อันเป่าเพิ่งเกิดมาได้เจ็ดวันก็ได้เรียนรู้ความจริงข้อหนึ่ง ในบ้านสกุลเสิ่น ต่อให้คนผู้หนึ่งเพิ่งก้าวพ้นประตูผีมาได้ หากยังขยับแขนขาไหว คนผู้นั้นก็ต้องลุกขึ้นทำงาน
ฟ้ายังไม่สางดี เสียงไม้กระทบกรอบหน้าต่างก็ดังขึ้นสามครั้ง
ปัง! ปัง! ปัง!
“สะใภ้รอง! ตะวันจะส่องถึงก้นอยู่แล้ว ยังไม่รีบลุกไปทำอาหารอีกหรือ”
เสียงแหลมของสวี่กุ้ยฮวาทะลุผ่านบานไม้เข้ามา ทำให้อันเป่าซึ่งนอนอยู่ข้างมารดาสะดุ้งจนแขนขาเล็ก ๆ กระตุก
หลินซูเหนียงขยับตัวตามความเคยชิน ทว่าเพียงยกศีรษะขึ้น ความเจ็บปวดก็แล่นจากช่องท้องไปทั่วร่าง นางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าซึ่งยังซีดเซียวบิดเบี้ยว เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามไรผม
หมอซุนกำชับไว้ว่านางต้องนอนพักอย่างน้อยหนึ่งเดือน แต่คำสั่งของหมอไม่เคยมีน้ำหนักเท่าคำสั่งของแม่สามี
“ท่านแม่ ข้าจะลุกเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
หลินซูเหนียงตอบเสียงแผ่ว ก่อนใช้ข้อศอกค่อย ๆ ยันกายขึ้น
อันเป่ามองทุกอย่างด้วยดวงตาพร่ามัว
นางรู้ว่าตนกำลังเกิดโทสะ เพียงแต่ความโกรธในร่างทารกกลับแสดงออกได้ไม่กี่อย่าง นอกจากกำมือ เตะขาและร้องจนหน้าแดง
นางพยายามเปล่งเสียงห้ามมารดา สิ่งที่หลุดออกจากปากจึงมีเพียงเสียงอ้อแอ้
“แอ้…แอ้…”
หลินซูเหนียงก้มลงมองบุตรสาว แม้จะเจ็บปวด แต่มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย
“อันเป่าตื่นแล้วหรือ หิวหรือไม่”
ไม่ได้หิว!
ข้ากำลังบอกให้ท่านนอนลง!
อันเป่าอยากกล่าวเช่นนั้น ทว่าลิ้นเล็กอ่อนนุ่มกลับไม่เชื่อฟัง นางจึงทำได้เพียงเหยียดมือไปจับชายเสื้อของมารดา
หลินซูเหนียงเข้าใจว่านางต้องการอุ้ม จึงฝืนโน้มตัวลงมา
ทันใดนั้น เสียงเคาะหน้าต่างก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“สะใภ้รอง! หูหนวกแล้วหรือ เหวินไฉต้องไปสถานศึกษา หากอาหารเช้าล่าช้าจนเขาเข้าเรียนไม่ทัน เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ”
“เจ้าค่ะ ข้ากำลังไป”
หลินซูเหนียงค่อย ๆ ดึงชายเสื้อออกจากมือน้อย แล้วลุกจากเตียง
อันเป่าเบิกตากว้าง
นางเกิดมาเจ็ดวัน ยังมองเห็นใบหน้าของคนรอบข้างไม่ชัดนัก แต่กลับมองเห็นได้ชัดเจนว่าขาทั้งสองของมารดากำลังสั่น
หลินซูเหนียงก้าวได้เพียงสองก้าวก็ต้องจับขอบโต๊ะ รอให้อาการวิงเวียนผ่านไป นางกัดริมฝีปาก ไม่ยอมส่งเสียงครางออกมา ก่อนหยิบเสื้อตัวนอกซึ่งเต็มไปด้วยรอยปะมาสวม
อันเป่าร้อนใจจนหัวแทบมีควัน มารดาเสียเลือดมากจนเกือบตาย เพิ่งผ่านไปเพียงเจ็ดวันกลับต้องลุกไปหุงหาอาหารให้คนทั้งบ้าน โดยเฉพาะอาเล็กผู้มีมือมีเท้าครบถ้วน
นี่มิใช่การใช้แรงงานคนแล้ว แต่เป็นการใช้งานวัวควาย!
ไม่ได้
หากปล่อยให้ออกไป มารดาอาจล้มลงกลางครัว อันเป่ารวบรวมกำลังทั้งหมด สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วร้องออกมาสุดเสียง
“อุแว้! อุแว้!”
หลินซูเหนียงชะงัก รีบหันกลับมา
“เด็กดี เป็นอะไรไป”
อันเป่ายิ่งร้องหนักกว่าเดิม ใบหน้าเล็กแดงก่ำ ขาทั้งสองถีบผ้าห่มจนหลุดออก มารดากลับมาที่เตียงแล้วอุ้มนางขึ้นอย่างทุลักทุเล
“หิวแล้วหรือ แม่อยู่นี่ ไม่ร้องนะ”
อันเป่าได้กลิ่นน้ำนมจาง ๆ แต่ไม่ได้คิดจะกิน นางเพียงกำเสื้อของมารดาแน่น ไม่ยอมปล่อย
หลินซูเหนียงพยายามวางนางลงหลายครั้ง ทุกครั้งที่แผ่นหลังแตะเตียง อันเป่าจะร้องดังขึ้นทันที เมื่อถูกอุ้มจึงเงียบลงราวกับไม่เคยเกิดเรื่องใด หลังลองอยู่สามครั้ง มารดาก็มองบุตรสาวอย่างจนใจ
“วันนี้เหตุใดจึงติดแม่ถึงเพียงนี้”
เพราะข้ากำลังช่วยชีวิตท่านอยู่!
เด็กหญิงส่งเสียงอ้อแอ้ตอบ
ชั่วขณะนั้น เสียงประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง
สวี่กุ้ยฮวาก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าบึ้งตึง สายตากวาดผ่านสะใภ้ซึ่งกำลังอุ้มทารกอย่างไม่พอใจ
“แค่เด็กผู้หญิงร้องสองคำก็ทิ้งงานทั้งบ้าน เจ้าจะตามใจนางจนเสียคนตั้งแต่อยู่ในผ้าห่อเลยหรือ”
หลินซูเหนียงก้มหน้า “อันเป่าอาจไม่สบายเจ้าค่ะ วางลงแล้วร้องไม่หยุด”
“เด็กเกิดมาไม่ถึงสิบวันจะมีสิ่งใดนอกจากหิวกับง่วง ส่งมาให้ข้า เจ้าลุกไปทำอาหาร”
เมื่อได้ยินคำว่า “ส่งมาให้ข้า” อันเป่าก็ชะงัก
นางไม่เคยเห็นหน้าท่านย่าชัดเจน แต่จดจำน้ำเสียงนี้ได้อย่างแม่นยำ
เสียงเดียวกับที่กล่าวว่าไม่คุ้มจะเสียเงินช่วยชีวิตนาง เสียงเดียวกับที่แย่งไข่สองฟองของมารดาไป เสียงเดียวกับที่ตวาดพี่ชายและพี่สาวจนตัวสั่น
หากตกไปอยู่ในมือหญิงชราผู้นี้ ต่อให้ไม่ถูกโยนออกนอกหน้าต่าง อย่างน้อยก็คงถูกปล่อยให้ร้องจนหมดแรง
อันเป่าไม่ยอมเด็ดขาด
ทันทีที่สวี่กุ้ยฮวายื่นมือเข้ามา นางก็แผดเสียงร้องจนหลังคาแทบสะเทือน
“อุแว้!”
หญิงชราสะดุ้ง รีบชักมือกลับ
“เด็กอัปมงคล! ร้องใส่หน้าผู้อาวุโสตั้งแต่ยังไม่ครบเดือน”
อันเป่าไม่สนใจ นางซุกหน้าเข้าหาอกมารดา กำเสื้อไว้แน่นกว่าเดิม
สวี่กุ้ยฮวาลองยื่นมือมาอีกครั้ง เสียงร้องก็ดังขึ้นอีก นางจึงชักมือกลับด้วยความรำคาญ
“พอแล้ว ไม่ต้องส่งมา เจ้าก็อุ้มนางไปทำอาหารด้วยเสียเลย”
หลินซูเหนียงตกใจ “ในครัวมีทั้งไฟและน้ำร้อน เกรงว่าจะเป็นอันตรายเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ให้นางร้องอยู่ที่นี่ เด็กร้องไม่กี่ครั้งไม่ตายหรอก”
แต่คนเพิ่งคลอดอาจตายได้!
อันเป่าก่นด่าอยู่ในใจ กระนั้นความโกรธทั้งหมดกลับออกมาเป็นเพียงเสียงสะอื้นเล็ก ๆ
“ท่านแม่ ข้าจะทำอาหารเองขอรับ”
เสียงเด็กชายดังมาจากหน้าประตู
เสิ่นจื่อเฉินยืนอยู่ตรงนั้น บนหลังแบกตะกร้าใบใหญ่เกินตัว ภายในมีฟืนที่เพิ่งเก็บมาจากเชิงเขา ใบหน้าและมือของเขาเปื้อนดิน รองเท้าเก่าข้างหนึ่งขาดจนเห็นนิ้วเท้า
“เจ้าหุงข้าวเป็นหรือ” สวี่กุ้ยฮวาถาม
“ข้าเคยเห็นท่านแม่ทำ ข้าทำได้”
“ถ้าทำข้าวไหม้ เจ้าต้องอดข้าวทั้งวัน”
“ขอรับ”
จื่อเฉินวางตะกร้าฟืนลงแล้วเดินเข้าครัวโดยไม่บ่นสักคำ
หลินซูเหนียงมองตามบุตรชายด้วยความเป็นห่วง “เขายังเล็ก…”
“สี่ขวบไม่นับว่าเล็กแล้ว” สวี่กุ้ยฮวากล่าว “เหวินซานอายุเท่านี้ก็ช่วยข้าเก็บฟืนได้ เด็กบ้านชาวนาจะเลี้ยงดูเหมือนคุณชายในเมืองได้อย่างไร”
กล่าวจบ นางก็เดินออกไปพร้อมสั่งทิ้งท้าย
“ให้อาหารพร้อมก่อนเหวินไฉตื่น หากช้า ข้าจะหักส่วนข้าวของบ้านรอง!”
ในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง
หลินซูเหนียงทรุดนั่งลงบนขอบเตียง ร่างกายสั่นเล็กน้อย ไม่รู้เพราะความเจ็บปวดหรือความรู้สึกภายในใจ
อันเป่าค่อย ๆ หยุดร้อง นางช่วยมารดาไม่ต้องไปทำอาหารได้แล้วก็จริง แต่ผู้ที่ต้องรับภาระแทนกลับเป็นพี่ชายวัยสี่ขวบ
นี่ไม่อาจเรียกว่าชนะ
นางเพียงผลักภาระจากคนเจ็บไปให้เด็กอีกคนเท่านั้น อันเป่ากำมือเล็กแน่น ความดีใจเพียงเล็กน้อยสลายไปจนหมด
ความจริงตอกย้ำให้นางเข้าใจอีกครั้งว่า ต่อให้มีความทรงจำของคนโตเพียงใด เวลานี้นางก็ยังไม่มีพลังเปลี่ยนแปลงอะไรเลย
นางช่วยคนหนึ่ง อีกคนก็ต้องรับเคราะห์แทน หากต้องการปกป้องทุกคน
นางจำเป็นต้องเติบโตเสียก่อน
กลิ่นไหม้ลอยมาจากห้องครัวหลังผ่านไปไม่นาน ตามมาด้วยเสียงสวี่กุ้ยฮวาตวาดลั่น
“จื่อเฉิน! เจ้าทำสิ่งใดลงไป!”
เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังเพียะ หลินซูเหนียงสะดุ้ง พยายามลุกขึ้นทันที
อันเป่าตกใจจนหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“ท่านแม่ ท่านอย่าลุก ข้าไม่เป็นไร!”
เสียงจื่อเฉินดังมาจากห้องครัว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังกลั้นร้องไห้
สวี่กุ้ยฮวายังคงด่าทอ
“ข้าวมีอยู่เพียงเท่านี้ เจ้ากลับทำไหม้ไปครึ่งหม้อ คนไร้ประโยชน์เหมือนมารดาไม่มีผิด วันนี้บ้านรองไม่ต้องกินข้าว!”
“ท่านย่า ข้าจะกินส่วนที่ไหม้เอง…”
“ส่วนที่ไหม้ก็เป็นอาหารของหมูกับไก่ เจ้ายังคิดแย่งอาหารสัตว์อีกหรือ”
เสียงฝ่ามือดังขึ้นอีกครั้ง หลินซูเหนียงวางอันเป่าลงบนเตียงแล้วรีบเดินออกไป แม้แต่รองเท้าก็สวมไม่เรียบร้อย
“ท่านแม่ ได้โปรดอย่าตีเขาเลยเจ้าค่ะ เขายังเด็ก ข้าจะหุงใหม่เอง”
“ในที่สุดก็ยอมลุกแล้วหรือ” สวี่กุ้ยฮวากล่าวเยาะ “เมื่อครู่ยังอ้างว่าลูกสาวร้องจนทำงานไม่ได้ เวลานี้ไม่ร้องแล้วหรือ”
อันเป่านอนนิ่งอยู่บนเตียง นางเข้าใจแล้ว
หญิงชราผู้นี้รู้ตั้งแต่ต้นว่าจื่อเฉินอาจทำอาหารไม่ได้ แต่ยอมให้เขาลงมือเพราะต้องการบีบให้มารดาลุกขึ้นเอง
เสียงร้องของนางไม่เพียงช่วยอะไรไม่ได้ ยังทำให้พี่ชายถูกตีและมารดาต้องลุกมาทำงานอยู่ดี
ความพ่ายแพ้ครั้งแรกหลังเกิดมาได้เจ็ดวัน ทำให้อันเป่ารู้สึกอัปยศอย่างยิ่ง
แต่สิ่งที่มากกว่าความอัปยศคือความเจ็บใจ
นางจดจำไว้แล้ว จำเสียงฝ่ามือสองครั้งนั้นได้อย่างชัดเจน
วันหนึ่งนางจะทำให้สวี่กุ้ยฮวารู้ว่า ข้าวไหม้เพียงครึ่งหม้อเทียบไม่ได้กับสิ่งที่บ้านใหญ่แย่งชิงไปจากบ้านรองตลอดหลายปี
ทว่าวันนั้นยังอยู่อีกไกล เวลานี้อันเป่าทำได้เพียงนอนฟังมารดาก่อไฟอยู่ในครัว ฟังพี่ชายถูกไล่ออกไปหาบน้ำทั้งที่แก้มมีรอยฝ่ามือและฟังท่านย่าบ่นว่าต้องสิ้นเปลืองข้าวหยาบเพิ่มอีกหนึ่งกำมือเพราะสะใภ้รองทำอาหารล่าช้า
ไม่นาน กลิ่นข้าวต้มก็ลอยเข้ามา อันเป่าหิวจนท้องร้อง แต่ต้องรอต่อไปอีกเกือบหนึ่งชั่วยามกว่ามารดาจะกลับเข้าห้อง
หลินซูเหนียงถือชามบิ่นใบหนึ่ง ภายในมีน้ำข้าวสีขุ่นเพียงครึ่งชาม เมล็ดข้าวนับได้ไม่ถึงสองหยิบมือ นั่นคืออาหารเช้าทั้งหมดของหญิงที่กำลังให้นมบุตร
“ท่านแม่กินสิ่งนี้หรือ”
ชิงเหอถามขณะเดินตามเข้ามา นางถือหัวมันนึ่งขนาดเล็กเอาไว้ในมือ
“แม่ไม่หิว เจ้ากินเถิด”
“ข้าได้หัวมันแล้ว ท่านแม่กินข้าว”
“เจ้ากับพี่ชายแบ่งกันหรือไม่”
ชิงเหอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า อันเป่ามองท่าทางนั้นก็รู้ว่านางโกหก
บ้านรองถูกตัดส่วนอาหารเพราะจื่อเฉินทำข้าวไหม้ เด็กหญิงคงได้รับเพียงหัวมันลูกเล็ก ส่วนพี่ชายอาจไม่ได้อะไรเลย
หลินซูเหนียงเองก็มองออก นางตักเมล็ดข้าวครึ่งหนึ่งใส่ถ้วยเล็ก แล้วยื่นให้บุตรสาว
“นำไปให้พี่ชาย”
“แล้วท่านแม่เล่า”
“แม่ดื่มน้ำข้าวก็พอ”
“แต่ถ้าท่านแม่ไม่อิ่ม น้องก็จะหิว”
คำพูดของเด็กหญิงทำให้หลินซูเหนียงนิ่งไป อันเป่าหิวจริง แต่เมื่อมองเห็นแก้มตอบของพี่สาว นางกลับรู้สึกว่าเสียงร้องของตนติดอยู่ในลำคอ
ท้ายที่สุด หลินซูเหนียงแบ่งเมล็ดข้าวอันน้อยนิดออกเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งให้จื่อเฉิน ส่วนหนึ่งให้ชิงเหอและส่วนสุดท้ายฝืนกินเอง
คนสามคนแบ่งอาหารที่ไม่พอแม้แต่จะเลี้ยงเด็กเพียงคนเดียว ส่วนเรือนหลักซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่จั้ง มีกลิ่นไข่ต้มลอยมาตามลม
อันเป่าไม่ต้องเดาก็รู้ว่าไข่สองฟองนั้นตกอยู่ในท้องของผู้ใด อาเล็ก เสิ่นเหวินไฉ เด็กชายผู้มีวาสนาเป็นขุนนางตามคำกล่าวของท่านย่า ผู้ซึ่งต้องกินไข่ทุกวันเพราะกำลังใช้สมองเรียนหนังสือ
ผู้ซึ่งไม่เคยถามแม้แต่คำเดียวว่า พี่สะใภ้ที่เพิ่งคลอดบุตรมีอาหารกินหรือไม่ ตลอดเจ็ดวันหลังจากนั้น หลินซูเหนียงต้องตื่นก่อนฟ้าสางทุกวัน
นางหุงข้าว เลี้ยงหมู กวาดลาน ซักเสื้อผ้าและป้อนอาหารไก่ โดยใช้ผ้าพันหน้าท้องไว้แน่นเพื่อประคองร่างกาย บางครั้งเมื่อความเจ็บปวดรุนแรง นางจะหลบไปยืนพิงกำแพงจนหน้าซีด ก่อนกลับมาทำงานต่อเมื่อมีผู้เดินผ่าน
ไม่มีผู้ใดถามว่านางยังเจ็บหรือไม่ ไม่มีผู้ใดจำคำสั่งของหมอซุนได้ นอกจากคนในบ้านรอง
เสิ่นเหวินซานออกจากบ้านตั้งแต่ก่อนฟ้าสางและกลับหลังตะวันตกดิน เขาต้องรับจ้างตัดฟืนกับขุดคูน้ำเพื่อชดใช้ค่ารักษา เวลาที่ใช้ทำงานจึงมากกว่าเดิมถึงสองเท่า
ทุกคืนเขากลับมาพร้อมบาดแผลใหม่ บางวันฝ่ามือแตก บางวันบ่าบวมจนยกแขนแทบไม่ขึ้น บางวันเท้าถูกก้อนหินบาด เลือดซึมผ่านรองเท้าฟางตลอดทางกลับบ้าน
ทว่าเงินหรือข้าวที่ได้จากการรับจ้างยังต้องมอบเข้ากองกลางก่อน ท่านย่าจะเป็นผู้แบ่งให้อีกครั้ง โดยอ้างว่าคนในบ้านต้องกินใช้ร่วมกัน
บ้านรองจึงได้รับข้าวหยาบเพียงเล็กน้อยเหมือนเดิม
คืนหนึ่ง เสิ่นเหวินซานกลับมาพร้อมหมั่นโถวครึ่งลูกซ่อนอยู่ในอกเสื้อ
เจ้าของบ้านที่เขาไปขุดคูน้ำเห็นว่าเขาทำงานหนักจึงมอบให้ แต่เขาไม่ยอมกินแม้แต่คำเดียว นำกลับมาแบ่งให้ภรรยากับลูก
“ซูเหนียง เจ้ากินเถิด”
เขาวางหมั่นโถวแข็งกระด้างลงบนโต๊ะ
หลินซูเหนียงส่ายหน้า “ท่านทำงานมาทั้งวัน ท่านควรกิน”
“ข้ากินจากบ้านนายจ้างมาแล้ว”
จื่อเฉินซึ่งนั่งอยู่มุมห้องเงยหน้าขึ้น “ท่านพ่อโกหก”
เสิ่นเหวินซานชะงัก
“ข้าเห็นท่านดื่มน้ำไปสามชามเมื่อครู่ หากกินมาแล้ว เหตุใดจึงหิวจนท้องร้อง”
บุรุษหนุ่มก้มหน้ามองท้องตนเอง สีหน้าอับอายเล็กน้อย ชิงเหอใช้สองมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ แม้ร่างกายผอมแห้ง แต่แววตายังคงสดใส
“ท้องของท่านพ่อชอบฟ้อง”
จื่อเฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง “ต่อไปอย่าเชื่อสิ่งที่ท่านพ่อพูด ให้เชื่อเสียงท้องของท่านพ่อ”
เสิ่นเหวินซานมองบุตรทั้งสองแล้วหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน แม้เสียงหัวเราะนั้นจะอ่อนล้า แต่บรรยากาศในห้องกลับอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย เขาแบ่งหมั่นโถวครึ่งลูกออกเป็นสี่ส่วน ส่วนหนึ่งให้ภรรยา ส่วนหนึ่งให้จื่อเฉิน ส่วนหนึ่งให้ชิงเหอ
อีกส่วนเขาบิเป็นชิ้นเล็ก แช่ในน้ำอุ่นแล้วแตะริมฝีปากอันเป่า ทั้งที่รู้ว่าทารกยังไม่ควรกินอาหารเช่นนี้
“อันเป่าของพ่อยังเล็ก กินไม่ได้ เช่นนั้นพ่อจะช่วยกินแทนก่อน”
กล่าวจบ เขาก็หยิบชิ้นเล็กนั้นเข้าปากแล้วทำสีหน้าราวกับกำลังรับภาระหนักหนา
ชิงเหอหัวเราะคิกคัก อันเป่ากลอกตาอยู่ในใจ
บุรุษผู้นี้ซื่อจนถูกคนทั้งบ้านหลอกใช้ แต่กลับรู้จักหยอกบุตรสาวให้ยิ้ม ดูเหมือนจะไม่ได้ทึ่มทื่อจนหมดหนทางเยียวยาเสียทีเดียว
หากเขาไม่มัวแต่ยึดติดกับคำว่ากตัญญู ครอบครัวของนางคงมีชีวิตที่ดีกว่านี้มาก อันเป่าจ้องบิดาเขม็ง ราวกับต้องการใช้สายตาเจาะความคิดเข้าไปในศีรษะของเขา
เสิ่นเหวินซานเห็นบุตรสาวจ้องตาไม่กะพริบก็หัวเราะ
“อันเป่าคงรู้ว่าพ่อแย่งของกินกระมัง ดูสิ จ้องพ่อใหญ่แล้ว”
แน่นอนว่าข้ารู้!
นางส่งเสียง “แอ้” อย่างไม่พอใจ
ทุกคนในห้องหัวเราะขึ้นพร้อมกัน หมั่นโถวเพียงครึ่งลูกไม่อาจทำให้ผู้ใดอิ่ม
แต่กลับเป็นอาหารมื้อแรกที่ทำให้บ้านรองได้หัวเราะนับตั้งแต่อันเป่าเกิด
นางจดจำเสียงหัวเราะเหล่านั้นไว้ในใจ หากครอบครัวสามารถหัวเราะได้ด้วยหมั่นโถวแข็งครึ่งลูก วันหนึ่งเมื่อมีเนื้อ มีข้าวขาวและขนมหวานเต็มโต๊ะ พวกเขาจะมีความสุขถึงเพียงใด
น่าเสียดายที่ความสุขเล็ก ๆ อยู่ได้ไม่นาน วันรุ่งขึ้น สวี่กุ้ยฮวารู้เรื่องหมั่นโถว ผู้ที่นำเรื่องไปบอกไม่ใช่คนบ้านรอง แต่เป็นเสิ่นเหวินไฉ ซึ่งเดินผ่านหน้าห้องแล้วได้กลิ่นอาหาร
เด็กชายวัยเจ็ดขวบเข้าเรียนในสถานศึกษาของหมู่บ้านได้เกือบครึ่งปีแล้ว เขาสวมเสื้อผ้าฝ้ายตัวใหม่ รองเท้าพื้นหนาและห้อยถุงหอมที่พี่สะใภ้ใหญ่ส่งมาจากในเมือง เมื่อยืนอยู่ข้างจื่อเฉินซึ่งอายุน้อยกว่าเพียงสามปี ทั้งสองกลับดูราวกับคุณชายกับคนรับใช้
“ท่านแม่ พี่รองแอบซ่อนหมั่นโถวไว้กินเอง ไม่ยอมแบ่งข้า”
สวี่กุ้ยฮวาได้ยินก็โกรธจัด เรียกทุกคนมารวมกันที่ลานบ้าน
เสิ่นเหวินซานยอมรับตามตรงว่าเป็นหมั่นโถวที่นายจ้างมอบให้ ไม่ใช่ของที่ซื้อด้วยเงินกองกลาง
“ไม่ว่าจะได้มาจากผู้ใด ของที่คนนอกมอบให้ก็ต้องนำเข้ากองกลาง” สวี่กุ้ยฮวากล่าว “บ้านเรายังไม่ได้แยกกัน เจ้าแอบนำไปให้ภรรยากับลูก เป็นการเห็นแก่ตัว”
“มันมีเพียงครึ่งลูก…”
“เพราะมีเพียงครึ่งลูกจึงควรให้เหวินไฉ เขาต้องเรียนหนังสือ ใช้ความคิดมากกว่าพวกเจ้า”
เสิ่นเหวินไฉยืนอยู่ข้างมารดา กอดอกแล้วพยักหน้า
“อาจารย์บอกว่าการเรียนต้องใช้กำลัง ข้าหิวบ่อยเป็นเรื่องธรรมดา”
จื่อเฉินก้มหน้ามองรองเท้าขาดของตน ไม่พูดอะไร
ชิงเหอหลบอยู่หลังมารดา มือเล็กกำชายเสื้อแน่น
หลินซูเหนียงกล่าวอย่างอ่อนน้อม “ท่านแม่ คราวนี้เหวินซานเห็นว่าข้าไม่มีน้ำนม อันเป่าร้องเพราะหิว จึงนำมาให้ข้า ต่อไปพวกเราจะไม่ทำอีกเจ้าค่ะ”
“เจ้ายังกล้าอ้างเด็กหญิงตัวหนึ่งอีกหรือ” สวี่กุ้ยฮวาชี้ไปยังอันเป่าซึ่งอยู่ในอ้อมแขนมารดา “ตั้งแต่นางเกิด บ้านเราเสียเงินค่าหมอกับค่ายาไปตั้งเท่าใด เป็นดาวหายนะชัด ๆ”
อันเป่าจ้องนิ้วที่ชี้มาทางตน ดาวหายนะหรือ
คนที่หวงเงินจนเกือบทำให้สะใภ้กับหลานตายกลับเรียกผู้เคราะห์ร้ายว่าดาวหายนะ ช่างมีใบหน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมือง
“ท่านแม่ อันเป่าเพิ่งเกิด นางไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”
เสิ่นเหวินซานกล่าวปกป้องบุตรสาว
“ไม่เกี่ยวได้อย่างไร” หญิงชราแค่นเสียง “ถ้านางเป็นบุตรชาย อย่างน้อยเงินที่เสียไปยังนับว่าคุ้มค่า แต่นี่เป็นเด็กหญิง เลี้ยงจนโตก็ต้องแต่งออกไปอยู่ดี”
“เด็กหญิงก็เป็นเลือดเนื้อสกุลเสิ่น”
“เป็นเลือดเนื้อสกุลเสิ่นแล้วอย่างไร ภายหน้าจะกลับมาเซ่นไหว้บรรพชนหรือจะสืบทอดสกุลได้”
อันเป่ารู้สึกว่ามารดากอดตนแน่นขึ้น หลินซูเหนียงก้มหน้า ไม่ยอมให้ใครเห็นดวงตาที่แดงก่ำ
เสิ่นเหวินซานสูดลมหายใจลึก “ท่านแม่ เงินค่าหมอกับค่ายา ข้าจะชดใช้ด้วยแรงงานทั้งหมด ไม่ให้กระทบส่วนของเหวินไฉ ส่วนหมั่นโถวครึ่งลูก ข้ายอมอดอาหารชดใช้สามวัน”
“เหวินซาน!” หลินซูเหนียงร้องเรียก
เขาหันไปมองภรรยาแล้วส่ายหน้า เป็นสัญญาณว่าไม่ต้องคัดค้าน
สวี่กุ้ยฮวาครุ่นคิด ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“เช่นนั้นสามวันนี้ไม่ต้องจัดอาหารส่วนของเจ้า จะได้จดจำว่าอย่าซ่อนของกองกลางอีก”
อันเป่าจ้องบิดาอย่างเดือดดาล คนผู้นี้กำลังทำสิ่งใด
ทำงานหนักทั้งวันยังยอมอดอาหารสามวัน เพียงเพื่อชดใช้หมั่นโถวครึ่งลูกที่ผู้อื่นมอบให้เขาเอง นี่ไม่ใช่กตัญญูแล้ว นี่คือการยอมให้ผู้อื่นเหยียบคอโดยไม่คิดขัดขืน!
นางอยากร้อง อยากทำให้ทุกคนวุ่นวาย แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในครัวก็ต้องหยุดตนเอง หากนางร้อง สวี่กุ้ยฮวาอาจลงโทษพี่ชายหรือมารดาอีก
เวลานี้นางยังอ่อนแอเกินไป ทุกการต่อต้านอาจทำให้คนที่รักเจ็บตัวแทน
อันเป่าจึงนอนนิ่ง ทำตัวราวกับไม่เข้าใจถ้อยคำของผู้ใหญ่ แต่ภายในใจกลับบันทึกหนี้เพิ่มอีกหนึ่งรายการ หมั่นโถวครึ่งลูก แลกกับการอดอาหารสามวัน
นางจะจำไว้
วันหนึ่งหากบ้านใหญ่ไม่มีอาหารกิน อย่าหวังว่านางจะยื่นให้แม้แต่เศษแป้ง เสิ่นเหวินซานอดอาหารจริงตามที่รับปาก
เช้าวันแรก เขาดื่มน้ำอุ่นหนึ่งชามแล้วออกไปทำงาน เที่ยงวัน นายจ้างมอบข้าวหยาบให้หนึ่งถ้วย เขาไม่กล้ากินเพราะถือว่าตนถูกลงโทษ จึงห่อกลับมาให้ภรรยา เย็นวันนั้น เขากลับถึงบ้านพร้อมสีหน้าซีดเซียว แต่ยังแบกฟืนสองมัดใหญ่กว่าปกติ
วันที่สอง เขาเกือบหมดสติขณะขุดคูน้ำ เจ้าของบ้านจึงให้หยุดพัก ทว่าเขาไม่ยอม เพราะค่าจ้างหนึ่งวันสามารถหักหนี้ค่ายาได้สิบห้าอีแปะ
วันที่สาม ฝนตกอีกครั้ง พื้นดินลื่น เสิ่นเหวินซานพลาดเหยียบก้อนหิน กลิ้งตกจากลาดดินข้างคูน้ำ
เมื่อถูกพากลับมาถึงบ้าน ข้อเท้าขวาของเขาบวมจนแทบเท่ากำปั้น
หลินซูเหนียงเห็นสามีถูกหามเข้ามาก็หน้าซีด รีบวางอันเป่าลงแล้วออกไปรับ
“เกิดอะไรขึ้น”
“ลื่นตกจากขอบคู โชคดีที่ไม่หัก” ชายบ้านจ้าวผู้ช่วยพากลับมาตอบ “แต่ควรให้หมอดูสักหน่อย”
เมื่อได้ยินคำว่าหมอ สวี่กุ้ยฮวาก็รีบออกจากเรือนหลัก
“ไม่ต้องตามหมอ! เพียงข้อเท้าพลิก ใช้เหล้าถูแล้วพักสองวันก็หาย”
ชายบ้านจ้าวขมวดคิ้ว “พี่สะใภ้เสิ่น ขาของเหวินซานบวมมาก หากกระดูกเคลื่อนแล้วไม่รักษา ภายหน้าอาจเดินกะเผลก”
“คนบ้านชาวนาบาดเจ็บเล็กน้อยเป็นเรื่องธรรมดา จะสิ้นเปลืองเงินทุกครั้งได้อย่างไร”
“เขาบาดเจ็บระหว่างทำงาน นายจ้างบ้านจ้าวยินดีออกค่ารักษาครึ่งหนึ่ง”
“ครึ่งหนึ่งก็ยังต้องจ่ายอีกครึ่งอยู่ดี”
สวี่กุ้ยฮวาไม่ยอม
หลินซูเหนียงคุกเข่าลงตรวจข้อเท้าสามี น้ำตาคลอเบ้า
“เจ็บมากหรือไม่”
เสิ่นเหวินซานฝืนยิ้ม “ไม่มาก พักสองวันก็ดีขึ้น”
“บวมถึงเพียงนี้จะไม่มากได้อย่างได้อย่างไร”
“ข้าแข็งแรง เจ้าไม่ต้องกังวล”
เขายังไม่ทันกล่าวจบก็เผลอขยับเท้า ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าซีดเผือด
เหงื่อเย็นไหลลงมาตามขมับ
จื่อเฉินยืนมองอยู่ข้างประตู มือเล็กกำแน่น
“ข้าจะไปตามหมอซุน”
“หยุดนะ!” สวี่กุ้ยฮวาตวาด “บ้านเราติดหนี้ค่ารักษามารดากับน้องสาวเจ้าอยู่ ยังจะสร้างหนี้เพิ่มอีกหรือ”
“แต่ท่านพ่อเจ็บ”
“ใช้เหล้าถูก็พอ”
“ถ้าไม่หายเล่า”
“เด็กอย่างเจ้าอย่าสอดปาก!”
จื่อเฉินกัดริมฝีปากจนเลือดซึม แต่ไม่ยอมหลบสายตาเช่นทุกครั้ง
“เงินที่ท่านพ่อหามาอยู่ที่ใด เหตุใดเวลาท่านแม่เจ็บก็ไม่มี เวลาท่านพ่อเจ็บก็ไม่มี”
คำถามนั้นทำให้ลานบ้านเงียบลงทันที
สวี่กุ้ยฮวาเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าเด็กวัยสี่ขวบจะกล้าถามเรื่องเงินกองกลาง
“เงินต้องใช้เลี้ยงคนทั้งบ้าน!”
“แต่ท่านพ่อเป็นคนหา”
“เจ้าหมายความว่าคนอื่นไม่ทำงานหรือ”
จื่อเฉินหันมองไปรอบลาน
ท่านปู่ยังไม่กลับจากนา มารดาเพิ่งคลอดก็ทำงานบ้านทั้งวัน บิดารับจ้างจนขาบวม เขาเก็บฟืนกับหาบน้ำ ชิงเหอยังเด็กแต่ช่วยเลี้ยงไก่
ส่วนอาเล็กนั่งกินเมล็ดแตงอยู่ใต้ชายคา เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน มือไม่มีรอยด้านแม้แต่น้อย
“อาเล็กไม่ได้ทำ”
ถ้อยคำตรงไปตรงมาทำให้เสิ่นเหวินไฉสำลักเมล็ดแตง
“ข้าต้องเรียนหนังสือ!”
“ท่านเรียนครึ่งวัน”
“ครึ่งวันก็เหนื่อยแล้ว!”
“ตอนบ่ายท่านเล่นลูกข่างกับต้าหลาง”
ใบหน้าของเสิ่นเหวินไฉแดงขึ้น “เจ้าแอบตามข้าหรือ”
“ข้าไปเก็บฟืนจึงเห็น”
สวี่กุ้ยฮวาโกรธจนยกมือจะตีจื่อเฉิน แต่คราวนี้หลินซูเหนียงก้าวเข้าขวางก่อน
นางเพิ่งผ่านการคลอด ใบหน้ายังซีดเซียว ร่างกายผอมบางราวกับลมแรงเพียงครู่ก็พัดล้มได้ ทว่ายามยืนปกป้องบุตร แผ่นหลังกลับตรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“ท่านแม่ จื่อเฉินยังเด็ก หากพูดผิด ข้าจะสั่งสอนเองเจ้าค่ะ”
“เจ้าหลีกไป!”
“เขาเพียงเป็นห่วงบิดา”
“เพราะเจ้าคอยให้ท้าย พวกมันจึงไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา!”
สวี่กุ้ยฮวาก้าวเข้ามากระชากแขนสะใภ้
หลินซูเหนียงเสียหลัก ร่างกายซึ่งยังไม่ฟื้นดีล้มกระแทกพื้น
“ท่านแม่!”
จื่อเฉินกับชิงเหอร้องขึ้นพร้อมกัน
ในห้อง อันเป่าได้ยินเสียงล้มก็ตกใจ นางไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แต่สัญชาตญาณบอกว่าคนที่รักกำลังเจ็บ
นางร้องลั่นทันที เสียงร้องของทารกดังแทรกความวุ่นวาย ราวกับกำลังกล่าวโทษทุกคนในลาน
เสิ่นเหวินซานพยายามลุกไปช่วยภรรยา แต่ข้อเท้ารับน้ำหนักไม่ไหว ร่างใหญ่จึงล้มลงจากแคร่อีกคน ภาพบิดามารดาล้มอยู่บนพื้น ขณะที่ท่านย่ายืนตวาดอยู่ตรงกลาง ทำให้จื่อเฉินสั่นไปทั้งร่าง
เด็กชายวิ่งเข้าหามารดา พยายามประคองนางด้วยแขนเล็ก ๆ
“ท่านแม่เจ็บหรือไม่”
หลินซูเหนียงกุมท้อง สีหน้าซีดลงกว่าเดิม แต่ยังส่ายหน้า
“แม่ไม่เป็นไร”
“มีเลือด…”
ชิงเหอชี้ไปที่ชายกระโปรงของมารดา เสียงเล็กสั่นเครือ
คราบแดงกำลังซึมผ่านผ้าสีหม่นออกมาช้า ๆ
ทุกคนในลานชะงัก
สวี่กุ้ยฮวาเองก็ตกใจ แต่ยังไม่ยอมรับผิด
“ข้าเพียงแตะนางเบา ๆ ผู้ใดจะรู้ว่านางอ่อนแอถึงเพียงนี้”
ชายบ้านจ้าวซึ่งยังไม่ได้กลับเห็นภาพทั้งหมดก็ทนไม่ไหว
“เพิ่งคลอดลูกไม่ถึงครึ่งเดือน ซ้ำยังเสียเลือดเกือบตาย จะไม่อ่อนแอได้อย่างไร”
“นี่เป็นเรื่องในบ้านของข้า!”
“ถ้าคนตายก็ไม่ใช่เพียงเรื่องในบ้านแล้ว”
เขาหันไปเรียกลูกชายที่ยืนรออยู่หน้าลาน
“ไปตามหมอซุนมา บอกว่ามีคนเลือดออกอีก ส่วนค่ารักษาให้ลงบัญชีบ้านจ้าวไว้ก่อน”
สวี่กุ้ยฮวารีบขวาง “ไม่ต้องตาม!”
ชายบ้านจ้าวมองนางด้วยสายตารังเกียจ
“เมื่อครู่เจ้าไม่ยอมรักษาบุตรชาย เวลานี้ยังไม่ยอมรักษาสะใภ้ เจ้าต้องการให้คนในบ้านรองตายทั้งหมดแล้วค่อยหยุดหรือ”
เสียงของเขาดังพอให้เพื่อนบ้านสองสามหลังได้ยิน ผู้คนเริ่มเปิดประตูออกมามอง
สวี่กุ้ยฮวารักหน้าตามากกว่าสิ่งใด เมื่อเห็นคนมุงจึงไม่กล้าโวยวายต่อ เพียงหันไปด่าหลินซูเหนียง
“ล้มเพียงครั้งเดียวก็ทำเป็นเลือดออก เรียกคนทั้งหมู่บ้านมาดู เจ้าพอใจแล้วหรือ”
หลินซูเหนียงก้มหน้า นางเจ็บจนพูดไม่ออก เสิ่นเหวินซานนั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด เขามองมารดาอย่างเลื่อนลอย คล้ายเพิ่งรู้จักนางเป็นครั้งแรก
ไม่นาน หมอซุนก็มาถึง
เมื่อเห็นหลินซูเหนียงมีเลือดออกอีกครั้ง สีหน้าของเขาดำคล้ำจนแทบหยดหมึก
“ข้าสั่งให้นางนอนพักหนึ่งเดือน ผู้ใดให้นางลุกมาทำงาน”
ไม่มีผู้ใดตอบ
หมอชรากวาดตามองมือเปียกน้ำของหลินซูเหนียง มองหม้อข้าวในครัวและมองตะกร้าผ้าสกปรกที่วางอยู่ข้างบ่อน้ำก็เข้าใจทุกอย่าง
“คนไม่อยากมีชีวิต ต่อให้เทพเซียนลงมารักษาก็ช่วยไม่ได้!”
“ท่านหมอ มิใช่นางไม่อยากพัก…” เสิ่นเหวินซานกล่าวเสียงแหบ
หมอซุนตวัดตามองเขา “นางไม่อยากพัก หรือครอบครัวเจ้าไม่ยอมให้นางพัก”
บุรุษหนุ่มพูดไม่ออก
“คราวก่อนเสียเลือดไปมาก รากฐานร่างกายเสียหายอยู่แล้ว คราวนี้กระทบกระเทือนจนเลือดออกอีก หากยังไม่พักให้ดี ภายหน้าอาจมีบุตรไม่ได้อีก ทั้งยังอายุสั้นลงหลายปี”
คำว่า “มีบุตรไม่ได้อีก” ทำให้สวี่กุ้ยฮวาสีหน้าเปลี่ยนทันที
“ไม่ได้หมายความว่านางจะคลอดบุตรชายอีกไม่ได้หรือ”
หมอซุนหัวเราะเย็น “ยามนางใกล้ตายเจ้าไม่สนใจ พอได้ยินว่าจะคลอดบุตรชายไม่ได้กลับร้อนใจขึ้นมาแล้วหรือ”
ใบหน้าหญิงชราแดงสลับเขียว
หมอซุนไม่สนใจนาง หันไปตรวจข้อเท้าของเสิ่นเหวินซานต่อ
“กระดูกไม่หัก แต่เอ็นบาดเจ็บ ต้องพักอย่างน้อยสิบวัน ห้ามลงน้ำหนักมาก”
“สิบวันไม่ได้!” สวี่กุ้ยฮวารีบกล่าว “อีกห้าวันต้องเริ่มเก็บเกี่ยว หากเขาพัก ผู้ใดจะลงนา”
หมอซุนเก็บหีบยาแล้วลุกขึ้น
“เช่นนั้นก็ให้เขาลงนา หากขาพิการภายหน้าก็อย่ามาตามข้า”
กล่าวจบ ชายชราก็สั่งยาเพิ่มอีกสองชุด ก่อนจากไปยังทิ้งคำเตือนเสียงดังพอให้เพื่อนบ้านได้ยินว่า หากหลินซูเหนียงยังถูกบังคับให้ทำงาน เขาจะไม่รับรักษาเป็นครั้งที่สาม
เมื่อคนมุงแยกย้าย สวี่กุ้ยฮวาจึงเดินกลับเรือนหลักไปด้วยความขุ่นเคือง
ก่อนจาก นางยังไม่ลืมกล่าวว่า
“ค่ายาครั้งนี้บ้านรองต้องรับผิดชอบเองทั้งหมด”
วันนั้น บ้านรองมีคนป่วยเพิ่มขึ้นสองคน หลินซูเหนียงกลับไปนอนบนเตียง
เสิ่นเหวินซานนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย ข้อเท้าถูกพันด้วยผ้า
จื่อเฉินต้องรับหน้าที่หุงข้าว หาบน้ำ เก็บฟืนและดูแลน้องทั้งสอง เด็กชายวัยสี่ขวบเดินไปเดินมาจนขาแทบไม่มีแรง แต่ยังไม่บ่น ชิงเหอนั่งข้างเปล ใช้มือเล็กแกว่งอันเป่าเบา ๆ
“น้องนอนนะ หากน้องร้อง พี่ใหญ่จะต้องวิ่งกลับมาดู แล้วพี่ใหญ่จะเหนื่อย”
อันเป่าซึ่งกำลังหิวจึงกัดริมฝีปากตนเอง พยายามไม่ส่งเสียง ทารกวัยสิบกว่าวันไม่ควรเข้าใจถ้อยคำเช่นนี้ แต่แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดรู้
นางนอนมองพี่สาวซึ่งกำลังหาวทั้งที่ยังฝืนแกว่งเปล แล้วมองมารดาที่หลับด้วยพิษไข้ จากนั้นจึงฟังเสียงพี่ชายผ่าฟืนอยู่ด้านนอก
ส่วนบิดานั่งก้มหน้าเงียบงันมานานกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว
อันเป่าไม่รู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใด อาจกำลังรู้สึกผิด อาจกำลังโกรธมารดาของตน หรืออาจยังพยายามหาข้อแก้ตัวให้ความลำเอียงทั้งหมด
นางอยากให้เขาตื่นขึ้นเสียที แต่ก็รู้ว่าความเชื่อที่ถูกปลูกฝังมาตลอดยี่สิบกว่าปีไม่อาจพังทลายเพราะเหตุการณ์เพียงสองสามครั้ง
เขาต้องเห็นมากกว่านี้ ต้องเจ็บมากกว่านี้และที่น่าเศร้าที่สุดคือ คนที่ต้องเจ็บไปพร้อมกับเขาย่อมเป็นภรรยาและลูก
ในช่วงเย็น ปู่เสิ่นกลับมาจากนา เสิ่นโหย่วเถียนเป็นชายวัยห้าสิบกว่าปี ร่างกายยังแข็งแรง ใบหน้าดำคล้ำจากแดด เขาเห็นสะใภ้รองล้มป่วยและบุตรชายบาดเจ็บก็ขมวดคิ้ว แต่เมื่อภรรยาเล่าเรื่องโดยตัดส่วนที่ตนผลักสะใภ้ออกไป เขากลับเพียงถอนหายใจ
“ครอบครัวเดียวกัน อย่าคิดเล็กคิดน้อย เรื่องผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไป”
เสิ่นเหวินซานเงยหน้ามองบิดา
“ท่านพ่อ ซูเหนียงเกือบเสียเลือดจนตายอีกครั้ง”
“นางก็ยังไม่ตายมิใช่หรือ” สวี่กุ้ยฮวากล่าวแทรก
ปู่เสิ่นโบกมือให้นางหยุด ก่อนพูดกับบุตรชาย
“มารดาของเจ้าก็ไม่ได้ตั้งใจ นางเพียงใจร้อนเพราะงานในบ้านมีมาก เจ้าเป็นบุตรชาย อย่าเก็บความโกรธไว้ในใจ”
“แล้วซูเหนียงเล่า”
“พรุ่งนี้ให้ชิงเหอช่วยงานในครัวแทน นางจะได้พักเพิ่ม”
ชิงเหอเพิ่งมีอายุสองขวบกว่า
อันเป่าซึ่งนอนอยู่ในเปลแทบอยากหัวเราะออกมา นี่หรือคือวิธีแก้ปัญหาของประมุขตระกูล
มารดาป่วยก็ให้พี่สาววัยสองขวบทำงานแทน บิดาบาดเจ็บก็ให้พี่ชายวัยสี่ขวบแบกภาระ ไม่มีผู้ใดคิดให้อาเล็กซึ่งอายุเจ็ดขวบขยับมือเลยแม้แต่น้อย
เสิ่นเหวินซานก้มมองขาที่บวมของตน สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
แต่สุดท้ายยังคงตอบรับเพียงคำเดียว
“ขอรับ”
อันเป่าหลับตาลง นางเริ่มเข้าใจแล้วว่า เหตุใดคนบ้านรองจึงถูกเอาเปรียบมาถึงเพียงนี้ เพราะไม่ว่าบ้านใหญ่จะทำสิ่งใด สุดท้ายบิดาของนางก็จะตอบว่า “ขอรับ”
ไม่ว่ามารดาเจ็บปวดเพียงใด นางก็จะตอบว่า “ข้าทนได้”
ไม่ว่าพี่ชายเหนื่อยเพียงใด เขาก็จะกล่าวว่า “ข้าไม่เป็นไร”
ไม่ว่าพี่สาวหิวเพียงใด นางก็จะบอกว่า “ข้าไม่ชอบกิน”
ทุกคนอดทนจนผู้กระทำคิดว่าสิ่งที่ตนทำเป็นเรื่องสมควร แต่ต่อให้อันเป่าเข้าใจ นางก็ยังเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
เมื่ออันเป่าอายุครบหนึ่งเดือน บ้านเสิ่นไม่ได้จัดพิธีครบเดือน ไม่มีไข่ย้อมสีแดง ไม่มีสุราหวานและไม่มีญาติมาร่วมอวยพร
สวี่กุ้ยฮวาให้เหตุผลว่า บ้านกำลังติดหนี้ค่ารักษา ไม่ควรสิ้นเปลืองเงินกับเด็กหญิง
ป้าหวังนำไข่มาให้สองฟอง หมอซุนนำสมุนไพรบำรุงมาให้หนึ่งห่อ หญิงชราหลิวจากบ้านท้ายหมู่บ้านเย็บรองเท้าเด็กคู่เล็กมามอบให้
แม้อันเป่าจะยังสวมไม่ได้ไปอีกนาน
ของขวัญทุกชิ้นถูกสวี่กุ้ยฮวาเก็บเข้ากองกลางทันที ไข่สองฟองกลายเป็นอาหารของเสิ่นเหวินไฉ สมุนไพรถูกเก็บไว้ในตู้ โดยอ้างว่าจะใช้ยามผู้ใหญ่ในบ้านเจ็บป่วย รองเท้าเด็กถูกนำไปให้บุตรสาวของญาติผู้หนึ่งเพื่อแลกด้ายเย็บผ้า
อันเป่าไม่ได้เห็นสิ่งของเหล่านั้นด้วยตาตนเอง แต่ได้ยินพี่ชายกับพี่สาวพูดคุยกันในห้อง
“รองเท้าคู่นั้นมีดอกไม้สีแดงด้วย” ชิงเหอกล่าวอย่างเสียดาย “น้องใส่แล้วต้องน่ารักมากแน่”
จื่อเฉินตอบเสียงเบา “เมื่อข้าหาเงินได้ ข้าจะซื้อคู่ใหม่ให้น้อง”
“ข้าจะช่วยเก็บด้ายมาเย็บดอกไม้”
“อย่าให้ท่านย่าเห็น”
เด็กสองคนเริ่มวางแผนทำรองเท้าคู่ใหม่ให้น้องสาว ทั้งที่คนหนึ่งไม่มีเงิน อีกคนยังจับเข็มได้ไม่มั่นคง
อันเป่านอนฟังอยู่เงียบ ๆ
สิ่งของของนางถูกแย่งไปตั้งแต่ยังจำภาพไม่ได้ด้วยซ้ำ หากเป็นเพียงรองเท้าคู่หนึ่ง นางคงไม่รู้สึกมากนัก แต่ท่าทางผิดหวังของพี่สาวทำให้นางจดจำเรื่องนี้ไว้
คืนวันครบเดือน บิดากลับมาจากข้างนอกพร้อมกระดาษแผ่นเล็ก ข้อเท้าของเขายังไม่หายดี เวลาเดินจึงกะเผลกเล็กน้อย แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม
“ขอให้อาจารย์เฉินช่วยเลือกชื่อมาให้แล้ว”
หลินซูเหนียงรับกระดาษมาดู แม้นางอ่านหนังสือไม่ออก แต่ยังลูบตัวอักษรบนนั้นอย่างทะนุถนอม
“ชื่อใดหรือเจ้าคะ”
“เสิ่นหนิงอัน”
บุรุษหนุ่มกล่าวช้า ๆ
“คำว่าหนิ่งหมายถึงความสงบ ส่วนอันหมายถึงความปลอดภัย อาจารย์เฉินบอกว่า เด็กคนนี้ผ่านความยากลำบากมาตั้งแต่เกิด จึงหวังให้นางมีชีวิตสงบสุขและปลอดภัย”
“เสิ่นหนิงอัน…”
หลินซูเหนียงทวนชื่อ ก่อนก้มลงมองบุตรสาว
“ไพเราะเหลือเกิน”
จื่อเฉินกับชิงเหอรีบเข้ามามุงดูแผ่นกระดาษ แม้ไม่มีผู้ใดอ่านออก
“ตัวใดคือชื่อของน้อง” จื่อเฉินถาม
เสิ่นเหวินซานชี้ให้ดูทีละตัว
“นี่คือเสิ่น นี่คือหนิงและนี่คืออัน”
ชิงเหอชี้ตัวสุดท้าย “อันเป่า!”
“ถูกต้อง”
เด็กหญิงปรบมืออย่างดีใจ “น้องมีชื่อแล้ว!”
อันเป่ามองใบหน้าของคนทั้งสี่ซึ่งล้อมอยู่รอบเปล ความอบอุ่นเอ่อล้นขึ้นภายในใจ
เสิ่นหนิงอัน นับจากวันนี้ นี่คือชื่อของนาง
มิใช่เด็กหญิงที่ไม่มีผู้ใดต้องการ มิใช่ดาวหายนะและมิใช่ตัวผลาญเงิน
นางคือเสิ่นหนิงอัน บุตรสาวของเสิ่นเหวินซานกับหลินซูเหนียง เป็นน้องสาวของเสิ่นจื่อเฉินกับเสิ่นชิงเหอ ครอบครัวของนางอาจยากจน อ่อนแอและถูกกดขี่ แต่คนทั้งสี่กลับมอบสิ่งดีที่สุดที่ตนมีให้นางเสมอ
บิดามอบหมั่นโถวคำสุดท้าย มารดามอบชีวิต พี่ชายมอบเงินเก็บทั้งหมด พี่สาวมอบน้ำตาลเพียงก้อนเดียว คนเหล่านี้ไม่เคยคิดว่าตนกำลังเสียสละสิ่งยิ่งใหญ่ พวกเขาเพียงรักนางอย่างเป็นธรรมชาติ
อันเป่าขยับมุมปาก รอยยิ้มของทารกทำให้คนทั้งห้องชะงัก
“อันเป่ายิ้ม!” ชิงเหอร้องอย่างตื่นเต้น
“นางต้องชอบชื่อที่ท่านพ่อเลือก” จื่อเฉินกล่าว
เสิ่นเหวินซานหัวเราะ ดวงตาแดงขึ้นเล็กน้อย
“ถ้าเช่นนั้นก็ใช้ชื่อนี้ ต่อให้ท่านย่าไม่ยอมบันทึกลงในลำดับวงศ์ตระกูล พ่อก็จะเรียกเจ้าว่าหนิ่งอัน”
หลินซูเหนียงแตะหน้าผากบุตรสาวเบา ๆ
“แม่ไม่ขอให้เจ้าร่ำรวยหรือสูงศักดิ์ ขอเพียงชีวิตนี้ของเจ้าสงบสุขสมชื่อก็พอ”
อันเป่ามองมารดาแล้วส่งเสียงอ้อแอ้ นางไม่อาจรับปากเรื่องความสงบสุขได้
จากสิ่งที่พบเห็นตลอดหนึ่งเดือน บ้านหลังนี้ไม่มีทางมอบชีวิตสงบสุขให้นาง ตราบใดที่ทุกคนยังอยู่ภายใต้ฝ่าเท้าของบ้านใหญ่
แต่เรื่องปลอดภัย นางจะพยายาม ไม่เพียงทำให้ตนเองปลอดภัย แต่จะดึงทุกคนในห้องนี้ออกจากหลุมโคลนไปด้วยกัน
อันเป่ากำมือเล็กขึ้นอีกครั้ง เวลานี้นิ้วของนางยังอ่อนนุ่ม แม้แต่กระดาษแผ่นเดียวก็คงฉีกไม่ขาด ทว่าวันหนึ่งมือคู่นี้จะเปิดประตูบ้านเสิ่นและพาคนที่นางรักเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา
เสียงหัวเราะภายในห้องลอยผ่านช่องประตูออกไปถึงลานบ้าน ไม่มีผู้ใดเห็นว่า ด้านนอกหน้าต่าง สวี่กุ้ยฮวากำลังยืนฟังด้วยสีหน้าไม่พอใจ
หญิงชรามองกระดาษตั้งชื่อในมือของบุตรชาย ก่อนหรี่ตาลง เสิ่นเหวินซานไม่มีเงินแม้แต่อีแปะเดียว เขาเอาสิ่งใดไปแลกให้อาจารย์เฉินช่วยเลือกชื่อ หรือบุตรชายคนรองเริ่มซ่อนเงินจากกองกลางแล้วจริง ๆ
นางหมุนตัวเดินกลับเรือนหลัก ในใจเริ่มคำนวณอย่างเงียบงัน
วันรุ่งขึ้น ขณะที่เสิ่นเหวินซานออกไปทำงาน สวี่กุ้ยฮวาก็เข้ามาค้นห้องบ้านรอง
นางเปิดหีบเสื้อผ้า รื้อฟูก ยกหมอนและเคาะผนังดินทุกด้าน แม้แต่ถุงผ้าของจื่อเฉินก็ไม่ละเว้น สุดท้ายหญิงชราพบเหรียญทองแดงห้าอีแปะซ่อนอยู่ใต้เศษผ้า
มันเป็นเงินที่ป้าหวังแอบมอบให้หลินซูเหนียง โดยกำชับให้เก็บไว้ซื้อของกินในยามจำเป็น
สวี่กุ้ยฮวากำเหรียญไว้ในมือแล้วหัวเราะเย็น
“ข้าคิดไว้แล้วว่าเจ้าต้องซ่อนเงิน!”
หลินซูเหนียงซึ่งกำลังให้นมอันเป่าอยู่บนเตียงหน้าซีด
“ท่านแม่ เงินนั้นป้าหวังมอบให้ข้า…”
“ของที่ผู้อื่นมอบให้คนในบ้านย่อมเป็นของกองกลาง เจ้ากล้าซ่อนเอาไว้ ถือว่ามีใจคิดแยกจากครอบครัว!”
“ข้ามิได้คิดเช่นนั้น ข้าเพียงเก็บไว้เผื่ออันเป่าป่วย…”
“ตั้งแต่นางเกิดมา เจ้าก็เอาแต่ใช้เด็กคนนี้เป็นข้ออ้าง!”
สวี่กุ้ยฮวาคว้าเงินห้าอีแปะใส่อกเสื้อ ก่อนยกหีบเสื้อผ้าเทคว่ำลงกับพื้น
เสื้อผ้าเก่าของคนทั้งบ้านรองกระจัดกระจาย ชุดเด็กซึ่งหลินซูเหนียงเย็บไว้ให้อันเป่าถูกเหยียบจนเปื้อนโคลน
อันเป่านอนอยู่ในอ้อมแขนมารดา มองภาพเหล่านั้นด้วยดวงตานิ่งสงบผิดปกติ
นางไม่ร้อง ไม่ดิ้น
ไม่ส่งเสียงแม้แต่คำเดียว เพราะนางกำลังจดจำ
เงินห้าอีแปะของมารดา เสื้อผ้าที่ถูกเหยียบ
ถ้อยคำกล่าวหาว่าคิดแยกจากครอบครัวและความหวาดกลัวบนใบหน้าของหลินซูเหนียง
สวี่กุ้ยฮวายังคงรื้อค้นต่อไปโดยไม่รู้ว่า เด็กทารกในอ้อมแขนสะใภ้กำลังเฝ้ามองทุกการกระทำ
หญิงชราไม่รู้ด้วยว่า อีกหลายปีภายหน้า เงินห้าอีแปะซึ่งนางแย่งไปในวันนี้จะกลายเป็นเงินก้อนแรกที่อันเป่าทวงคืนต่อหน้าคนทั้งตระกูล
ไม่ใช่เพราะมูลค่าของมันมากมาย แต่เพราะนั่นคือเงินที่มารดาของนางเก็บไว้ช่วยชีวิตลูก
สิ่งใดเป็นของคนที่นางรัก ต่อให้เป็นเพียงเหรียญทองแดงหนึ่งอีแปะ ผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์ช่วงชิงไป
อันเป่ากะพริบตาช้า ๆ ก่อนซุกหน้าเข้าหาอกมารดา ทำตัวเป็นทารกไร้เดียงสาเช่นเดิม
นางยังต้องรอ
รอให้คอของตนแข็งแรง
รอให้แขนขาคลานไปถึงจุดที่ต้องการ
รอให้ลิ้นเปล่งคำพูดได้และรอให้คนบ้านใหญ่ลืมว่า เด็กหญิงผู้หนึ่งเคยนอนมองพวกเขาก่อหนี้เอาไว้ทุกวัน
เมื่อนั้น นางจะทวงคืนทั้งต้นทั้งดอก โดยไม่ให้ตกหล่นแม้แต่รายการเดียว