4

“ไม่ดีกว่า ริษาเป็นคนขี้เกียจ ถ้าไม่มีครูคอยสอนคงไม่ตั้งใจเรียน” ภาวัตพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าน้องสาวที่แอบทำจมูกย่นใส่เขา

“จริงค่ะคุณพริม ริษาไม่ชอบเรียนออนไลน์เลย ไม่ต้องห่วงนะคะ ริษาสะดวกมาเรียนที่นี่ค่ะ” รีบพูดเพื่อช่วยเหลือคนเป็นพี่ทันที ยิ่งพริมพิกาพยายามปฏิเสธเท่าไร ภาวัตก็ทำท่ารุกหนักมากเท่านั้น นั่นยิ่งทำให้มั่นใจว่าพี่ชายตนเองสนใจครูสาวเข้าให้แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” พริมพิกาหมดหนทางจะต่อสู้กับสองพี่น้องที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย และหากเธอเลือกที่จะปฏิเสธอีก มีหวังชื่อเสียงที่สร้างมานานได้เสียหายแน่ๆ

“ผมจะเป็นคนมาส่งน้องสาวผมเอง” เจ้าของร่างสูงสมาร์ทพูดออกไปเสียงเรียบพร้อมจ้องคุณครูคนสวยไม่วางตา

“ได้ค่ะ”

พริมพิกามองว่าไม่ใช่ปัญหาอะไรหากภาวัตแค่มาส่งริษา ส่วนเธอก็ทำหน้าที่อยู่ในครัว คงไม่ได้พบเจอกันบ่อย และนั่นย่อมดีสำหรับหัวใจดวงน้อยของตนเอง

“และผมก็จะนั่งรอจนกว่าริษาจะเรียนเสร็จด้วย”

สิ้นเสียงทุ้มที่ฟังดูราบเรียบเหมือนไม่สลักสำคัญอะไร ไม่ใช่แค่พริมพิกาที่มองอย่างอึ้งๆ ริษาเองก็อึ้งกับคำพูดของพี่ชายเช่นกัน เพราะเป็นที่รู้กันว่าคนอย่างภาวัตหวงเวลาเป็นที่สุด การที่ยอมมาเฝ้าน้องสาวเรียนแบบนี้ต้องเป็นเรื่องไม่ธรรมดาแน่ๆ

“เอางี้เลยเหรอพี่ภีม?” ริษากระซิบพี่ชายอย่างรู้ทัน แต่ภาวัตทำทีเหมือนไม่มีอะไรผ่านเข้าหูมา ยังคงวางสีหน้าเป็นปกติ

“ถ้าคุณภีมไม่เบื่อเสียก่อนก็ได้ค่ะ” พริมพิกาอดพูดจาค่อนขอดชายหนุ่มไม่ได้ ซึ่งเขาเองก็ยังคงวางสีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย

“คุณแม่ขา…” เสียงของแพรวาดังมาแต่ไกล เด็กน้อยเดินมาหาผู้เป็นมารดาพร้อมกับถือจานใส่ขนมมาด้วย

“ออกมาทำอะไรลูก แม่บอกให้อยู่ข้างในไงคะ” พริมพิกาใจหายวาบ สีหน้าซีดเผือดลงอย่างคนตกใจหนักแล้วเผลอหันมาดุลูกสาวทันที ก่อนจะพยายามตั้งสติระงับอาการของตนแล้วหันกลับไปมองภาวัตที่จ้องหน้าแพรวาด้วยความสงสัย

“เห็นพี่น้ำค้างบอกว่าคุณแม่มีนักเรียนใหม่หนูเลยเอาขนมหันตรามาให้พี่ๆ ลองชิมค่ะ”

พูดจบ แพรวาหันไปยื่นขนมหันตราของโปรดตนเองให้กับริษาและภาวัตทันทีพร้อมยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา

“ขอบคุณนะคะ” ริษามองหน้าแพรวาด้วยความเอ็นดู อดคิดไม่ได้ว่าครูคนสวยมีลูกเสียแล้ว พี่ชายของเธอคงต้องกินแห้วแน่ๆ

“ขอบคุณนะครับหนูน้อย น่ารักแล้วยังใจดีอีก”

ภาวัตรู้สึกถูกชะตากับแม่หนูร่างอวบอย่างมาก เขาหยิบขนมหันตราขึ้นมาชิมพร้อมกับมองหน้าแพรวาสลับกับพริมพิกา แล้วรู้สึกคุ้นเคยกับเด็กหญิงตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก

“คุณลุงชอบกินหันตราเหมือนหนูเลยค่ะ” เด็กน้อยพูดออกมาเสียงเจื้อยแจ้วเมื่อเห็นว่า ‘คุณลุง’ เลือกหยิบหันตรากินเหมือนกับเธอไม่มีผิด

ภาวัตเองก็อึ้งไปไม่น้อย เขาไปเมืองนอกมาหลายปี ไม่ได้กินขนมโปรดชนิดนี้มานานแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ชิมโดยบังเอิญ แถมแม่หนูยังชื่นชอบขนมนี้เหมือนตนเองอีก ทั้งที่ไม่น่าจเป็นขนมที่เด็กวัยเท่านี้จะนิยมกินกัน

“แหม นี่ถ้าไม่บอกว่าหนูน้อยคนนี้เป็นลูกคุณพริม ริษาคงคิดว่าเป็นลูกพี่ภีมแน่เลยค่ะ ดูสิคะ คล้ายกันอย่างกับอะไร”

ริษาพูดออกมาอย่างไม่คิดอะไร แต่นั่นทำเอาภาวัตถึงกับอึ้งและหันไปมองหน้าพริมพิกาทันที

“สงสัยเพราะแพรวาขาวเหมือนกับคุณภีมมั้งคะ” พริมพิกาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เธอกลัวว่าภาวัตจะจับได้ว่าแพรวาเป็นลูกของเขาที่เกิดจากความไม่ตั้งใจในคืนนั้น

“ไหน มีขนมอะไรให้น้าชิมอีกไหมคะ” สาวสวยบุคลิกมาดมั่นหันไปพูดคุยกับเด็กหญิงร่างอวบ เพราะก็อดเอ็นดูเด็กน้อยไม่ได้ ด้วยว่าตนเองเป็นน้องคนเล็กจึงโหยหาที่จะมีน้องน้อยเล่นด้วยในวัยเด็กอยู่ลึกๆ

“มีเยอะเลยค่ะ คุณน้าลองทานนะคะ” แพรวารีบเดินไปหาริษาทันที ราวกับเด็กที่ได้เพื่อนเล่น

“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวพริมขอตัวสักครู่นะคะ น้ำค้างช่วยพี่ดูแลแขกสักแป๊บนะ” พริมพิกาได้จังหวะปลีกตัวจากการจับจ้อง เธออยากออกไปสูดอากาศหายใจข้างนอกเสียหน่อย จึงหันไปบอกให้น้ำค้างดูแลแขกแทน

“ได้ค่ะ” เด็กสาวรับคำพร้อมรอยยิ้มกว้าง ขณะมองตามร่างบางที่เดินผ่านตนเองไป ไม่ได้หันมามองเบื้องหลังอีกเหมือนเจ้าตัวมีธุระสำคัญต้องไปจัดการ

ภาวัตมองตามหญิงสาวที่เดินหายไปที่ด้านหลังร้าน เขาเคยดูรีวิวร้านนี้มาก่อนจึงพอจะรู้ว่าด้านหลังร้านมีสวนเล็กๆ ให้ลูกค้าได้ออกไปเดินเล่นได้ จึงมั่นใจว่าหญิงสาวคงออกไปเดินเล่นตรงนั้นอย่างแน่นอน

“เดี๋ยวพี่มานะริษา” เขาหันไปบอกน้องสาวขณะเตรียมจะลุกขึ้น แต่กลับถูกอีกฝ่ายดึงมือไว้เสียก่อน

“คุณพริมเขามีครอบครัวแล้วนะ พี่ภีมจะตามเขาไปทำไม เขาไม่โสด หมดสิทธิ์แล้วพี่ภีม” ริษาออกปากเตือนทันที เมื่อรู้ว่าพี่ของเธอเตรียมจะลุกไปไหน แม้เธอจะอดเสียดายครูสาวสวยไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรศีลธรรมก็ต้องมาก่อนเสมอ

“เรื่องนั้นรู้แล้วน่า”

ภาวัตตอบแบบปัดๆ น้องสาว แม้ภายในใจจะสะอึกกับคำเตือนของริษาก็ตาม แต่สิ่งที่ค้างคาใจก็ผลักให้ร่างสูงก้าวตามคนร่างบางไปทันที