ログイン共有
EP 5 พังยับเยิบ NC
公開日:
2026-09-04 12:53:52เสียงฝนตกหนักด้านนอกเพนท์เฮาส์หรูดังกระทบกระจกหน้าต่างระเบียงอย่างไม่ขาดสาย เช่นเดียวกับบรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงบ ทว่าอวลไปด้วยความอึดอัดดุจคลื่นลมก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ
ลินกำลังคุกเข่าใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดกระเบื้องพื้นห้องน้ำกว้างขวาง ร่างกายของเขายังคงรวดร้าวและอ่อนเพลียจากพิษไข้ที่เพิ่งจะสร่างลงไปเพียงเล็กน้อย รอยเขียวช้ำตามลำตัวและบาดแผลตรงช่องทางด้านหลังยังคงอักเสบและส่งความเจ็บปวดระบมทุกครั้งที่เคลื่อนไหว ปัง! เสียงประตูหน้าห้องน้ำเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานประตูแทบจะกระแทกเข้ากับผนัง ลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ สิงหาก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ชายหนุ่มอยู่ในสภาพเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนออกสองสามเม็ด เนกไทถูกดึงหลุดลุ่ย ใบหน้าคมคายฉายแววโกรธเกรี้ยวและดุดันอย่างถึงที่สุด ดวงตาคู่คมแดงก่ำและบึ้งตึง กลิ่นเหล้าเข้มข้นโชยหึ่งออกมาจากตัวของเขา การเจรจาธุรกิจมืดเกี่ยวกับเส้นทางลำเลียงสินค้าล็อตใหญ่ในคืนนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า ฝ่ายตรงข้ามตลบหลังจนทำให้เขาต้องสูญเงินไปหลายสิบล้าน และความโมโหบ้าคลั่งทั้งหมดนั้น กำลังหาที่ปลดปล่อย "ยืนขึ้น!" สิงหาตวาดเสียงดังลั่นห้องน้ำ เสียงของเขาก้องสะท้อนกับผนังกระเบื้องหรู ลินรีบวางผ้าเช็ดพื้นลง มือบางประสานไว้ข้างหน้า เขายันตัวลุกขึ้นยืนด้วยความสั่นเทา ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบสายตาที่เปรียบเสมือนเปลวไฟของชายตรงหน้า "แก... มานี่!" สิงหาไม่รอให้ลินขยับตัว ชายหนุ่มก้าวพรวดเข้ามาคว้ากลุ่มผมของลินแล้วออกแรงกระชากอย่างรุนแรง บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นสบตา "โอ๊ย... อื้อ!" ลินส่งเสียงอึกอักในลำคอ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ดวงตากลมโตสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายสะท้อนกับแสงไฟขาวจ้าในห้องน้ำอย่างเด่นชัด "ธุรกิจฉันพังวันนี้! เสียเงินไปหลายสิบล้าน!" สิงหาตวาดชิดใบหน้าของลิน สายตาคมกริบมองรอยปานบนแก้มของลินด้วยความขยะแขยงและโกรธเกรี้ยว "แล้วดูแกสิ... ห้าสิบล้านที่ฉันเสียไปกับแก มันไร้ค่าสิ้นดี! ไร้ประโยชน์!" ลินพยายามยกมือขึ้นจับมือหนาที่กำลังกำผมเขาไว้แน่น เขาส่ายหน้าอ้อนวอน น้ำตาเริ่มไหลเอ่อล้นซาบสองแก้มเนียน (คุณสิงหา... ปล่อยผมเถอะครับ ผมเจ็บ) "อย่ามาทำสายตาแบบนี้ใส่ฉัน!" สิงหาสบถอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะเหวี่ยงร่างของลินลงไปบนพื้นห้องน้ำกระเบื้องที่เย็นเชียบอย่างแรง ผลัก! ร่างบอบบางกระแทกกับพื้นกระเบื้องหนาหนักจนลินจุกจนพูดไม่ออก ลมหายใจขาดช่วงไปชั่วขณะ ความเย็นเยือกของพื้นกระเบื้องแล่นซึมผ่านผิวหนังจนทำให้ลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว ลินพยายามใช้มือยันตัวเพื่อคลานหนีออกไปทางประตูห้องน้ำ แต่สิงหากลับก้าวตามมาติดๆ ชายหนุ่มใช้เท้าข้างหนึ่งกดเข้าที่แผ่นหลังบางของลินไว้จนเด็กหนุ่มนอนราบติดพื้น "จะหนีไปไหน! แกเป็นของฉัน หนี้ห้าสิบล้านแกต้องชดใช้ด้วยร่างกายขยะๆ ของแกนี่แหละ!" สิงหาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและป่าเถื่อน ชายหนุ่มย่อตัวลงมา กระชากกางเกงของลินออกทางด้านหลังอย่างรวดเร็วและไร้ความเบามือ เสียงผ้าขาดดังขึ้นเล็กน้อยตามแรงดึง ลินตื่นตระหนกสุดขีด เขาดิ้นรนสุดชีวิต ทุบมือลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเชียบ พยายามดันตัวเองให้ออกห่าง แต่แรงของเด็กหนุ่มป่วยหรือจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มได้ "อื้อ! อื้อ!" ลินส่ายหน้าพัลวัน น้ำตาไหลพรากเป็นทางยาว (อย่าทำบนพื้นเลยครับ มันเย็น... ผมเจ็บ แผลเก่ายังไม่หายเลยครับ) ลินพยายามส่งสายตาและสัญญาณมืออ้อนวอนสุดชีวิต แต่สิงหาไม่แม้แต่จะมอง ชายหนุ่มจัดการปลดกางเกงของตัวเองออก ร่างกายหนาใหญ่คุกเข่าทับสะโพกบางของลินไว้ "หุบปากซะ! แกไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น!" สิงหาจับสะโพกของลินยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะดันแกนกายใหญ่โตของตัวเองรุกรานเข้าสู่ช่องทางด้านหลังที่ยังบอบช้ำอยู่อย่างรุนแรงและกระแทกเข้าไปรวดเดียวจนสุดทาง โดยไม่ใช้ตัวช่วยหรือการโลมเล้าใดๆ ทั้งสิ้น "อั่ก!..." เสียงอักดังขึ้นในลำคอของลิน ดวงตากลมโตเบิ่งกว้างด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนร่างกายซีกล่างถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดสะท้านไปถึงทรวงอก เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลเก่าที่ยังไม่ทันหายดี หยดลงบนพื้นกระเบื้องสีขาวอย่างน่ากลัว สิงหาขมวดคิ้วแน่น ชายหนุ่มไม่สนใจคราบเลือดหรืออาการสั่นสะท้านของคนใต้ร่าง เขาเริ่มขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างรุนแรงและถี่รวด เพื่อปลดปล่อยความอารมณ์เสียและความแค้นเคืองจากเรื่องงาน ตับ! ตับ! ตับ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมผสานกับเสียงสายฝนด้านนอกดังระงมทั่วห้องน้ำ ผิวเนื้อสีขาวของลินสัมผัสกับพื้นกระเบื้องที่เย็นจัด ความเย็นของพื้นตัดกับความร้อนรุ่มของร่างกายที่บดเบียด ทำให้ลินทรมานจนแทบขาดใจ ลินใช้เล็บบดขยี้และขูดลงบนร่องกระเบื้องพื้นห้องน้ำแน่นจนเล็บแทบฉีก ใบหน้าหวานแนบอยู่กับพื้นเย็นเยียบ ร้องไห้สะอื้นไร้เสียง ลมหายใจหอบถี่และแผ่วเบาลงเรื่อยๆ "ฮึก... อื้อ..." สิงหาก้มลงมองแผ่นหลังบางที่เต็มไปด้วยรอยแดงและเหงื่อซึม ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกระชากผมลินให้เชิดหน้าขึ้นอีกครั้ง เพื่อมองใบหน้าหวานที่กำลังทุรนทุราย "ดูหน้าแกสิ..." สิงหากระซีกข้างหูด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "รอยปานน่าเกลียดนั่น ยิ่งเลอะน้ำตากับเลือด ยิ่งดูอัปลักษณ์! แต่ก็นะ... เอาไว้ระบายอารมณ์เวลาหงุดหงิดก็นับว่ายังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง!" คำพูดที่ใจร้ายและป่าเถื่อนบาดลึกเข้าไปในจิตใจของลินจนแตกสลาย ลินสบตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความสงสารนั้น แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวด สิ้นหวัง และยอมรับในชะตากรรม เขาค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านรอยปานสีแดงซาบลงสู่พื้นห้องน้ำ สิงหาเพิ่มจังหวะความเร็วและความรุนแรงขึ้นอีก ชายหนุ่มกระแทกสะโพกเน้นหนักเข้าใส่ช่องทางบอบช้ำอย่างเอาแต่ใจ ร่างของลินคลอนแคลนไปตามแรงอารมณ์อันบ้าคลั่ง จนกระทั่งสิงหากระตุกเกร็งและปลดปล่อยหยาดอุ่นอุ่นร้อนเข้าสู่ภายในช่องทางของลินจนหมดสิ้น สิงหาถอนแกนกายออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จัดแต่งเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย สายตามองลงมายังร่างบอบบางที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นห้องน้ำ ลินนอนตะแคงขดตัว ร่างกายสั่นระริกจากความหนาวเย็นของพื้นและความบอบช้ำ คราบเลือดและคราบน้ำรักไหลซึมปะปนกันอยู่บนพื้นกระเบื้องสีขาว ใบหน้าหวานซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกและมีรอยเลือดจากการกัดปากตัวเองเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวด สิงหามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดหรือความเห็นอกเห็นใจ "เปิดน้ำล้างตัวซะ" สิงหาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แล้วเช็ดพื้นห้องน้ำให้สะอาด อย่าให้มีคราบเลือดเหลืออยู่แม้แต่หยดเดียว" พูดจบ สิงหาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองลินอีกเลย ลินนอนนิ่งอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เย็นเฉียบ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินออกจากดวงตาที่แสนเหนื่อยล้า เด็กหนุ่มค่อยๆ ยกมืออันสั่นเทาขึ้นมาแตะที่หน้าอกของตัวเอง ร่างกายบอบช้ำจนแทบขยับไม่ได้ แต่จิตใจกลับแตกสลายยิ่งกว่า ในห้องน้ำที่กว้างใหญ่และเย็นเยียบ... มีเพียงเสียงสะอื้นไร้เสียงของเด็กใบ้อัปลักษณ์ที่ถูกย่ำยีศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดีในคืนอันแสนโหดร้ายนี้ ขอคนละ 1 เม้นให้กำลังใจน้องลิน
最新チャプター
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 17 อย่าทำครับ...ลูกกินนมอยู่ NC
ค่ำคืนนี้เพนท์เฮาส์หรูสว่างไสวไปด้วยแสงไฟและคึกคักไปด้วยเสียงเพลงจังหวะคลอเบาๆสิงหาเดินโอบเอวหญิงสาวคู่นอนคนใหม่เข้ามาภายในบ้านชายหนุ่มพาเธอมานั่งกกกอดหยอกล้อกันบนโซฟาหนังตัวยาว จิบเหล้าและหัวเราะอย่างมีความสุข ชายหนุ่มพยายามจะเสพสุขกับเรือนร่างของหญิงสาวสวยตรงหน้าแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร... ความรู้สึกกระหายและอารมณ์ดิบในกายกลับไม่ถูกเติมเต็มแม้แต่น้อยเรือนร่างเนียนสวยของคู่นอนไม่อาจสร้างความพึงพอใจให้เขาได้เลย ชายหนุ่มเริ่มเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างรุนแรง ภาพเรือนร่างบอบบางเปรอะคราบน้ำตาของคนใบ้ที่เพิ่งคลอดลูกเมื่อไม่นานนี้กลับแล่นเข้ามาก่อกวนในหัวไม่หยุดหย่อน"คุณสิงหาคะ... เป็นอะไรไปคะเนี่ย?" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหวาน พลางยื่นหน้าเข้ามาประจบประแจงสิงหาปรายสายตามองเธอด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะดันตัวเธอออกเบาๆ"กลับไปซะ" สิงหาสั่งเสียงเรียบห้วน"เอ๋? คุณสิงหาคะ... เราเพิ่งจะ...""ฉันบอกให้กลับไป!" สิงหากระชากเสียงดุดัน สายตาคมกริบฉายแวววูบวาบจนหญิงสาวหน้าซีดด้วยความกลัว เธอรีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินงกๆ เงิ่นๆ ออกจากเพนท์เฮาส์ไปทันทีความเงียบกลับมาปกคลุมห
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 16 คลอดอย่างโดดเดี่ยว
เวลาหมุนผ่านไปหลายเดือนอย่างเชื่องช้าและแสนทรมาน ท้องของลิน โตขึ้นตามอายุครรภ์ที่ครบกำหนด ร่างกายที่เคยบอบบางบัดนี้ดูซูบผอมลงอย่างน่าสงสารมีเพียงหน้าท้องที่นูนป่องออกมาอย่างเด่นชัด ลินยังคงถูกใช้งานอย่างหนักในเพนท์เฮาส์หรู และยังคงต้องนอนขดตัวอยู่ในห้องเก็บของใต้บันไดอันแคบและมืดมิดเช่นเดิมกลางดึกคืนหนึ่งที่ฟ้าฝนด้านนอกพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง...กึก... โอ๊ย!...ความปวดร้าวอย่างแสนสาหัสพุ่งแทงขึ้นมาจากครรภ์ล่างอย่างฉับพลัน ลินกุมหน้าท้องตัวเองแน่น ใบหน้าหวานซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดซึมเต็มซอกคอและหน้าผาก ลินอ้าปากค้าง พยายามจะส่งเสียงร้องแต่กลับมีเพียงลมหายใจหอบฮักติดขัดในลำคอ(เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน... ลูก... จะออกแล้วใช่ไหม)ลินทรุดตัวลงนอน ตะแคงขดตัวบนฟูกเก่า ความปวดร้าวทวีคูณขึ้นจนช่องท้องล่างบิดเกร็ง เลือดและน้ำคร่ำเริ่มไหลซึมเปียกชื้นออกมาตามกางเกงวอร์มตัวเก่าลินรู้ได้ทันทีในวินาทีนั้นว่าเขา กำลังจะคลอด... คลอดเพียงลำพังในห้องมืดแห่งนี้เด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปจีบฟูกนอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานลินพยายามเบ่งตามจังหวะความปวดร้าวที่พุ่งขึ้นมาซ้ำ
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 15 กระทืบท้องน้อยๆ
ฟ้ามืดครึ้มยามดึกคลุมครอบเพนท์เฮาส์หรูให้ตื่นตระหนก สายลมแรงกระพือประตูระเบียงเสียงดังสนั่นลิน นั่งขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องเก็บของใต้บันไดร่างกายบอบบางสั่นสะท้านจากพิษไข้ต่ำๆ และอาการแพ้ท้องที่ยังรุมเร้า มือบางลูบหน้าท้องที่ยังเรียบตึงของตัวเองเบาๆ ด้วยความรักและหวาดกลัวตึง!เสียงปั้นประตูหน้าเพนท์เฮาส์ถูกกระแทกเปิดอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงก้าวเท้าหนักส้นของสิงหาที่เดินเข้ามา ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากงานมืดที่ถูกศัตรูลูกค้าหักหลังจนเสียรายได้หลักหลายสิบล้านอารมณ์เดือดดาลและโทสะมืดมนเข้าครอบงำจิตใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณสิงหาก้าวพรวดตรงมายังห้องเก็บของใต้บันได ชายหนุ่มใช้เท้าถีบประตูเปิดออกอย่างแรงปัง!ลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางถดตัวหนีเข้ามุมห้องด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าหวานซีดเผือด นัยน์ตาสั่นระริกเมื่อเห็นแววตาคมกริบของสิงหาที่บัดนี้ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความคลั่งโกรธดั่งสัตว์ร้าย"มานี่ลิน!" สิงหากระชากเสียงห้วนต่ำสิงหาพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมของลิน ออกแรงดึงจนใบหน้าหวานเชิดขึ้นรับแสงไฟ"อื้อ!... ฮึก..." ลินส่งเสียงอักในลำคอด้วยความเจ็
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 14 มันไม่เกี่ยวกับฉัน
ภายในห้องทำงานหรูของเพนท์เฮาส์ บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนให้อึดอัดสิงหานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชายหนุ่มหมุนซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเล่นด้วยความสงสัยเอกสารฉบับนี้ส่งตรงมาจากคลินิกเล็กๆ ในซอยแคบๆ โดยคนของคุณสิงหาที่แอบตามสืบเรื่องที่ลินแอบหนีออกไปข้างนอกเมื่อวันก่อนชายหนุ่มคลายซองเอกสารออก ดึงแผ่นกระดาษผลการตรวจร่างกายของลิน ขึ้นมาเปิดอ่าน สายตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างถี่ถ้วน‘ผลการตรวจครรภ์: ยืนยันการตั้งครรภ์ อายุครรภ์ 1 เดือน’ดวงตาคู่คมของสิงหาเบิ่งกว้างขึ้นวูบหนึ่งด้วยความตกตะลึง ร่างสูงใหญ่เกร็งสะพรั่งไปทั้งตัว หัวใจขยับไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทว่าเพียงครู่เดียว... ความรู้สึกตกใจก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและแววตาดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด"เหอะ... ท้องเหรอ?" สิงหาพึมพำเสียงต่ำ เหยียดยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา"ผู้ชายอย่างแกเนี่ยนะท้องได้?"ความสับสนและความหวาดระแวงพุ่งขึ้นมาในหัวของมาเฟียหนุ่ม ชายหนุ่มคิดไปเองทันทีว่านี่คือแผนการของเด็กหนุ่มอัปลักษณ์ที่พยายามจะหาทางรอดและจับเขาไว้เพื่อสบายไปทั้งชาติครืด...สิงหากระชากเก้าอี้ลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มถือเอกสารใบนั้นเดินต
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 13 ทะ ท้อง
บรรยากาศยามบ่ายนอกเพนท์เฮาส์หรูถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆสีเทาทะมึน เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังแว่วมาตามลม เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำลงมาในไม่ช้าเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา สิงหาออกไปคุยธุรกิจมืดที่ต่างจังหวัดและสั่งให้การ์ดดูแลความเรียบร้อยอยู่ห่างๆ ประกอบกับป้าสายลากิจกลับบ้านลินจึงฉวยโอกาสช่วงเวลาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แอบก้าวเท้าออกจากเพนท์เฮาส์หรู ร่างบอบบางสวมเสื้อแขนยาวตัวเก่า ดึงฮู้ดขึ้นมาปิดบังรอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายไว้มิดชิด เดินโซเซไปตามริมถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังคลินิกเล็กๆ ขนาดเล็กในซอยแคบๆ ที่อยู่ไม่ไกลนักลินไม่ได้รอหมอที่คุณสิงหาบอกว่าจะส่งมาตรวจ เพราะลินกลัว... กลัวเกินกว่าจะให้คนของคุณสิงหามาแตะต้องร่างกาย และกลัวอาการแปลกๆ ที่นับวันยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆภายในห้องตรวจเล็กๆ ของคลินิก กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อฟุ้งกระจายในอากาศลินนั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก มือทั้งสองข้างประสานแน่นบนตัก ขอบตากลมโตบวมแดงจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงและกังวลใจ ขณะจ้องมองคุณหมอวัยกลางคนในชุดกาวน์ที่กำลังก้มอ่านผลตรวจเลือ
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 12 อาการแปลกๆ
ผ่านไปหลายสัปดาห์หลังจากค่ำคืนอันแสนโหดร้าย บาดแผลทางร่างกายของลิน ค่อยๆ สมานตัวลงทีละนิด แต่ความปวดร้าวลึกๆภายในกลับไม่ได้หายไปไหน แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กของห้องเก็บของใต้บันไดส่องกระทบใบหน้าหวานซีดผดุง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายยังคงเด่นชัด ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือดวงตากลมโตที่บัดนี้ไร้ซึ่งประกายชีวิตและความสดใสอุ้ก!จังหวะที่ลินกำลังจะยันตัวลุกขึ้นจากฟูกเก่าๆ ความรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรงก็ตีรวนขึ้นมาจากช่องท้อง ลินรีบยกมือขึ้นอุดปาก ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เด็กหนุ่มรีบพยุงร่างกายที่อ่อนแรงก้าวฉับๆ ออกจากห้องเก็บของ ตรงไปยังห้องน้ำด้านนอกทันทีอ้วก!... อุ้ก!ลินคุกเข่าลงข้างโถสุขภัณฑ์ ทรุดตัวลงอ้วกเอาเพียงน้ำย่อยสีใสและน้ำน้ำเหลืองออกมาจนหมดท้อง ความเจ็บแสบแล่นริ้วขึ้นมาถึงลำคอใบหน้าขาวซีดบัดนี้ซับสีเลือดเพราะแรงเบ่ง เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผมและซอกคอ ลินหอบหายใจหนักแน่น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสารเด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปกดชักโครก ก่อนจะกุมท้องตัวเองไว้แน่น ความรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรงทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว คล้ายกับโลกหมุนเคว้งจนต้องหลับตาล
あなたも気に入るかもしれません
