6

ปลอบใจตัวเองว่าเรียนจบที่ไหนไม่สำคัญหรอก...

สำคัญตรงที่เรียนจบแล้วจะทำงานอะไร จะสร้างเนื้อสร้างตัวได้ไหม เศรษฐีหลายคนเรียนไม่จบสักสถาบันเดียวก็รวยเป็นร้อยล้านพันล้าน

เอาล่ะ! เรียนที่นี่ก็เรียนที่นี่ละวะ

แหม... อันดาแอบมะเหงกหัวตัวเอง ทำยังกับว่ามีที่อื่นให้เธอเลือกเรียนทั่วทิศทั่วไทยเสียอย่างนั้นล่ะ

เธอไม่ได้บ้านรวยนะ ถึงจะได้เลือกเรียนที่ไหนก็ได้

แก๊งเด็กเกษตร...

เธอเรียกแก๊งเด็กเกษตรก็เพราะว่าเพื่อนๆ ของวายุอยู่รวมกันเป็นแก๊ง สถาบันในต่างจังหวัดแบบนี้ นักศึกษาที่มาเรียนไม่ได้เก่งกาจอะไรเลย แต่เธอแอบสืบรู้มาว่าวายุเรียนเก่งมาก เขาสอบได้คะแนนเต็มเกือบทุกวิชา เขาจบจากโรงเรียนดังประจำจังหวัด บิดามารดาร่ำรวยใช่ย่อย แค่มองเขาและหันมามองตัวเองก็ต่างกันลิบลับ ยังกับหน้ามือกับหลังมือ

ฟ้ากับเหว!

เจ้าชายกับนางซิน เออ... อันนี้เข้าท่าหน่อย

เผื่อเจ้าชายจะเหลียวแลนางซินอย่างเธอบ้าง

เพื่อนๆ ในหอพักชวนเธอไปรับประทานอาหารที่ศูนย์อาหารของสถาบัน เลยจำต้องเดินผ่านอาคารเรียนสาขาเกษตรศาสตร์

แล้วคนที่เธอแอบชอบก็นั่งอยู่ตรงนั้น

ขาสั่นอีกแล้วอันดา

จะทำไงดี... จะทำไงดี

ในขณะที่อันดากำลังว้าวุ่นใจ เธอก็สำนึกว่าเดินตามการลากของเพื่อนในหอพักไปถึงหน้าอาคารเรียนเรียบร้อยแล้ว

หัวใจสาวเต้นระทึก

“วะ...ว้าย!” เพราะมัวแต่เขินอาย คิดอะไรไปเรื่อย สะดุดขาตัวเอง

จนล้มคะมำไปด้านหน้า

มันคงไม่น่าอายถ้าเขาจะไม่เดินมาพอดี ในขณะที่เธอถลาเข้าไป

อยู่ในอ้อมแขนของเขา อันดาตาโตตกใจ หัวใจเต้นแรงแทบหลุดออกมานอกอก หน้าร้อนผ่าว แก้มแดงลามไปถึงใบหู

นี่เธอทำอะไรลงไป...

อันดารีบตะเกียกตะกายหนี ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

เธอถลาเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอย่างไม่น่าให้อภัย...

เขายิ้มเอ็นดูให้เธอ แต่เธอไม่ได้เห็นเพราะมัวแต่ก้มหน้างุด

ดูเหมือนเพื่อนๆ เขาจะโห่แซวเสียงดังลั่นไปทั่ว

นี่เขาแซวอะไรกัน

คนซื่อบื้อไม่รู้อะไรบ้างเลย!

“ไปกินข้าวเหรอ” คนที่เอ่ยถามเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ อันดาเงยหน้าขึ้นมองตาโต เชื่อไหมว่าเวลาเราเห็นคนที่ชอบนอกจากใจเต้นแรงแล้วยังอยากหนีอีกด้วย แต่อันดากลับค้นพบว่าเธอเดินตามเขาไปที่ศูนย์อาหาร หลังจากประโยคที่เขาพูดว่า...

“ไปกินข้าวพร้อมกันสิ”

กรี๊ด! อันดาคิดว่าตัวเองฝันไปเสียอีก เธอเดินตามเขามาเหมือนกับ

คนละเมอ วายุหันไปคุยกับเพื่อน แต่ก็คุยกับเธอด้วย เพื่อนๆ ในหอของเธอ

เดินตามมา แยกย้ายกันไปซื้อข้าวราดแกง

ข้าวราดแกงในสถาบันที่นี่ถูกมาก แค่สิบห้าบาท ในสมองของเธอ

เริ่มครุ่นคิดการเอาตัวรอด เงินแค่สองร้อยบาท จะใช้ยังไงให้พอในหนึ่งอาทิตย์

ไม่มีโต๊ะว่างเลย เธอจำต้องนั่งโต๊ะเดียวกับเขา ในขณะที่อันดา

เริ่มคำนวณงบประมาณในการใช้จ่าย

ข้าวราดแกงสิบห้าบาท หมายถึงกับข้าวหนึ่งอย่าง ถ้าเพิ่มอีกหนึ่งอย่างก็จะเป็นยี่สิบบาท ส่วนข้าวเปล่าๆ กล่องละห้าบาท

แต่ถ้าเธอซื้อข้าวราดแกงสองกล่องจะต้องจ่ายเงินสามสิบบาท เธอเลยเอาแกงอย่างที่สองให้พ่อค้าใส่ถุง และเดินไปซื้อข้าวเปล่าอีกร้านหนึ่ง เท่ากับเธอจ่ายเงินแค่ยี่สิบห้าบาท แทนที่จะเป็นสามสิบบาท

เธอสนิทกับเจ้าของร้านที่นี่แทบจะทุกร้าน แอบไปตีสนิทไปช่วยเขา

ล้างจานเก็บโต๊ะ วันก่อนเลยได้กับข้าวกลับไปกินที่หอฟรีๆ อันดาเลยขอ

จานเปล่าๆ มาหนึ่งใบ บอกว่าเอาไปใส่ของกินเดี๋ยวเอามาล้างคืนให้ เธอเทแกงหนึ่งถุงจากร้านที่หนึ่งลงไปในจาน และเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวยาวที่วายุนั่งอยู่

กับเพื่อนของเขา อีกหนึ่งถุงเก็บไว้กินได้อีกมื้อ

นักศึกษาในสถาบันต่างจังหวัดแบบนี้ไม่ได้ร่ำรวยอะไร การจะกินข้าวราดแกงอย่างหนึ่งจึงเป็นเรื่องธรรมดามากๆ

“ใครกินไข่บ้าง แม่ค้าใจดีให้ไข่มาสองฟองน่ะ” วายุเอ่ยถามขึ้น แต่เขากลับตักไข่พะโล้ใส่จานของเธอ เพื่อนๆ เลยทำเสียงล้อเลียน

“อะไรวะลม ถามทุกคนแต่ตักให้อันดา แบบนี้ไม่ต้องถามก็ได้มั้ง” อันดามองไข่พะโล้เขม็ง ก่อนจะเงยหน้ามองเขา สบตาแล้วก้มหน้างุด

เขาตักไข่พะโล้ให้เธอด้วย! ถ้าเก็บไข่ของเขาเอาไว้ได้นานแบบไม่เน่าเสีย เธอคงเก็บไข่ของเขาไปนอนกอดทั้งคืน...

แล้วทำไมต้องมานั่งตรงกันข้ามกับเขาด้วยนะ บังเอิญหรืออะไรล่ะนี่ หรือว่าใจตรงกัน

เธอก้มหน้าก้มตากินข้าว

โอ๊ย! แทบกินอะไรไม่ลงเลย มันอิ่มอกอิ่มใจ

ความเขินมันทำให้รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนมือไม้อ่อนแรง แทบไม่มีแรง

ตักข้าว อาการหนักอีกแล้ว ทำไมอันดารู้สึกว่ากับข้าววันนี้มันหวานนักนะ

รอบกายเป็นสีชมพูยังกับอยู่ในทุ่งดอกลาเวนเดอร์

เสียงในศูนย์อาหารดังไปทั่วเพราะนิสิตนักศึกษาคุยกันอย่างออกรส

แต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียงใครเลย ได้ยินแต่เสียงของวายุคนเดียว เขาพูดอะไรกับเพื่อน เธอได้ยินชัดทุกถ้อยคำ

“ไข่อร่อยไหม”

“คะ?” เธอทำหน้าเอ๋อ ก่อนจะรีบพยักหน้า ลูบท้ายทอยไปมา

งงว่าไข่อะไร ลืมไปว่าเพิ่งตักไข่ของเขาเข้าปากไปเมื่อกี้นี้ เขายิ้มมุมปากส่งมาให้ แค่ยิ้มใจก็ละลายแล้ว

นี่ล่ะหนา... เขาว่าความรักมักทำให้คนตาบอด

ตอนนี้เธอทั้งหูหนวกทั้งตาบอดเลยล่ะ

“ระวังนะ กินไข่ไอ้ลมมากๆ จะติดใจ” เสียงแซวที่ดังขึ้นจากเพื่อนของเขาทำให้อันดาหน้าแดง ยึ้ย! พูดสองแง่สองง่ามแบบนี้เธอคิดลึกนะ

“อันดา...” เสียงของกัลยาทำให้เธอหลุดจากภวังค์ความคิด หันไปมองเพื่อนที่โบกไม้โบกมือมาแต่ไกล

“ยา”

“รุ่นพี่นัดเจอกันตอนเที่ยงครึ่ง รีบไปเถอะ เดี๋ยวโดนหนัก” กัลยาพูดอย่างรีบร้อน หันไปยิ้มกับวายุทีหนึ่ง

อันดาจำต้องตัดใจ อยากนั่งอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่ชอบต่ออีกนิด แต่เพราะกิจกรรมรับน้อง (สยองขวัญ) มันยังไม่หมดเพียงเท่านี้

เธอเอ่ยขอตัวเสียงเบาหวิว บอกเลยว่าพูดแบบไม่กล้ามองหน้าเขาหรอก

“แล้วเจอกันนะ” เขายิ้มบางๆ ให้เธอพาเอาใจสั่นหวั่นไหว

พอเอาจานไปเก็บเรียบร้อยแล้ว จึงเอากับข้าวที่ซื้อเอาไว้รับประทาน

มื้อเย็นไปเก็บที่หอนอนแล้ววิ่งกระหืดกระหอบไปยังห้องเรียนที่รุ่นพี่นัด

รุ่นพี่เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง กิจกรรมประจำวันที่ต้องทำคือ...

โดนว้าก!

โดนว้ากก็สะดุ้งแล้วล่ะ แต่เธอดันเป็นนักศึกษาคนแรกที่ต้องออกไปรายงานตัว เพราะโดนสุ่มให้ออกไปเป็นคนแรก ให้ออกไปรายงานหน้าชั้น

คนแรกเธอไม่หวั่น แต่รับน้องแล้วโดนคนแรกเธอหวั่นสุดๆ

บางทีรุ่นพี่ให้คนที่รหัสนักศึกษาท้ายสุดออกไปคนแรก ไม่ได้ชื่อนำหน้าด้วย ก. ไก่ แต่นำหน้าด้วย อ. อ่าง ก็ต้องออกไปก่อน คิดดูแล้วกันว่ามีบุญ

ขนาดไหน เขาว่าซวยในซวย เพราะคนแรกๆ มักต้องแสดงความสามารถพิเศษ เต้นแร้งเต้นกาเยอะหน่อย คนหลังๆ โชคดีเสมอเพราะพอบ่ายโมงกว่าๆ

ก็ต้องแยกย้ายกันไปเรียน คนกลางๆ ยิ่งดี แทบไม่โดนเรียกเลย นั่นแหละเขาว่าอย่าเป็นคนแรกและคนสุดท้าย

มันไม่ดี... อันดารู้สึกแย่มากๆ กับการแสดงความสามารถพิเศษที่เธอไม่มีอะไร งัดออกมาแสดงเลย แถมยังโดนรุ่นพี่เหน็บว่าเธอทำให้พี่รหัสต้องอาย เพราะพี่รหัสของเธอความสามารถเลิศล้ำในปฐพี

ชิ! ตอนอยู่ปีหนึ่งก็หงอเหมือนเรานั่นแหละ ทำมาเป็นพูดดี

เธอดีใจเป็นที่สุดเมื่อได้เวลาเข้าเรียน แทบกระโดดตัวลอย เพราะ

หมดช่วงรับน้องตอนกลางวันไปได้

อาจารย์สั่งให้ไปทำรายงาน ค้นหาจุลินทรีย์ที่สนใจและนำมาอภิปรายหน้าห้องเรียน

หลังเลิกเรียนก็เป็นกิจกรรมเดิม ขอลายเซ็น เข้าหารุ่นพี่ เธอต้องท่องอาณาจักรของสิ่งมีชีวิตให้รุ่นพี่ฟัง ข้อดีคือมันได้ทบทวนความรู้เอาไปใช้

ในชั้นเรียน ข้อเสียคือเธอจำไม่ได้ยังไงล่ะ