2.อาอยู่นี่แล้ว

โดมเชียร์กีฬา มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง

   รถคอมมูเตอร์สีดำคันหรูแล่นมาจอดบริเวณโดมกีฬาที่มีเหล่านักศึกษาชายหญิงนั่งรวมกลุ่มพูดคุยกันมีกระเป๋าใบใหญ่วางกองรวมกันข้างสนาม อันนาลงจากรถเอื้อมไปหยิบกระเป๋าลากใบใหญ่ที่วางอยู่ตรงที่วางเท้าด้านหลัง ทิวากรเอื้อมมือไปช่วยจับหูกระเป๋าแต่ดันจับไปที่มือนุ่มของหลานสาว เขารีบดึงมือออกอย่างตกใจแต่เก็บอาการ

“อันนา” เบลสาวน้อยร่างเล็กหน้าตาสวยคมเพื่อนสนิทของอันนารีบวิ่งมารับเพื่อน

“เบล” อันนาหันขวับไปยิ้มให้เบล บาสกับเป้วิ่งตามมาสมทบด้วย ทิวากรเขยิบตัวลงจากรถคอมมูเตอร์ เพื่อน ๆ ของหลานต่างยกมือไหว้คุ้นเคยเพราะทิวากรมารับส่งและซื้ออาหารมาสนับสนุนกิจกรรมต่าง ๆ เป็นประจำ

“สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ”

“ฝากอันนาด้วยนะเด็ก ๆ อาจะส่งเสบียงให้กำลังใจนะ” ทิวากรยิ้มให้เพื่อนของหลานทุกคนอย่างเป็นมิตร

“ได้เลยครับอากร” บาสกระตือรือร้นรับคำพลางนึกถึงเมนูอาหารที่อาของอันนาจะสั่งมาให้มักเป็นอาหารขึ้นห้างราคาสูงทั้งนั้น

“อากลับนะ คนเก่งของอา” ทิวากรแตะของหลานสาว อันนายิ้มหวานหันไปกอดร่างหนาแล้วผละออกยกมือบ๊ายบาย เบลยืนมองอาหลานร่ำลากันอย่างสนิทสนม ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินขึ้นไปบนรถแล้วปิดประตูลง กลุ่มเพื่อนของอันนาจึงเดินไปรวมตัวกับเพื่อนที่มาซ้อมเชียร์ เบลเดินตามหลังเพื่อน ๆ คอยหันมองรถคอมมูเตอร์คันหรูแล่นห่างออกไป.......

ผ่านมาสามวัน

   อันนาส่งเมนูที่อยากกินและเลี้ยงเพื่อนที่ซ้อมเชียร์มาให้ทิวากรสั่งไปให้และเย็นวันนี้ทิวากรเลิกงานเร็วเลยแวะไปดูการซ้อมของอันนาที่มหาวิทยาลัย เมื่อมาถึงเขาให้คนขับรถจอดส่งไกล ๆ ไม่อยากให้หลานเสียสมาธิเลยลงเดินไปแอบส่อง เขาเห็นเชียร์รีดเดอร์ต่อตัวขึ้นสูงสวยงามแข็งแรงแต่เพียงไม่นานใจเขาก็ตกฮวบเมื่อเห็นเชียร์ลีดเดอร์ด้านบนสุดเสียหลักร่วงตกลงมาทำให้ฐานทั้งหมดล้มยกแผง

“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องก้องในโดมกีฬาดังมาถึงจุดที่เขากำลังเดิน ทิวากรรีบวิ่งไปหน้าตาตื่นตระหนกเชียร์ลีดเดอร์ทับกันเสียงร้องโอดครวญดังระงม ผู้จัดการทีมและเพื่อนทีมงานช่วยกันประคองเพื่อนออกมา ทิวากรเข้าไปช่วยประคองเจอเบลนั่งพับเพียบเอื้อมมือส่งมาขวางหน้าให้เขาช่วย เขาจึงคว้าแขนเธอแล้วช่วยประคองเบลออกไปพักข้างสนามก่อนจะหันกลับมามองหาอันนา

“อากร....” น้ำเสียงคุ้นเคยดังมาทางด้านหลัง เขาหันขวับไปมองหาเห็นอันนานั่งหน้าเสียน้ำตารื้นบนพื้นมือเรียวจับที่ข้อเท้า ทิวากรพุ่งตัวไปหาหน้าเครียดกวาดสายตามองด้วยความห่วงใย

“ไหวไหม เจ็บตรงไหนบ้าง!”

“เจ็บข้อเท้า....” ขอบตาสวยแดงก่ำริมฝีปากสั่นระริก เขารีบก้มดูข้อเท้าหลานสาวมีรอยช้ำเขียวขึ้นอย่างรวดเร็วแสดงว่าภายในช้ำหนักเอาการ เลยรีบโทรศัพท์ไปเรียกให้คนขับรถวนมารับทันที อันนานั่งเงียบน้ำตาร่วงลงบนเรียวขา เขาเงยมองห่วงใยลูบแก้มแดงแผ่วเบาปลอบใจหลาน

“ไม่เป็นไรนะคะ อาอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว”

“อันนาจะหายทันแข่งไหมคะ” เสียงหวานสั่นแววตาเศร้าน้ำตาเอ่อล้นเป็นกังวล

“ได้สิ แค่เท้าแพลงเดี๋ยวก็หาย” เขาให้กำลังใจทั้งที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างที่พูดหรือไม่แต่ตอนนี้เขาไม่อยากให้เธอกลัว ท่ามกลางความโกลาหลนักศึกษามีรถขับมารับพาเพื่อนบางส่วนขึ้นรถไปโรงพยาบาล ทิวากรช้อนตัวอันนาขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอดแขนเรียวคล้องลำคอหนาซุกหน้าน้ำตาไหลความชื้นจากน้ำตาซึมเสื้อผ้าเข้าไปถึงอกแกร่งรู้สึกสงสารสาวน้อยจับใจ เพื่อน ๆ ประคองเบลขึ้นรถคอมมูเตอร์ไปโรงพยาบาลด้วยกัน เบลนั่งอยู่เบาะหลังมองอันนานั่งซบอกทิวากรด้วยสายตาขุ่นเคืองไม่พอใจ

โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

   อันนานั่งหน้าเศร้าจขอบตาบวมช้ำก้มมองข้อเท้าถูกผ้าพันล้อมไว้ไม่ให้เคลื่อน ทิวากรยืนรับยาคอยหันมองเครียดต้องหาคำพูดปลอบใจไม่ให้หลานคิดมาก เพราะเธอต้องพักการลงแรงที่ข้อเท้านานถึงสามอาทิตย์ในขณะที่การแข่งขันจะมีในอาทิตย์หน้า ส่วนเพื่อน ๆ ก็บาดเจ็บอีกห้าคนซึ่งหมายความว่าทีมเชียร์ลีดเดอร์จะไม่สามารถไปแข่งได้

“กลับบ้านกันนะคะ” เขาเดินมาย่อตัวลงส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้หลานสาวที่ทำหน้าหงอยไม่ยิ้มให้เขาเหมือนเคย หน้าหล่อสลดหลบตาลงหนักใจก่อนจะลุกขึ้นยืนช้า ๆ เข็นรถเข็นพาอันนาไปขึ้นรถคอมมูเตอร์ที่จอดอยู่หน้าโรงพยาบาล

   ระหว่างทางกลับบ้านอันนานั่งเงียบมองนอกกระจกรถ ทิวากรเคลื่อนมือกุมมือนุ่มชำเลืองมองใบหน้าสวยสายตาล่องลอยผิดหวังและเสียใจ