3

“หึ” ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่หัวเราะในลำคอเท่านั้น

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดิฉันชื่อริษานะคะ คุณพริม”

ริษารู้สึกถูกใจสาวสวยตรงหน้า แม้ว่าจะไม่สวยหยาดเยิ้มหรือแต่งตัวจัดเหมือนผู้หญิงที่ภาวัตเคยควง แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าพริมพิกาดูเป็นคนมีเสน่ห์ และแน่นอนว่าการที่พี่ชายของเธอเอาแต่จับจ้องไม่วางตาแบบนี้…พริมพิกาจะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

“ถ้าอย่างนั้นเชิญนั่งก่อนนะคะ” ฝ่ายเจ้าของร้านก็เรียกสติตนเองอีกครั้ง พร้อมกับเชิญทั้งสองคนให้นั่งที่โต๊ะ

“เดี๋ยวน้ำค้างเอาน้ำมาเสิร์ฟนะคะครู”

น้ำค้างหันมาบอกพริมพิกา ก่อนจะหายเข้าไปเตรียมน้ำรับแขกทันที

“คุณเปิดร้านที่นี่นานแล้วเหรอครับ?” ภาวัตเอ่ยถามขึ้น เพราะตั้งแต่ ‘คืนนั้น’ ทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แม้ว่าเขาจะแอบคิดถึงเธออยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสพบเจอกันอีก

“ก็เกือบๆ ห้าปีได้แล้วค่ะ”

พริมพิกาตอบยิ้มๆ เรื่องระหว่างเธอกับเขาก็ผ่านมานานแล้ว หากจะมองว่าชายหนุ่มเป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่งก็คงไม่เสียหายอะไร

“คุณพริมจัดร้านสวยจังเลยนะคะ เหมือนไม่ใช่ร้านอาหารไทยเลย”

ริษาเอ่ยปากชม เพราะบรรยากาศร้านที่นี่ตกแต่งออกไปทางโมเดิร์นและมีสไตล์มากกว่าร้านอาหารไทยหรือคาเฟ่ขนมไทยหรูๆ ที่เคยไปมาอีก

“ขอบคุณค่ะ ที่ร้านของเรานอกจากมีบุฟเฟต์อาหารไทย แล้วก็มีขนมไทยขายด้วยค่ะ พริมก็เลยอยากให้ร้านเป็นเหมือนสถานที่ที่เข้ามาดื่มน้ำหรือกินขนม และมานั่งพักผ่อนได้ด้วย” เธอตอบอย่างภาคภูมิใจในร้านของตนเอง

“ว่าแต่คุณพริมสอนทำอาหารด้วยเหรอคะ? เนี่ย พี่ชายของริษาคะยั้นคะยอให้ริษามาสมัครเรียนให้ได้หลังจากไปเสิร์ชหาข้อมูล” แล้วหันไปทำหน้างอใส่คนเป็นพี่

“ก็ดีแล้ว เรียนรู้งานบ้านงานเรือนซะบ้าง ไม่อย่างนั้น แต่งงานออกไปก็ทำอะไรไม่เป็นเลย แม้แต่ทอดไข่”

ภาวัตแซวน้องสาว แม้จะรู้ดีว่าสมัยนี้ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องเก่งงานบ้านเท่าสมัยก่อน แต่ด้วยความเป็นห่วงจึงอยากให้ริษามีความรู้ติดตัวเพื่อดูแลตนเองบ้าง อย่างน้อยๆ มีความสามารถด้านการหาเงินแล้วก็ต้องมีความสามารถด้านครัวเรือนสักนิดก็ยังดี

“ค่า ก็ได้ค่ะพี่ชาย แต่ต้องรับปากนะคะว่า ถ้าริษาเรียนแล้ว พี่ภีมจะไม่บังคับให้ริษาเข้าบริษัท เพราะริษาอยากเปิดร้านเสื้อผ้าของตัวเอง” คนเป็นน้องพูดด้วยสายตามีความหวังขึ้นทันที

“อันนี้ไปคุยกับคุณพ่อเอง” เขาพูดด้วยสายตาดุทันทีเมื่อเห็นว่าคนเป็นน้องเริ่มทำท่าจะต่อรอง

“เอ่อ จริงๆ แล้วที่พริมสอนส่วนใหญ่จะเป็นเมนูหาทานยาก แล้วพวกขนมไทยหาทานยากก็เป็นเมนูที่สามารถนำไปต่อยอดสร้างรายได้ คนมาเรียนจึงมักเป็นคนที่อยากเปิดร้านอาหาร หรือร้านขนมทั้งนั้นเลยค่ะ”

พริมพิกาพยายามปฏิเสธแบบอ้อมๆ ด้วยคิดว่า หากน้องสาวเขารู้ว่ายากอาจจะเปลี่ยนใจ ใช่ว่าไม่ชอบริษา แต่แค่ไม่อยากมีเรื่องให้ต้องพัวพันกับภาวัตต่างหาก เธอขอรู้จักเขาห่างๆ ก็พอ

“ทำไมล่ะ พูดแบบนี้จะบอกว่าคอร์สของคุณไม่เหมาะกับน้องสาวผมงั้นเหรอ? ยากเกินกว่าที่ยัยริษาจะเรียนใช่ไหม?” ภาวัตรู้ทันคนตรงหน้าจึงรีบพูดดักคอทันที

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ พริมแค่บอกเฉยๆ ค่ะว่า ถ้าคุณริษาไม่ได้ชอบทำอาหาร แต่อยากหัดเอาไว้บ้าง อาจจะเรียนตามยูทูบ หรือว่าหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตได้โดยไม่ต้องเสียเวลามาเรียนจริงจังค่ะ” พริมพิการีบพูดทันที เพราะอยากรักษาน้ำใจของริษา

“เกรงว่าริษาจะไม่ถนัดค่ะ ริษาเป็นพวกสมาธิสั้น ถ้าต้องอ่านอะไรเองมีหวังหลับแน่ๆ ค่ะ” ริษาพูดปนหัวเราะ เพราะรู้ดีว่าตนเองไม่สามารถทำแบบนั้นได้แน่นอน

“แล้วปกติ คุณสอนนักเรียนวันไหนบ้าง?” ภาวัตเอ่ยถามพร้อมกับจ้องหน้าพริมพิกาไม่วางตา เธอยังงดงามสำหรับเขาไม่เคยเปลี่ยน แม้ว่าเจ้าตัวจะผอมบางลงไปมาก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ดูทรุดโทรมแต่อย่างใด

“ปกติก็สอนจันทร์ พุธ ศุกร์ค่ะ สัปดาห์ละสามวัน” พริมพิกาตอบออกไป พร้อมกับลุ้นในใจว่า เขาคงอยากให้น้องสาวได้เรียนทุกวันเพื่อจะทำอาหารเป็นเร็วๆ

“งั้นก็ดีเลย ยัยริษาจะได้มีเวลาไปทำร้านเสื้อผ้าอะไรด้วย ผมตกลงให้น้องสาวผมเรียนกับคุณ” ภาวัตตัดสินใจอย่างรวดเร็วโดยไม่เว้นช่องว่างให้ริษาได้พูดอะไร

“แต่คุณริษาจะอยากเรียนเหรอคะ? งานคุณริษาก็น่าจะเยอะพอตัว ถ้าต้องมาเรียนอีกอาจจะเหนื่อยได้นะคะ” พริมพิการู้ดีว่าตอนนี้ตนเองเป็นเหมือนคนที่กำลังจะปฏิเสธนักเรียน แต่ทำอย่างไรได้ เธอกลัวการได้ใกล้ชิดชายหนุ่มอีกครั้ง

“ริษาไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ตอนแรก ริษาก็คิดว่าต้องเรียนทุกวันเลยงอแง แต่ถ้าเรียนแค่สามวันแบบนี้ ริษาโอเคเลยค่ะ”

ริษาหันไปยิ้มให้ภาวัต จริงๆ แล้วไม่ว่าจะเรียนกี่วันก็ไม่อยากเรียนทั้งนั้น แต่พอดูสายตาของพี่ชายแล้วท่าทางจะไม่ได้มีเป้าหมายอยากให้น้องสาวเป็นกุลสตรีอย่างเดียว คงอยากจะมาเจอครูแสนสวยที่นี่เสียมากกว่า เธอจึงยอมเรียนเพื่อช่วยให้สมหวัง

“เอ่อ ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ดีไหมคะ คุณริษาสามารถเรียนออนไลน์ได้ เพราะพริมก็มีคอร์สสอนออนไลน์เหมือนกัน คุณริษาจะได้มีเวลาไปทุ่มเทกับธุรกิจแบบสบายๆ” พริมพิกายิ้มหวานให้กับริษา พร้อมกับขอโทษอีกฝ่ายในใจ