เข้าสู่ระบบแสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในเพนท์เฮาส์หรู ทว่าความอบอุ่นของแสงแดดกลับส่งไปไม่ถึงห้องเก็บของแคบๆ ใต้บันได
ลินนอนขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านด้วยไข้สูง ใบหน้าหวานเนียนที่เคยขาวซีด บัดนี้แดงจัดด้วยพิษไข้ รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายยิ่งดูเข้มคล้ำขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนและติดขัด ร่างกายของเขารู้สึกรวดร้าวไปทั้งตัว โดยเฉพาะความเจ็บปวดที่บาดลึกตรงช่องทางด้านหลังซึ่งยังคงอักเสบจากค่ำคืนอันแสนโหดร้าย ปัง! ปัง! ปัง! เสียงเคาะประตูห้องเก็บของดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ความปรานี ตามด้วยเสียงของป้าแม่บ้านที่ถูกส่งมาดูแลความเรียบร้อย "ตื่นได้แล้ว! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนคุณลิน! งานบ้านตั้งมากมายรออยู่นะ!" ลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด เขาพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดรวดร้าวที่สะโพกและพิษไข้ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง "ฮึก..." เด็กหนุ่มกรามสั่น สะอื้นไร้เสียง ลินกัดริมฝีปากที่แห้งผากจนห่อเลือด พยายามตั้งสติและพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน มือบางยึดผนังห้องไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไปอีก ลินเดินโซเซออกมาจากห้องเก็บของ ร่างกายเหงื่อซึมท่วมกาย ใบหน้าหวานซีดสลับแดง เขาพบกับป้าสายแม่บ้านวัยกลางคนที่มีสีหน้าบึ้งตึง "อุ้ย! หน้าตาดูไม่ได้เลยนะ" ป้าสายปรายตามองลินด้วยสายตาเหยียดหยาม ไม่ต่างจากที่สิงหามอง "เอากระดอนกับผ้าไป กวาดถูเพนท์เฮาส์ให้สะอาดทุกซอกทุกมุม แล้วไปเช็ดกระจกที่ระเบียงด้วย คุณสิงหาแกชอบความสะอาด ถ้าเห็นฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว เธอโดนดีแน่" ลินพยักหน้ารับอย่างสั่นๆ เขาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปรับอุปกรณ์ทำความสะอาด แล้วค่อยๆ ยกมือทำภาษามือสื่อสารอย่างช้าๆ (ป้าครับ... ผมรู้สึกปวดหัวมาก ขอ... ขอยาแก้ไข้สักเม็ดได้ไหมครับ?) ป้าสายขมวดคิ้วมองมือที่ขยับไปมาด้วยความหงุดหงิด "อะไรของเธอ! ทำท่าทางปัญญาอ่อนอยู่ได้ ฉันฟังไม่ออกหรอกนะ! อย่ามารีบอู้ งานไม่เสร็จโดนคุณสิงหาเล่นงานแน่!" พูดจบ ป้าสายก็หมุนตัวเดินหนีไป ปล่อยให้ลินยืนเค้งคว้างอยู่ลำพัง ลินก้มหน้าลง น้ำตาหยดใสร่วงซาบแก้มอุ่นร้อน ความจริงที่เจ็บปวดคือที่นี่ไม่มีใครฟังเขา ไม่มีใครเข้าใจภาษามือของเขา และไม่มีใครแยแสว่าเขาเจ็บปวดหรือป่วยไข้แค่ไหน เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กัดฟันฝืนความเจ็บปวด ร่างเล็กเริ่มก้มลงเช็ดถูพื้นหินอ่อนเย็นเชียบ ความกว้างใหญ่ของเพนท์เฮาส์ทำให้งานบ้านหนักหนาสาหัสเกินกว่าคนป่วยไข้สูงจะรับไหว ทุกครั้งที่ต้องก้มหรือยกของ ความปวดร้าวที่ช่องทางด้านหลังจะแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องหยุดชะงักและกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกักเก็บเสียงร้อง เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง จนกระทั่งถึงช่วงเย็น... เสียงประตูเพนท์เฮาส์เปิดออกสิงหาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นโบ งานคาสิโนและธุรกิจใต้ดินวันนี้มีปัญหาให้เขาต้องสะสางจนอารมณ์เสียไปหมด ชายหนุ่มปลดเนกไทออกอย่างหงุดหงิด แล้วโยนเสื้อสูทลงบนโซฟา สิงหาสายตามองไปเห็นลินที่กำลังใช้ผ้าเช็ดโต๊ะกระจกอยู่ตรงมุมห้อง ร่างบางสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานแดงจัดและเหงื่อผุดซึมตามไรผม "มานี่" สิงหาสั่งเสียงห้วนเรียบ ลินสะดุ้งสุดตัว เขารีบวางผ้าเช็ดโต๊ะลง แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาสิงหาด้วยความหวาดกลัว ขาของลินสั่นจนแทบจะพยุงตัวไม่ไหว เมื่อลินเดินมาหยุดตรงหน้า สิงหากระชากแขนเล็กของเด็กหนุ่มให้เข้ามาใกล้ทันที "ทำไมทำหน้าแบบนั้น? ฉันกลับมาบ้านทั้งที ทำหน้าเหมือนเห็นผีหรือไง!" สิงหาตวาดเสียงดุ ลินส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว น้ำตาคลอเบ้าตาคู่สวย เขายกมือขึ้นทำภาษามือด้วยนิ้วมือที่สั่นระริก (เปล่าครับ... ผมแค่ป่วย ผมไข้ขึ้นสูงมากครับคุณสิงหา) สิงหามองมือของลินด้วยความอารมณ์เสีย ชายหนุ่มบีบข้อแขนเล็กแน่นขึ้นจนลินต้องเหยเกใบหน้าด้วยความเจ็บ "ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันฟังภาษามือขยะๆ ของแกไม่รู้เรื่อง!" สิงหากระชากเสียง "เป็นใบ้ก็อยู่เงียบๆ อย่ามาทำท่าทางเรียกร้องความสนใจ!" สิงหายื่นมือไปสัมผัสถูกแก้มของลิน ความอุ่นร้อนแปลกๆ ทำให้ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้ว่าเด็กคนนี้กำลังตัวร้อนจัด แต่ความหงุดหงิดและความเอาแต่ใจกลับมีมากกว่าความสงสาร "หึ... ตัวร้อนเร่าเชียวนะ" สิงหากระตุกยิ้มเย็นชา ดวงตาคู่คมจายแววร้ายกาจ "กำลังเรียกร้องความสนใจจากฉันอยู่ใช่ไหม?" ลินส่ายหน้าพัลวัน น้ำตาไหลพรูลงมา (ไม่ใช่ครับ... ผมปวดหัวจริงๆ ได้โปรดปล่อยผมไปพักเถอะครับ) "หยุดดิ้น!" สิงหาไม่สนใจแววตาอ้อนวอน ชายหนุ่มผลักลินลงไปนอนราบกับโซฟาตัวใหญ่ ร่างบอบบางกระแทกกับเบาะหนังอย่างแรงจนลินสำลักลมหายใจ "คุณสิงหา... อื้อ!" ลินพยายามเบี่ยงหน้าหนีเมื่อสิงหาก้มลงมาบดจูบอย่างรุนแรง กลิ่นบุหรี่และเหล้าเข้มข้นจากปากของชายหนุ่มบดขยี้ลงบนริมฝีปากบางที่แห้งผาก สิงหาใช้มือข้างหนึ่งกดข้อมือทั้งสองข้างของลินไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างก็ฉีกเสื้อเชิ้ตของลินออกจนเห็นแผ่นอกบางที่กำลังกระเพือมขึ้นลงด้วยความหอบเหนื่อย "งุดหงิดมาทั้งวัน... แกต้องทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น" สิงหาพึมพำชิดซอกคออุ่นร้อน เขากัดลงบนไหล่บางของลินอย่างแรงจนลินสะดุ้งตัวโยน ลินทุรนทุรายใต้ร่างหนา ร่างกายของเขาร้อนเหมือนไฟเผา แต่ภายในหัวกลับมึนชาไปหมด ความเจ็บปวดจากพิษไข้ผสมผสานกับความเจ็บปวดจากการถูกบังคับ "อื้อ... อื้อ..." ลินส่งเสียงอึกอักในลำคอ สายตามองเพดานห้องด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลพรากออกทางหางตา สะท้อนกับแสงไฟในห้อง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา สิงหาถอดกางเกงของลินออกอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจว่าช่องทางด้านหลังของเด็กหนุ่มยังคงบอบช้ำและมีรอยแผลเก่าอยู่ ชายหนุ่มแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียว แล้วดันแกนกายใหญ่โตเข้าไปรวดเดียวจนสุดทาง "อั่ก!..." ลินตาค้าง กรามเกร็งแน่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ความรู้สึกเหมือนถูกมีดคมๆ กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม เลือดสีสดไหลซึมออกมาอีกครั้ง ร่างกายเล็กสั่นกระตุกอย่างรุนแรง สิงหาไม่หยุดแค่นั้น ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นเน้นย้ำความเปราะบางของคนใต้ร่าง สิงหาปลดปล่อยความเครียดและความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดลงที่ร่างกายบอบบางนี้ ตับ! ตับ! ตับ! "แน่นดีนี่... ขนาดป่วยก็ยังรัดฉันแน่นขนาดนี้" สิงหาพูดด้วยน้ำเสียงหื่นกระหายและเย้ยหยัน ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าของลินที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมาน ดวงตากลมโตของลินที่เคยสดใส บัดนี้ลอยว่างเปล่า แววตาเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และสิ้นหวัง ลินหยุดดิ้นรน เขารู้แล้วว่าไม่ว่าจะพยายามสื่อสารอย่างไร ไม่ว่าจะแสดงความเจ็บปวดแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยรับฟังหรือเห็นเขาเป็นมนุษย์เลยแม้แต่น้อย ลินเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์และสิ่งของชดใช้หนี้เท่านั้น จังหวะการกระแทกกระทั้นเน้นหนักขึ้นเรื่อยๆ สิงหาซบหน้าลงกับอกบาง ปลดปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนเข้าสู่ช่องทางภายในของลินอีกครั้ง ร่างสูงเกร็งสะท้านก่อนจะค่อยๆ ถอนตัวออก ลินนอนนิ่งอยู่บนโซฟา ลมหายใจแผ่วเบา ร่างกายสั่นระริกด้วยความหนาวสั่นจากพิษไข้ คราบน้ำตาและเลือดเปรอะเปื้อนเบาะหนังราคาแพง สิงหาลุกขึ้นยืน จัดแต่งเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ เขามองลงมาที่เด็กหนุ่มที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟาด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารหรือรู้สึกผิด "ทำความสะอาดโซฟาให้เรียบร้อยด้วย" สิงหาพูดเสียงเรียบ "แล้วค่อยกลับไปนอน" พูดจบ สิงหาก็เดินหมุนตัวกลับเข้าห้องนอนใหญ่ไป ทิ้งให้ลินนอนจมอยู่กับความเจ็บปวดและคราบน้ำตาเพียงลำพัง ลินค่อยๆ ขยับตัวอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดตรงช่วงล่างลามไปทั่วทั้งร่าง เขากอดตัวเองไว้แน่น ซบหน้าลงกับเบาะโซฟา แล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง... ร้องไห้ให้กับการสื่อสารที่ไม่มีใครเคยฟัง และชีวิตที่ถูกย่ำยีอย่างสิ้นหวังในบ้านหลังนี้ ขอคนละ 1 เม้นให้กำลังใจน้องลินค่ำคืนนี้เพนท์เฮาส์หรูสว่างไสวไปด้วยแสงไฟและคึกคักไปด้วยเสียงเพลงจังหวะคลอเบาๆสิงหาเดินโอบเอวหญิงสาวคู่นอนคนใหม่เข้ามาภายในบ้านชายหนุ่มพาเธอมานั่งกกกอดหยอกล้อกันบนโซฟาหนังตัวยาว จิบเหล้าและหัวเราะอย่างมีความสุข ชายหนุ่มพยายามจะเสพสุขกับเรือนร่างของหญิงสาวสวยตรงหน้าแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร... ความรู้สึกกระหายและอารมณ์ดิบในกายกลับไม่ถูกเติมเต็มแม้แต่น้อยเรือนร่างเนียนสวยของคู่นอนไม่อาจสร้างความพึงพอใจให้เขาได้เลย ชายหนุ่มเริ่มเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างรุนแรง ภาพเรือนร่างบอบบางเปรอะคราบน้ำตาของคนใบ้ที่เพิ่งคลอดลูกเมื่อไม่นานนี้กลับแล่นเข้ามาก่อกวนในหัวไม่หยุดหย่อน"คุณสิงหาคะ... เป็นอะไรไปคะเนี่ย?" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหวาน พลางยื่นหน้าเข้ามาประจบประแจงสิงหาปรายสายตามองเธอด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะดันตัวเธอออกเบาๆ"กลับไปซะ" สิงหาสั่งเสียงเรียบห้วน"เอ๋? คุณสิงหาคะ... เราเพิ่งจะ...""ฉันบอกให้กลับไป!" สิงหากระชากเสียงดุดัน สายตาคมกริบฉายแวววูบวาบจนหญิงสาวหน้าซีดด้วยความกลัว เธอรีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินงกๆ เงิ่นๆ ออกจากเพนท์เฮาส์ไปทันทีความเงียบกลับมาปกคลุมห
เวลาหมุนผ่านไปหลายเดือนอย่างเชื่องช้าและแสนทรมาน ท้องของลิน โตขึ้นตามอายุครรภ์ที่ครบกำหนด ร่างกายที่เคยบอบบางบัดนี้ดูซูบผอมลงอย่างน่าสงสารมีเพียงหน้าท้องที่นูนป่องออกมาอย่างเด่นชัด ลินยังคงถูกใช้งานอย่างหนักในเพนท์เฮาส์หรู และยังคงต้องนอนขดตัวอยู่ในห้องเก็บของใต้บันไดอันแคบและมืดมิดเช่นเดิมกลางดึกคืนหนึ่งที่ฟ้าฝนด้านนอกพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง...กึก... โอ๊ย!...ความปวดร้าวอย่างแสนสาหัสพุ่งแทงขึ้นมาจากครรภ์ล่างอย่างฉับพลัน ลินกุมหน้าท้องตัวเองแน่น ใบหน้าหวานซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดซึมเต็มซอกคอและหน้าผาก ลินอ้าปากค้าง พยายามจะส่งเสียงร้องแต่กลับมีเพียงลมหายใจหอบฮักติดขัดในลำคอ(เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน... ลูก... จะออกแล้วใช่ไหม)ลินทรุดตัวลงนอน ตะแคงขดตัวบนฟูกเก่า ความปวดร้าวทวีคูณขึ้นจนช่องท้องล่างบิดเกร็ง เลือดและน้ำคร่ำเริ่มไหลซึมเปียกชื้นออกมาตามกางเกงวอร์มตัวเก่าลินรู้ได้ทันทีในวินาทีนั้นว่าเขา กำลังจะคลอด... คลอดเพียงลำพังในห้องมืดแห่งนี้เด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปจีบฟูกนอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานลินพยายามเบ่งตามจังหวะความปวดร้าวที่พุ่งขึ้นมาซ้ำ
ฟ้ามืดครึ้มยามดึกคลุมครอบเพนท์เฮาส์หรูให้ตื่นตระหนก สายลมแรงกระพือประตูระเบียงเสียงดังสนั่นลิน นั่งขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องเก็บของใต้บันไดร่างกายบอบบางสั่นสะท้านจากพิษไข้ต่ำๆ และอาการแพ้ท้องที่ยังรุมเร้า มือบางลูบหน้าท้องที่ยังเรียบตึงของตัวเองเบาๆ ด้วยความรักและหวาดกลัวตึง!เสียงปั้นประตูหน้าเพนท์เฮาส์ถูกกระแทกเปิดอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงก้าวเท้าหนักส้นของสิงหาที่เดินเข้ามา ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากงานมืดที่ถูกศัตรูลูกค้าหักหลังจนเสียรายได้หลักหลายสิบล้านอารมณ์เดือดดาลและโทสะมืดมนเข้าครอบงำจิตใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณสิงหาก้าวพรวดตรงมายังห้องเก็บของใต้บันได ชายหนุ่มใช้เท้าถีบประตูเปิดออกอย่างแรงปัง!ลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางถดตัวหนีเข้ามุมห้องด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าหวานซีดเผือด นัยน์ตาสั่นระริกเมื่อเห็นแววตาคมกริบของสิงหาที่บัดนี้ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความคลั่งโกรธดั่งสัตว์ร้าย"มานี่ลิน!" สิงหากระชากเสียงห้วนต่ำสิงหาพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมของลิน ออกแรงดึงจนใบหน้าหวานเชิดขึ้นรับแสงไฟ"อื้อ!... ฮึก..." ลินส่งเสียงอักในลำคอด้วยความเจ็
ภายในห้องทำงานหรูของเพนท์เฮาส์ บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนให้อึดอัดสิงหานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชายหนุ่มหมุนซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเล่นด้วยความสงสัยเอกสารฉบับนี้ส่งตรงมาจากคลินิกเล็กๆ ในซอยแคบๆ โดยคนของคุณสิงหาที่แอบตามสืบเรื่องที่ลินแอบหนีออกไปข้างนอกเมื่อวันก่อนชายหนุ่มคลายซองเอกสารออก ดึงแผ่นกระดาษผลการตรวจร่างกายของลิน ขึ้นมาเปิดอ่าน สายตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างถี่ถ้วน‘ผลการตรวจครรภ์: ยืนยันการตั้งครรภ์ อายุครรภ์ 1 เดือน’ดวงตาคู่คมของสิงหาเบิ่งกว้างขึ้นวูบหนึ่งด้วยความตกตะลึง ร่างสูงใหญ่เกร็งสะพรั่งไปทั้งตัว หัวใจขยับไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทว่าเพียงครู่เดียว... ความรู้สึกตกใจก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและแววตาดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด"เหอะ... ท้องเหรอ?" สิงหาพึมพำเสียงต่ำ เหยียดยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา"ผู้ชายอย่างแกเนี่ยนะท้องได้?"ความสับสนและความหวาดระแวงพุ่งขึ้นมาในหัวของมาเฟียหนุ่ม ชายหนุ่มคิดไปเองทันทีว่านี่คือแผนการของเด็กหนุ่มอัปลักษณ์ที่พยายามจะหาทางรอดและจับเขาไว้เพื่อสบายไปทั้งชาติครืด...สิงหากระชากเก้าอี้ลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มถือเอกสารใบนั้นเดินต
บรรยากาศยามบ่ายนอกเพนท์เฮาส์หรูถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆสีเทาทะมึน เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังแว่วมาตามลม เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำลงมาในไม่ช้าเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา สิงหาออกไปคุยธุรกิจมืดที่ต่างจังหวัดและสั่งให้การ์ดดูแลความเรียบร้อยอยู่ห่างๆ ประกอบกับป้าสายลากิจกลับบ้านลินจึงฉวยโอกาสช่วงเวลาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แอบก้าวเท้าออกจากเพนท์เฮาส์หรู ร่างบอบบางสวมเสื้อแขนยาวตัวเก่า ดึงฮู้ดขึ้นมาปิดบังรอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายไว้มิดชิด เดินโซเซไปตามริมถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังคลินิกเล็กๆ ขนาดเล็กในซอยแคบๆ ที่อยู่ไม่ไกลนักลินไม่ได้รอหมอที่คุณสิงหาบอกว่าจะส่งมาตรวจ เพราะลินกลัว... กลัวเกินกว่าจะให้คนของคุณสิงหามาแตะต้องร่างกาย และกลัวอาการแปลกๆ ที่นับวันยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆภายในห้องตรวจเล็กๆ ของคลินิก กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อฟุ้งกระจายในอากาศลินนั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก มือทั้งสองข้างประสานแน่นบนตัก ขอบตากลมโตบวมแดงจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงและกังวลใจ ขณะจ้องมองคุณหมอวัยกลางคนในชุดกาวน์ที่กำลังก้มอ่านผลตรวจเลือ
ผ่านไปหลายสัปดาห์หลังจากค่ำคืนอันแสนโหดร้าย บาดแผลทางร่างกายของลิน ค่อยๆ สมานตัวลงทีละนิด แต่ความปวดร้าวลึกๆภายในกลับไม่ได้หายไปไหน แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กของห้องเก็บของใต้บันไดส่องกระทบใบหน้าหวานซีดผดุง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายยังคงเด่นชัด ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือดวงตากลมโตที่บัดนี้ไร้ซึ่งประกายชีวิตและความสดใสอุ้ก!จังหวะที่ลินกำลังจะยันตัวลุกขึ้นจากฟูกเก่าๆ ความรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรงก็ตีรวนขึ้นมาจากช่องท้อง ลินรีบยกมือขึ้นอุดปาก ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เด็กหนุ่มรีบพยุงร่างกายที่อ่อนแรงก้าวฉับๆ ออกจากห้องเก็บของ ตรงไปยังห้องน้ำด้านนอกทันทีอ้วก!... อุ้ก!ลินคุกเข่าลงข้างโถสุขภัณฑ์ ทรุดตัวลงอ้วกเอาเพียงน้ำย่อยสีใสและน้ำน้ำเหลืองออกมาจนหมดท้อง ความเจ็บแสบแล่นริ้วขึ้นมาถึงลำคอใบหน้าขาวซีดบัดนี้ซับสีเลือดเพราะแรงเบ่ง เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผมและซอกคอ ลินหอบหายใจหนักแน่น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสารเด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปกดชักโครก ก่อนจะกุมท้องตัวเองไว้แน่น ความรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรงทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว คล้ายกับโลกหมุนเคว้งจนต้องหลับตาล







