้ว่ารินลดาเป็นคนทำอาหารกลางวันมาให้เขาแทบทุกวัน

“เอาไปทิ้งถังขยะ” เขาเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

เมื่อเป็นคำสั่งของเจ้านาย แม้ว่าอาหารกลางวันกล่องนั้นจะน่ากินแค่ไหน เธอก็จำต้องนำไปทิ้งลงถังขยะในทุกครั้งที่สาวน้อยคนนั้นนำมาอาหารฝากเอาไว้ให้เจ้านายของเธอ

“แล้วถ้าเธอเอาอาหารกลางวันมาให้บอสอีก จะให้รับเอาไว้อีกไหมคะ หรือบอกให้เธอเอากลับไป” วิไลเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มอย่างสงสัย ถ้าไม่อยากกินก็ควรที่จะปฏิเสธออกไปไม่ใช่เหรอ ดูจากอาหารแล้ว สาวน้อยคนนั้นคงจะตั้งใจทำอาหารมาให้เจ้านายของเธอมากๆ

วิไลนั้นเพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน หล่อนจึงไม่รู้ว่ารินลดาเคยคบหาดูใจกับเจ้านายหนุ่ม

“รับเอาไว้ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” กรการณ์ตอบแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงาน

เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะเหยียดยิ้มขึ้นมา

ในเมื่อเธอมาเล่นๆ กับเขาอีก เขาก็พร้อมเล่นกลับ นับถือกันเป็นแค่พี่น้องอย่างนั้นเหรอ

คนเป็นพี่น้องคงไม่เอาอาหารกลางวันมาตามตื้อขนาดนี้หรอก เธอคงแกล้งทำเป็นตกใจที่เห็นเขา แล้วก็ทำมาเป็นขอโทษ ก่อนที่จะกลับมาหลอกให้เขารักอีกครั้ง แต่เขาจะไม่มีวันตกหลุมพรางคนแบบเธออีก

กรการณ์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา ก่อนที่จะกดส่งข้อความไปขอบใจรินลดาเรื่องอาหารกลางวัน

คนที่ไม่เคยได้รับการขอบใจเรื่องอาหารกลางวันอ่านแล้วถึงกับหน้าแดง หัวใจสั่นรัว เธอคิดว่าเขาจะไม่ส่งข้อความมาขอบใจเสียแล้ว แต่ในที่สุดเขาก็ส่งข้อความกลับมา

มันบ่งบอกได้ว่าเขาเองก็ใส่ใจกับสิ่งของเล็กๆ น้อย ๆ ที่เธอทำให้ ไม่ใช่มองเมินไม่สนใจไยดีเสียทีเดียว

รุ้งรวิดาเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พรุ่งนี้เธอจะเตรียมอาหารอร่อยให้เขาอีกเช่นเคย

“เพื่อนรักของปัดเป็นอะไรน๊า ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยังกับคนกำลังมีความรัก”

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ”

“ถ้ามีต้องรีบบอกปัดเลยนะ เพราะปัดจะได้สแกนว่าคนไหนดี คนไหนไม่ดี”

“จ้ะ” รุ้งรวิดารับคำ

“กำลังทำอะไรอยู่จ๊ะ”

“กำลังจดสูตรอาหารใหม่อยู่จ้ะ รุ้งชอบทำอาหาร ก็เลยอยากคิดเมนูแปลกๆ เป็นของตัวเองบ้าง ต่อไปจะพิมพ์หนังสือสูตรอาหารพวกนี้ขายจ้ะ”

“ดีนะ รุ้งมีความฝันที่อยากทำและชอบทำ เหลือแต่ปัดนี่แหละ ที่ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีหลังเรียนจบ”

“ช่วยคุณลุงกับคุณป้าแล้วก็พี่ปิงทำงานสิ ธุรกิจของที่บ้านปัดก็เยอะแยะ”

“เยอะแยะก็จริง แต่ก็กำลังประสบปัญหาหลายอย่างจ้ะ ปัดไม่อยากแบกรับเหมือนพี่ปิงน่ะ” ปัทมาเล่าออกมาตามตรง

“แล้วรุ้งล่ะ ไม่ช่วยพ่อแม่เหรอ พ่อแม่ของรุ้งก็มีธุรกิจเป็นของตัวเองนี่นา” เธอก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดเกี่ยวกับงานของผู้ใหญ่มากนักหรอก แค่รู้ว่าพวกท่านยุ่งวุ่นวายกับธุรกิจของตัวเองจนแทบไม่มีเวลาให้ลูกๆ 

“ที่เลือกเรียนบัญชีเหมือนพี่รินก็เพราะอยากช่วยที่บ้านนี่แหละ แต่พอเอาเข้าจริงๆ อะไรที่เราไม่ชอบ เราก็ไม่อยากทำมันหรอก รุ้งชอบทำอาหารมากกว่าเป็นสาวออฟฟิศทำงานเหมือนพี่รินจ้ะ อีกอย่างหนึ่งถึงรุ้งเรียนจบมา พ่อกับแม่ก็คงไม่ยินดีให้มาทำงานด้วยหรอก” รุ้งรวิดาเอ่ยตอบ เธอมีความฝันของตัวเองว่าอยากเปิดร้านอาหารเล็กๆ สักร้าน มีอาหารแปลกใหม่ที่เธอคิดสูตรขึ้นมาเอง ทำให้ลูกค้ามีความสุขที่ได้กินอาหารของเธอ และติดใจอาหารของเธอด้วย

ความสัมพันธ์ของเธอกับกรการณ์นั้นค่อยเป็นค่อยไป เธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับปัทมาเพราะปัทมาค่อนข้างมีอคติกับกรการณ์ อาจเพราะกรการณ์นั้นมีนิสัยเย็นชาไม่ได้สนุกสนานเหมือนปิง จึงทำให้คู่สนทนาอึดอัดเสมอเวลาคุยด้วย

เธอเองก็ยังรู้สึกแบบนั้นเหมือนกันในบางครั้ง แต่พอมองเห็นนิสัยดีๆ หลายอย่างของเขาก็ทำให้เธอมองข้ามข้อเสียนั้นไป

เธอเคยไปออกเดทกับเขาหลายครั้ง เขาก็ดูแลเอาใจใส่อย่างดี ไม่เคยคิดล่วงเกิน แถมยังเป็นสุภาพบุรุษ เปิดปิดประตูรถให้เสมอ ถือของให้เสมอ และทำกับข้าวอร่อย ๆ ให้เธอกินเสมอ

กรการณ์ก็เช่นเดียวกัน เขาคิดแค้นอยากจะหลอกเธอเหมือนที่เธอเคยทำ แต่พอได้ใกล้ชิดกับรินลดาในเวอร์ชั่นนี้ ทำให้เขาหวั่นไหวอีกครั้ง พับเก็บเรื่องที่จะหลอกลวงเธอไปเสีย เพราะเขาก็ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรแบบนั้น

คนบางคนเลิกรากันไป กลับมาคบกันใหม่ความรักอาจจะดี ไปจนถึงขั้นแต่งงานและมีลูกด้วยกันเลยก็ได้

หรือเขาจะเป็นแบบนั้น!

ช่วงฝึกงานมาถึง รุ้งรวิดาเลือกที่จะฝึกงานที่บริษัทของกรการณ์ ในขณะที่ปัทมาต้องฝึกงานที่บริษัทของบิดามารดา

ปัทมาไม่เข้าใจรุ้งรวิดาว่าทำไมอยากฝึกงานอีกที่ แต่ไม่ฝึกงานที่เดียวกันกับเธอ แต่ก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไร รุ้งรวิดาตอบว่าไม่อยากให้ใครมองว่าเป็นเด็กเส้นเพราะสนิทกับลูกสาวเจ้าของบริษัท แล้วฝึกงานได้เอ ซึ่งเหตุผลข้อนี้ของรุ้งรวิดา ปัทมาคิดว่ามันบางเบามาก ใครจะคิดยังไงก็ช่าง เราไม่เห็นจะต้องสนใจคำคนเลย แต่นั่นแหละ เธอไม่ชอบบังคับจิตใจใครอยู่แล้ว บริษัทของกรการณ์ก็เป็นบริษัทใหญ่ และเป็นที่หมายตาของนักศึกษาหลายคน

เสียงรถที่แล่นมาจอดหน้าบ้านทำให้รุ้งรวิดารีบเดินออกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าบ้านในทันที

“สวัสดีค่ะพี่กร” เธอยกมือไหว้เขา วันนี้เป็นวันฝึกงานวันแรก เขาอาสาที่จะมารับ หลังจากที่เธอตัดสินใจสารภาพรักเขาไปเมื่อหลายวันก่อน และทั้งสองตัดสินใจที่จะคบหากัน

สำหรับรุ้งรวิดาคือการคบหากันครั้งแรก แต่สำหรับกรการณ์คือการคบหากันอีกครั้ง เขาเปิดโอกาสให้ตัวเองอีกหน และเปิดโอกาสให้เธออีกหน ครั้งนี้หากเธอทำให้เขาเจ็บอีก เขาจะไม่ให้เธอมาล้อเล่นกับหัวใจของเขาอีกแล้ว

“ฝึกงานวันแรกตื่นเต้นเหรอ” เขาเห็นท่าทีของเธอก็เอ่ยถาม แม้สีหน้าจะดูเฉยชา แต่น้ำเสียงก็ดูห่วงใยพอสมควร เขาให้เธอมาฝึกงานเป็นผู้ชายเลขาของเขา เพราะอยากใกล้ชิดกับเธอ

“ก็นิดหน่อยค่ะ” เธอเอ่ยตอบ แอบมองซีกหน้าหล่อเหลาของเขา เธอใจกล้าสารภาพรักกับเขาและขอคบหาดูใจกัน แต่ยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร เพราะอยากให้ทุกอย่างลงตัวก่อน

กรการณ์เองก็ยังไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องนี้ เธอกับเขาจึงตัดสินใจคบหากันแบบลับ ๆ

กรการณ์ยังไม่ได้บอกใครเพราะไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เขาอยากให้แน่ใจก่อนว่าครั้งนี้ทุกอย่างจะโอเค ไม่เหมือนครั้งก่อน

“มื้อกลางวันเดี๋ยวรับไปกินข้าว”

“ค่ะ” เธอรับคำ การกินข้าวกับเขาทำให้เธอได้มีเวลาส่วนตัวอยู่กับเขา

ตอนกลางวันเธอแอบไปรอเขาที่ลานจอดรถ ก่อนจะขึ้นรถของเขาไปแบบไม่ให้มีใครเห็น เธอไม่อยากเป็นจุดสนใจของใคร ๆ

บิดามารดาเดินทางบ่อย และดูเหมือนจะเคร่งเครียดกับธุรกิจของท่าน พูดคุยน้อยครั้ง และเธอก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรเพราะพื้นฐานของครอบครัว เธอไม่ได้สนิทกับพวกท่านอยู่แล้ว

“เย็นนี้ไปทำอาหารที่ห้องพี่ไหม” กรการณ์เอ่ยชวน

“ก็ดีนะคะ รินมีเมนูใหม่มานำเสนอค่ะ จะให้พี่กรชิมเป็นคนแรกเลย” เธอยิ้มให้เขา รอยยิ้มของเธออ่อนหวานและทำให้ใจของกรการณ์สั่นสะท้าน

กลับมาเจอกันอีกครั้งดูเหมือนว่าความชอบของเธอกับเขาจะเหมือนๆ กัน แตกต่างจากรินลดาคนเก่า

เธอชอบทำอาหารเหมือนเขา มีชีวิตส่วนตัวที่เงียบสงบ วันหยุดก็ชอบอยู่บ้านอ่านหนังสือหรือทำสวน ไม่ชอบ