8

ออกไปเที่ยวหรือทำกิจกรรมร่วมกับคนอื่น นอกจากไปทำกิจกรรมด้วยกันเอง เช่นออกกำลังกายหรือไปเลือกซื้อของ

มื้อเย็นเต็มไปด้วยความชื่นมื่น กรการณ์รู้สึกว่าความรู้สึกเมื่อครั้งเก่าก่อนกลับมาอีกครั้ง หรือเขาจะทิ้งความรู้สึกเจ็บช้ำในอดีตแล้วกลับมาเริ่มต้นกับเธอใหม่

เหตุผลของเธอในวันนั้นคือเขาดีเกินไป และเธอยังไม่พร้อม พูดกันง่าย ๆ ก็คือเธอไม่ได้รักเขา เขายังจำวันที่เธอบอกเลิกเขาได้ดี

“พี่กรคะ”

“หือ...” เขาครางรับ มองคนที่กำลังกินข้าวโพดคั่วแสนอร่อยอยู่ใกล้ ๆ ขณะนั่งดูหนังด้วยกัน

“คิดอะไรอยู่คะ ดูใจลอย ๆ ไม่เห็นสนใจหนังที่ดูกับรุ้ง เอ่อ... รินเลย” เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเอง หลายครั้งที่เผลอหลุดเรียกชื่อตัวเอง

“พี่เห็นว่ารินแทนตัวเองว่ารุ้งหลายครั้ง” เขาไม่ได้ปล่อยผ่าน แต่สังเกตเธออยู่เสมอ ตั้งแต่กลับมาพบกันอีกครั้ง เธอมักหลุดเรียกชื่อตัวเองว่ารุ้ง

“รุ้งเป็นอีกชื่อน่ะค่ะ แต่ตอนหลังมาเปลี่ยนเป็นรินน่ะค่ะ” เธอโกหกคำโต เสไปมองหน้าจอทีวีที่กำลังดูซีรีส์สอบสวนสืบสวนกับเขาอยู่

โชคดีว่าพี่สาวไม่เคยเล่าเรื่องของเธอให้กรการณ์ฟัง ถ้าจะคิดถึงเหตุผลก็มีหลายอย่าง หนึ่ง... พี่สาวไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอ ซึ่งไม่น่าจะใช่ เพราะเธอรู้เรื่องของกรการณ์ แต่กรการณ์เองต่างหากไม่รู้จักเธอ หรือสอง... พี่สาวไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขา จึงไม่ได้เล่าเรื่องส่วนตัวให้อีกฝ่ายโดยละเอียด ถ้าเป็นอย่างหลัง เธอก็นึกเห็นใจกรการณ์เหมือนกัน ที่คบกับผู้หญิงสักคน แต่อีกคนไม่ได้ให้ความสำคัญขนาดยอมเปิดเผยเรื่องส่วนตัว

รุ้งรวิดาแอบเม้มปากเล็กน้อย ถ้าบอกความจริงเขาไป เขาจะโกรธเธอมากไหม และความรู้สึกที่เขาเคยมีให้เธอจะเปลี่ยนไปไหม

เธอไม่อาจคาดเดาเรื่องนี้ได้ เขารักปักใจกับพี่สาวของเธอ คิดว่าเธอคือพี่สาว หากเธอบอกความจริงเขาอาจจะโกรธหาว่าเธอสวมรอยเป็นพี่สาวและตั้งใจโกหกหลอกลวงเขา

เหตุผลสำคัญอีกอย่างก็คือเขารักพี่สาวของเธอ ไม่ได้รักเธอ ถ้าเธอบอกความจริงว่าไม่ใช่รินลดา เขาอาจจะเลิกรักเธอก็ได้

ขอเวลาอีกสักพักให้เธอมั่นใจว่าเขานั้นรักเธอจริง เธออาจจะค่อยๆ เล่าความจริงทุกอย่างให้เขาฟัง เธอไม่รู้ว่าแท้ที่จริงเขามีนิสัยเช่นไร และไม่รู้ด้วยว่าความรักที่เกิดขึ้นจะยังคงอยู่หรือจบลงในเวลาอันรวดเร็ว

ที่รู้อย่างแน่ชัดคือเธอชอบเขาไปแล้ว แต่เขานี่สิ คาดเดาได้ยากเหลือเกิน เขาไม่ได้บอกรักเธอเหมือนอย่างที่เธอใจกล้าบอกรักเขาก่อน แต่ยอมคบหาดูใจกันอีกครั้ง คล้ายเป็นการให้โอกาสเธอ

“แล้วทำไมถึงเปลี่ยนชื่อเสียล่ะ” กรการณ์เอ่ยถาม เขาไม่ได้รับรู้เรื่องอะไรของรินลดามากนัก ยิ่งเรื่องครอบครัวยิ่งไม่ได้รับรู้ เพราะเธอไม่เคยพาเขาไปเจอกับครอบครัวเลย เขากับเธอคบกันแค่ระยะเวลาช่วงสั้นๆ เท่านั้น ก่อนที่เธอจะบอกเลิกเขา

แต่ในระหว่างคบกันเขาก็พอทราบความเดือดร้อนของเธอ จึงยื่นมือช่วยเหลือเรื่องเงินอยู่หลายครั้ง

“ชื่อไม่เป็นสิริมงคลน่ะค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่เลยเปลี่ยน” นี่ใช่ไหมที่เขาบอกว่าโกหกแล้วก็ต้องโกหกต่อไป ไม่จบไม่สิ้น

“พี่กรชิมข้าวโพดคั่วไหมคะ อร่อยนะคะ” เธอเปลี่ยนเรื่อง รีบยื่นข้าวโพดคั่วให้เขา แต่กรการณ์ส่ายหน้าไปมา

“ไม่ชอบกินเหรอคะ”

“ไม่อยากกินเอง แต่อยากให้รินป้อนพี่”

“ป้อนเหรอคะ ได้สิคะ” เธอหยิบข้าวโพดคั่วขึ้นมา เขาก็รวบมือของเธอเอาไว้

“อุ๊ย!” เธอตาโตมองเขาไม่วางตา เมื่อเขาไม่ได้งับแค่ข้าวโพดคั่ว แต่งับนิ้วของเธอเล่นด้วย

ลิ้นร้อนของเขากำลังตวัดลามเลียนิ้วเรียวของเธอเล่นจนคนถูกสัมผัสถึงกับหน้าแดงซ่าน เธอเผยอปากอย่างเผลอไผล เป็นโอกาสให้เขาเข้ามาจุมพิตอย่างดูดดื่ม

“อื้อ... พี่กร” เธอจิกมือกับคอเสื้อของเขา จูบตอบเขาไปอย่างเงอะงะ ท่าทีของเธอทำให้เขายิ่งจูบเธอหนักหน่วงยิ่งขึ้น

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำให้รุ้งรวิดาสะดุ้ง เธอรีบผลักใบหน้าของเขาออก ก่อนจะถอยหนี คว้าโทรศัพท์มากดรับ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุด

“จ้ะปัด โอเคจ้ะ” รุ้งรวิดารีบรับคำเมื่อเพื่อนชวนไปรับประทานอาหารที่บ้าน

เธออยากมีช่วงเวลากับกรการณ์น่ะใช่ แต่เวลานี้เธออยากถอยหนีจากเขามากกว่า แม้จะชอบเขาเพียงใด แต่เธอก็ไม่อยากพลั้งเผลอตกเป็นของเขาเหมือนผู้หญิงใจง่ายแบบนี้

“ปัดโทร. มาน่ะค่ะ มีธุระสำคัญจะคุยด้วย งั้นรินขอตัวก่อนนะคะ” รุ้งรวิดาเอ่ยขอตัว ซึ่งเขาก็ไม่ได้รั้งเธอเอาไว้

“พี่ไปส่งไหม”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวรินเรียกแท็กซี่ไปเองจะดีกว่าค่ะ”

“เอางั้นเหรอ”

“ค่ะ” เธอยิ้มให้เขา ก่อนที่จะรีบเดินจากมา

รุ้งรวิดาโบกแท็กซี่อยู่หน้าคอนโดฯ ของเขา แต่รถคันหนึ่งก็แล่นมาจอดตรงหน้าแทน

“จะไปไหนครับ” ปิงเลื่อนกระจกรถลง ก่อนจะเอ่ยถาม

“จะไปหาปัดค่ะพี่ปิง” เธอยิ้มให้เขา

“ขึ้นมาสิ พี่กำลังจะกลับบ้าน”

“เอ่อ... ค่ะ” ไปทางเดียวกันไม่ต้องเสียเวลารอรถแท็กซี่ เธอจึงตอบตกลงในทันที

กรการณ์ออกมาจากที่ซ่อนตัว เขาเห็นว่าเธอขึ้นรถไปกับปิง ความสัมพันธ์คลุมเคลือที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกไม่โอเคอีกครั้ง

หรือเขาจะมองเธอผิดไปอีกรอบ ท่าทีอ่อนหวาน น่ารัก เอาใจเก่งเหมือนเก่าก่อน อาจจะแค่มารยาหลอกลวงที่เธอจะทำให้เขาหลงหัวปักหัวปำและสลัดเขาทิ้งอีกครั้งเมื่อเบื่อหน่าย หรือได้ผลประโยชน์จากเขาแล้ว

“มาทำอะไรแถวนี้ครับ” ปิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย คอนโดฯ นี่คือคอนโดฯ ของกรการณ์ แต่เขาไม่ได้เอ่ยถึงกรการณ์ออกมา

“มาหาเพื่อนค่ะ” รุ้งรวิดาเอ่ยตอบ แล้วลอบมองเสี้ยวหน้าของเขา เขาไม่ได้มีสีหน้าสงสัยอีก ทำให้เธอต้องลอบผ่อนลมหายใจออกมา

“แถวนี้คอนโดฯ ไอ้กร!”

“คะ!” เธอสะดุ้งเล็กน้อย หลุดอุทานออกมาเมื่อจู่ ๆ เขาพูดแบบนั้นออกมา

“...” รุ้งรวิดาใบ้กิน

“ไอ้กรมันอยู่แถวนี้น่ะ พี่มาหามันบ่อย”

“เหรอคะ”

“รินไม่รู้เหรอ”

“เอ่อ...” เธออึกอักเมื่อโดนดักคอ

“รู้ไหมว่าพี่ได้เจอรินรอบนี้ รู้สึกว่ารินไม่ใช่รินคนเก่า”

“ยังไงเหรอคะ” เธอถามด้วยหัวใจเต้นระทึก

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนรินไม่ใช่ริน” เขาพูดแบบนั้นก่อนจะเงียบไป

รุ้งรวิดาเงียบกริบ แต่ในใจเริ่มร้อนรน ถ้าปิงรู้ว่าเธอไม่ใช่รินลดาเธอจะทำยังไงนะ เขาจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครหรือเปล่า

“รุ้งครับ”

“คะ” เธอเผลอขานรับแบบเป็นการตั้งคำถามเพราะเขาเรียกชื่อตัวเองทีเผลอ ก่อนที่จะอ้าปากค้างตกใจ

“จริงๆ ด้วย พี่สังเกตมาสักระยะแล้ว เรื่องทุกอย่างมันเป็นยังไงครับ” ปิงเอ่ยถามอย่างจริงจัง

“คือว่ารุ้ง” รุ้งรวิดากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เธอแทบหายใจไม่ออก ไม่รู้จะเริ่มเล่าจากตรงไหนก่อนดี

“ไปที่บ้านแล้วค่อยคุยกัน พี่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น” เขาสรุปเสร็จสรรพ อาจเพราะเห็นท่าทีเหมือนจะร้องไห้ของเธอ

พอไปถึงบ้าน สีหน้าท่าทางของรุ้งรวิดาทำให้ปัทมามองอย่างสงสัย ก่อนที่พี่ชายจะเอ่ยออกมาก่อน

“ปัดเล่าทุกอย่างให้พี่ฟัง ว่าทำไมรุ้งถึงต้องมาเป็นริน” ประโยคของพี่ชายทำให้ปัทมาหันไปมองรุ้งรวิดา ก่อนจะถอนใจเฮือกใหญ่ และเล่าทุกอย่างให้พี่ชายฟัง

ความจำเป็นของสองสาวทำให้เขาเข้าใจ แต่มันก็ทำให้เขาเสียใจที่รินลดาตายแล้ว ผู้หญิงที่เขาแอบรักมานาน แต่เขายังไม่ได้สารภาพรักได้จากเขาไปแล้วแบบไม่มีวันกลับ

เขายังไม่ได้ขอเธอเป็นแฟนอย่างเป็นทางการเลย เขารู้สึกแย่มาก ๆ รู้สึกเสียดายเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน ถ้ารู้ว่าเธอจะจากไปเร็วขนาดนี้ เขาคงสารภาพรักกับเธอไปแล้ว