หน้าหลัก / LGBTQ+ / อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ / EP 4 เชื่อผมนะครับขอร้อง NC

แชร์

EP 4 เชื่อผมนะครับขอร้อง NC

ผู้เขียน: สกุลอรวย
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-04 12:53:15

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในเพนท์เฮาส์หรู ทว่าความอบอุ่นของแสงแดดกลับส่งไปไม่ถึงห้องเก็บของแคบๆ ใต้บันได

​ลินนอนขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านด้วยไข้สูง ใบหน้าหวานเนียนที่เคยขาวซีด

บัดนี้แดงจัดด้วยพิษไข้ รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายยิ่งดูเข้มคล้ำขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนและติดขัด

ร่างกายของเขารู้สึกรวดร้าวไปทั้งตัว โดยเฉพาะความเจ็บปวดที่บาดลึกตรงช่องทางด้านหลังซึ่งยังคงอักเสบจากค่ำคืนอันแสนโหดร้าย

​ปัง! ปัง! ปัง!

​เสียงเคาะประตูห้องเก็บของดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ความปรานี ตามด้วยเสียงของป้าแม่บ้านที่ถูกส่งมาดูแลความเรียบร้อย

​"ตื่นได้แล้ว! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนคุณลิน! งานบ้านตั้งมากมายรออยู่นะ!"

​ลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด เขาพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดรวดร้าวที่สะโพกและพิษไข้ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

​"ฮึก..."

​เด็กหนุ่มกรามสั่น สะอื้นไร้เสียง ลินกัดริมฝีปากที่แห้งผากจนห่อเลือด พยายามตั้งสติและพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน มือบางยึดผนังห้องไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไปอีก

​ลินเดินโซเซออกมาจากห้องเก็บของ ร่างกายเหงื่อซึมท่วมกาย ใบหน้าหวานซีดสลับแดง เขาพบกับป้าสายแม่บ้านวัยกลางคนที่มีสีหน้าบึ้งตึง

​"อุ้ย! หน้าตาดูไม่ได้เลยนะ" ป้าสายปรายตามองลินด้วยสายตาเหยียดหยาม ไม่ต่างจากที่สิงหามอง

"เอากระดอนกับผ้าไป กวาดถูเพนท์เฮาส์ให้สะอาดทุกซอกทุกมุม แล้วไปเช็ดกระจกที่ระเบียงด้วย คุณสิงหาแกชอบความสะอาด ถ้าเห็นฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว เธอโดนดีแน่"

​ลินพยักหน้ารับอย่างสั่นๆ เขาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปรับอุปกรณ์ทำความสะอาด แล้วค่อยๆ ยกมือทำภาษามือสื่อสารอย่างช้าๆ

​(ป้าครับ... ผมรู้สึกปวดหัวมาก ขอ... ขอยาแก้ไข้สักเม็ดได้ไหมครับ?)

​ป้าสายขมวดคิ้วมองมือที่ขยับไปมาด้วยความหงุดหงิด

"อะไรของเธอ! ทำท่าทางปัญญาอ่อนอยู่ได้ ฉันฟังไม่ออกหรอกนะ! อย่ามารีบอู้ งานไม่เสร็จโดนคุณสิงหาเล่นงานแน่!"

​พูดจบ ป้าสายก็หมุนตัวเดินหนีไป ปล่อยให้ลินยืนเค้งคว้างอยู่ลำพัง

​ลินก้มหน้าลง น้ำตาหยดใสร่วงซาบแก้มอุ่นร้อน ความจริงที่เจ็บปวดคือที่นี่ไม่มีใครฟังเขา ไม่มีใครเข้าใจภาษามือของเขา และไม่มีใครแยแสว่าเขาเจ็บปวดหรือป่วยไข้แค่ไหน

​เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กัดฟันฝืนความเจ็บปวด ร่างเล็กเริ่มก้มลงเช็ดถูพื้นหินอ่อนเย็นเชียบ ความกว้างใหญ่ของเพนท์เฮาส์ทำให้งานบ้านหนักหนาสาหัสเกินกว่าคนป่วยไข้สูงจะรับไหว ทุกครั้งที่ต้องก้มหรือยกของ

ความปวดร้าวที่ช่องทางด้านหลังจะแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องหยุดชะงักและกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกักเก็บเสียงร้อง

​เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง จนกระทั่งถึงช่วงเย็น...

​เสียงประตูเพนท์เฮาส์เปิดออกสิงหาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นโบ งานคาสิโนและธุรกิจใต้ดินวันนี้มีปัญหาให้เขาต้องสะสางจนอารมณ์เสียไปหมด ชายหนุ่มปลดเนกไทออกอย่างหงุดหงิด แล้วโยนเสื้อสูทลงบนโซฟา

​สิงหาสายตามองไปเห็นลินที่กำลังใช้ผ้าเช็ดโต๊ะกระจกอยู่ตรงมุมห้อง ร่างบางสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานแดงจัดและเหงื่อผุดซึมตามไรผม

​"มานี่" สิงหาสั่งเสียงห้วนเรียบ

​ลินสะดุ้งสุดตัว เขารีบวางผ้าเช็ดโต๊ะลง แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาสิงหาด้วยความหวาดกลัว ขาของลินสั่นจนแทบจะพยุงตัวไม่ไหว

​เมื่อลินเดินมาหยุดตรงหน้า สิงหากระชากแขนเล็กของเด็กหนุ่มให้เข้ามาใกล้ทันที

​"ทำไมทำหน้าแบบนั้น? ฉันกลับมาบ้านทั้งที ทำหน้าเหมือนเห็นผีหรือไง!" สิงหาตวาดเสียงดุ

​ลินส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว น้ำตาคลอเบ้าตาคู่สวย เขายกมือขึ้นทำภาษามือด้วยนิ้วมือที่สั่นระริก

​(เปล่าครับ... ผมแค่ป่วย ผมไข้ขึ้นสูงมากครับคุณสิงหา)

​สิงหามองมือของลินด้วยความอารมณ์เสีย ชายหนุ่มบีบข้อแขนเล็กแน่นขึ้นจนลินต้องเหยเกใบหน้าด้วยความเจ็บ

​"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันฟังภาษามือขยะๆ ของแกไม่รู้เรื่อง!" สิงหากระชากเสียง

"เป็นใบ้ก็อยู่เงียบๆ อย่ามาทำท่าทางเรียกร้องความสนใจ!"

​สิงหายื่นมือไปสัมผัสถูกแก้มของลิน ความอุ่นร้อนแปลกๆ ทำให้ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้ว่าเด็กคนนี้กำลังตัวร้อนจัด แต่ความหงุดหงิดและความเอาแต่ใจกลับมีมากกว่าความสงสาร

​"หึ... ตัวร้อนเร่าเชียวนะ" สิงหากระตุกยิ้มเย็นชา ดวงตาคู่คมจายแววร้ายกาจ

"กำลังเรียกร้องความสนใจจากฉันอยู่ใช่ไหม?" ​ลินส่ายหน้าพัลวัน น้ำตาไหลพรูลงมา

​(ไม่ใช่ครับ... ผมปวดหัวจริงๆ ได้โปรดปล่อยผมไปพักเถอะครับ)

​"หยุดดิ้น!"

​สิงหาไม่สนใจแววตาอ้อนวอน ชายหนุ่มผลักลินลงไปนอนราบกับโซฟาตัวใหญ่ ร่างบอบบางกระแทกกับเบาะหนังอย่างแรงจนลินสำลักลมหายใจ

​"คุณสิงหา... อื้อ!" ลินพยายามเบี่ยงหน้าหนีเมื่อสิงหาก้มลงมาบดจูบอย่างรุนแรง กลิ่นบุหรี่และเหล้าเข้มข้นจากปากของชายหนุ่มบดขยี้ลงบนริมฝีปากบางที่แห้งผาก

​สิงหาใช้มือข้างหนึ่งกดข้อมือทั้งสองข้างของลินไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างก็ฉีกเสื้อเชิ้ตของลินออกจนเห็นแผ่นอกบางที่กำลังกระเพือมขึ้นลงด้วยความหอบเหนื่อย

​"งุดหงิดมาทั้งวัน... แกต้องทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น" สิงหาพึมพำชิดซอกคออุ่นร้อน เขากัดลงบนไหล่บางของลินอย่างแรงจนลินสะดุ้งตัวโยน

​ลินทุรนทุรายใต้ร่างหนา ร่างกายของเขาร้อนเหมือนไฟเผา แต่ภายในหัวกลับมึนชาไปหมด ความเจ็บปวดจากพิษไข้ผสมผสานกับความเจ็บปวดจากการถูกบังคับ

​"อื้อ... อื้อ..."

​ลินส่งเสียงอึกอักในลำคอ สายตามองเพดานห้องด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลพรากออกทางหางตา สะท้อนกับแสงไฟในห้อง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา

​สิงหาถอดกางเกงของลินออกอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจว่าช่องทางด้านหลังของเด็กหนุ่มยังคงบอบช้ำและมีรอยแผลเก่าอยู่ ชายหนุ่มแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียว แล้วดันแกนกายใหญ่โตเข้าไปรวดเดียวจนสุดทาง

​"อั่ก!..."

​ลินตาค้าง กรามเกร็งแน่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ความรู้สึกเหมือนถูกมีดคมๆ กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม เลือดสีสดไหลซึมออกมาอีกครั้ง ร่างกายเล็กสั่นกระตุกอย่างรุนแรง

​สิงหาไม่หยุดแค่นั้น ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นเน้นย้ำความเปราะบางของคนใต้ร่าง สิงหาปลดปล่อยความเครียดและความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดลงที่ร่างกายบอบบางนี้

​ตับ! ตับ! ตับ!

​"แน่นดีนี่... ขนาดป่วยก็ยังรัดฉันแน่นขนาดนี้" สิงหาพูดด้วยน้ำเสียงหื่นกระหายและเย้ยหยัน ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าของลินที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมาน

​ดวงตากลมโตของลินที่เคยสดใส บัดนี้ลอยว่างเปล่า แววตาเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และสิ้นหวัง ลินหยุดดิ้นรน เขารู้แล้วว่าไม่ว่าจะพยายามสื่อสารอย่างไร ไม่ว่าจะแสดงความเจ็บปวดแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยรับฟังหรือเห็นเขาเป็นมนุษย์เลยแม้แต่น้อย

​ลินเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์และสิ่งของชดใช้หนี้เท่านั้น

​จังหวะการกระแทกกระทั้นเน้นหนักขึ้นเรื่อยๆ สิงหาซบหน้าลงกับอกบาง ปลดปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนเข้าสู่ช่องทางภายในของลินอีกครั้ง ร่างสูงเกร็งสะท้านก่อนจะค่อยๆ ถอนตัวออก

​ลินนอนนิ่งอยู่บนโซฟา ลมหายใจแผ่วเบา ร่างกายสั่นระริกด้วยความหนาวสั่นจากพิษไข้ คราบน้ำตาและเลือดเปรอะเปื้อนเบาะหนังราคาแพง

​สิงหาลุกขึ้นยืน จัดแต่งเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ เขามองลงมาที่เด็กหนุ่มที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟาด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารหรือรู้สึกผิด

​"ทำความสะอาดโซฟาให้เรียบร้อยด้วย" สิงหาพูดเสียงเรียบ

"แล้วค่อยกลับไปนอน"

​พูดจบ สิงหาก็เดินหมุนตัวกลับเข้าห้องนอนใหญ่ไป ทิ้งให้ลินนอนจมอยู่กับความเจ็บปวดและคราบน้ำตาเพียงลำพัง

​ลินค่อยๆ ขยับตัวอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดตรงช่วงล่างลามไปทั่วทั้งร่าง เขากอดตัวเองไว้แน่น ซบหน้าลงกับเบาะโซฟา แล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง...

ร้องไห้ให้กับการสื่อสารที่ไม่มีใครเคยฟัง และชีวิตที่ถูกย่ำยีอย่างสิ้นหวังในบ้านหลังนี้

ขอคนละ 1 เม้นให้กำลังใจน้องลิน

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้   EP 17 อย่าทำครับ...ลูกกินนมอยู่ NC

    ค่ำคืนนี้เพนท์เฮาส์หรูสว่างไสวไปด้วยแสงไฟและคึกคักไปด้วยเสียงเพลงจังหวะคลอเบาๆสิงหาเดินโอบเอวหญิงสาวคู่นอนคนใหม่เข้ามาภายในบ้านชายหนุ่มพาเธอมานั่งกกกอดหยอกล้อกันบนโซฟาหนังตัวยาว จิบเหล้าและหัวเราะอย่างมีความสุข ชายหนุ่มพยายามจะเสพสุขกับเรือนร่างของหญิงสาวสวยตรงหน้าแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร... ความรู้สึกกระหายและอารมณ์ดิบในกายกลับไม่ถูกเติมเต็มแม้แต่น้อยเรือนร่างเนียนสวยของคู่นอนไม่อาจสร้างความพึงพอใจให้เขาได้เลย ชายหนุ่มเริ่มเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างรุนแรง ภาพเรือนร่างบอบบางเปรอะคราบน้ำตาของคนใบ้ที่เพิ่งคลอดลูกเมื่อไม่นานนี้กลับแล่นเข้ามาก่อกวนในหัวไม่หยุดหย่อน"คุณสิงหาคะ... เป็นอะไรไปคะเนี่ย?" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหวาน พลางยื่นหน้าเข้ามาประจบประแจงสิงหาปรายสายตามองเธอด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะดันตัวเธอออกเบาๆ"กลับไปซะ" สิงหาสั่งเสียงเรียบห้วน"เอ๋? คุณสิงหาคะ... เราเพิ่งจะ...""ฉันบอกให้กลับไป!" สิงหากระชากเสียงดุดัน สายตาคมกริบฉายแวววูบวาบจนหญิงสาวหน้าซีดด้วยความกลัว เธอรีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินงกๆ เงิ่นๆ ออกจากเพนท์เฮาส์ไปทันทีความเงียบกลับมาปกคลุมห

  • อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้   EP 16 คลอดอย่างโดดเดี่ยว

    เวลาหมุนผ่านไปหลายเดือนอย่างเชื่องช้าและแสนทรมาน ท้องของลิน โตขึ้นตามอายุครรภ์ที่ครบกำหนด ร่างกายที่เคยบอบบางบัดนี้ดูซูบผอมลงอย่างน่าสงสารมีเพียงหน้าท้องที่นูนป่องออกมาอย่างเด่นชัด ลินยังคงถูกใช้งานอย่างหนักในเพนท์เฮาส์หรู และยังคงต้องนอนขดตัวอยู่ในห้องเก็บของใต้บันไดอันแคบและมืดมิดเช่นเดิมกลางดึกคืนหนึ่งที่ฟ้าฝนด้านนอกพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง...กึก... โอ๊ย!...ความปวดร้าวอย่างแสนสาหัสพุ่งแทงขึ้นมาจากครรภ์ล่างอย่างฉับพลัน ลินกุมหน้าท้องตัวเองแน่น ใบหน้าหวานซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดซึมเต็มซอกคอและหน้าผาก ลินอ้าปากค้าง พยายามจะส่งเสียงร้องแต่กลับมีเพียงลมหายใจหอบฮักติดขัดในลำคอ(เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน... ลูก... จะออกแล้วใช่ไหม)ลินทรุดตัวลงนอน ตะแคงขดตัวบนฟูกเก่า ความปวดร้าวทวีคูณขึ้นจนช่องท้องล่างบิดเกร็ง เลือดและน้ำคร่ำเริ่มไหลซึมเปียกชื้นออกมาตามกางเกงวอร์มตัวเก่าลินรู้ได้ทันทีในวินาทีนั้นว่าเขา กำลังจะคลอด... คลอดเพียงลำพังในห้องมืดแห่งนี้เด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปจีบฟูกนอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานลินพยายามเบ่งตามจังหวะความปวดร้าวที่พุ่งขึ้นมาซ้ำ

  • อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้   EP 15 กระทืบท้องน้อยๆ

    ฟ้ามืดครึ้มยามดึกคลุมครอบเพนท์เฮาส์หรูให้ตื่นตระหนก สายลมแรงกระพือประตูระเบียงเสียงดังสนั่นลิน นั่งขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องเก็บของใต้บันไดร่างกายบอบบางสั่นสะท้านจากพิษไข้ต่ำๆ และอาการแพ้ท้องที่ยังรุมเร้า มือบางลูบหน้าท้องที่ยังเรียบตึงของตัวเองเบาๆ ด้วยความรักและหวาดกลัวตึง!เสียงปั้นประตูหน้าเพนท์เฮาส์ถูกกระแทกเปิดอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงก้าวเท้าหนักส้นของสิงหาที่เดินเข้ามา ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากงานมืดที่ถูกศัตรูลูกค้าหักหลังจนเสียรายได้หลักหลายสิบล้านอารมณ์เดือดดาลและโทสะมืดมนเข้าครอบงำจิตใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณสิงหาก้าวพรวดตรงมายังห้องเก็บของใต้บันได ชายหนุ่มใช้เท้าถีบประตูเปิดออกอย่างแรงปัง!ลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางถดตัวหนีเข้ามุมห้องด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าหวานซีดเผือด นัยน์ตาสั่นระริกเมื่อเห็นแววตาคมกริบของสิงหาที่บัดนี้ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความคลั่งโกรธดั่งสัตว์ร้าย"มานี่ลิน!" สิงหากระชากเสียงห้วนต่ำสิงหาพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมของลิน ออกแรงดึงจนใบหน้าหวานเชิดขึ้นรับแสงไฟ"อื้อ!... ฮึก..." ลินส่งเสียงอักในลำคอด้วยความเจ็

  • อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้   EP 14 มันไม่เกี่ยวกับฉัน

    ภายในห้องทำงานหรูของเพนท์เฮาส์ บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนให้อึดอัดสิงหานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชายหนุ่มหมุนซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเล่นด้วยความสงสัยเอกสารฉบับนี้ส่งตรงมาจากคลินิกเล็กๆ ในซอยแคบๆ โดยคนของคุณสิงหาที่แอบตามสืบเรื่องที่ลินแอบหนีออกไปข้างนอกเมื่อวันก่อนชายหนุ่มคลายซองเอกสารออก ดึงแผ่นกระดาษผลการตรวจร่างกายของลิน ขึ้นมาเปิดอ่าน สายตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างถี่ถ้วน‘ผลการตรวจครรภ์: ยืนยันการตั้งครรภ์ อายุครรภ์ 1 เดือน’ดวงตาคู่คมของสิงหาเบิ่งกว้างขึ้นวูบหนึ่งด้วยความตกตะลึง ร่างสูงใหญ่เกร็งสะพรั่งไปทั้งตัว หัวใจขยับไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทว่าเพียงครู่เดียว... ความรู้สึกตกใจก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและแววตาดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด"เหอะ... ท้องเหรอ?" สิงหาพึมพำเสียงต่ำ เหยียดยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา"ผู้ชายอย่างแกเนี่ยนะท้องได้?"ความสับสนและความหวาดระแวงพุ่งขึ้นมาในหัวของมาเฟียหนุ่ม ชายหนุ่มคิดไปเองทันทีว่านี่คือแผนการของเด็กหนุ่มอัปลักษณ์ที่พยายามจะหาทางรอดและจับเขาไว้เพื่อสบายไปทั้งชาติครืด...สิงหากระชากเก้าอี้ลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มถือเอกสารใบนั้นเดินต

  • อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้   EP 13 ทะ ท้อง

    บรรยากาศยามบ่ายนอกเพนท์เฮาส์หรูถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆสีเทาทะมึน เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังแว่วมาตามลม เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำลงมาในไม่ช้าเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา สิงหาออกไปคุยธุรกิจมืดที่ต่างจังหวัดและสั่งให้การ์ดดูแลความเรียบร้อยอยู่ห่างๆ ประกอบกับป้าสายลากิจกลับบ้านลินจึงฉวยโอกาสช่วงเวลาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แอบก้าวเท้าออกจากเพนท์เฮาส์หรู ร่างบอบบางสวมเสื้อแขนยาวตัวเก่า ดึงฮู้ดขึ้นมาปิดบังรอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายไว้มิดชิด เดินโซเซไปตามริมถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังคลินิกเล็กๆ ขนาดเล็กในซอยแคบๆ ที่อยู่ไม่ไกลนักลินไม่ได้รอหมอที่คุณสิงหาบอกว่าจะส่งมาตรวจ เพราะลินกลัว... กลัวเกินกว่าจะให้คนของคุณสิงหามาแตะต้องร่างกาย และกลัวอาการแปลกๆ ที่นับวันยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆภายในห้องตรวจเล็กๆ ของคลินิก กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อฟุ้งกระจายในอากาศลินนั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก มือทั้งสองข้างประสานแน่นบนตัก ขอบตากลมโตบวมแดงจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงและกังวลใจ ขณะจ้องมองคุณหมอวัยกลางคนในชุดกาวน์ที่กำลังก้มอ่านผลตรวจเลือ

  • อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้   EP 12 อาการแปลกๆ

    ผ่านไปหลายสัปดาห์หลังจากค่ำคืนอันแสนโหดร้าย บาดแผลทางร่างกายของลิน ค่อยๆ สมานตัวลงทีละนิด แต่ความปวดร้าวลึกๆภายในกลับไม่ได้หายไปไหน แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กของห้องเก็บของใต้บันไดส่องกระทบใบหน้าหวานซีดผดุง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายยังคงเด่นชัด ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือดวงตากลมโตที่บัดนี้ไร้ซึ่งประกายชีวิตและความสดใสอุ้ก!จังหวะที่ลินกำลังจะยันตัวลุกขึ้นจากฟูกเก่าๆ ความรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรงก็ตีรวนขึ้นมาจากช่องท้อง ลินรีบยกมือขึ้นอุดปาก ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เด็กหนุ่มรีบพยุงร่างกายที่อ่อนแรงก้าวฉับๆ ออกจากห้องเก็บของ ตรงไปยังห้องน้ำด้านนอกทันทีอ้วก!... อุ้ก!ลินคุกเข่าลงข้างโถสุขภัณฑ์ ทรุดตัวลงอ้วกเอาเพียงน้ำย่อยสีใสและน้ำน้ำเหลืองออกมาจนหมดท้อง ความเจ็บแสบแล่นริ้วขึ้นมาถึงลำคอใบหน้าขาวซีดบัดนี้ซับสีเลือดเพราะแรงเบ่ง เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผมและซอกคอ ลินหอบหายใจหนักแน่น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสารเด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปกดชักโครก ก่อนจะกุมท้องตัวเองไว้แน่น ความรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรงทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว คล้ายกับโลกหมุนเคว้งจนต้องหลับตาล

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status