5.เล่นกับความรู้สึก

“กร!” ปรียาหน้าตาขึงขังไม่พอใจน้องสามีพูดถึงอดีต ทิวากรยกยิ้มสะใจได้กระตุ้นต่อมโมโหพี่สะใภ้เหยียดแต่คนอื่นไม่ดูการกระทำของตัวเอง

“ผมไม่น่าพาหลานมาให้พวกพี่ทับถม ผมกับหลานคงต้องขอตัวกลับ” เขาคว้ามืออันนาดึงให้ลุกขึ้น อันนาลุกยืนรวดเร็วกำลังจะเดินตามทิวากรออกไปจากโต๊ะอาหาร

“อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่” ชาวีน้ำเสียงเรียบเฉยเงยมองน้องชายที่ดูเหมือนว่าตอนนี้ใครก็คงรั้งไว้ไม่อยู่

“เล่นกับความรู้สึกของคนอื่น คนพูดสนุกปากแต่คนถูกกระทำเขาไม่สนุกด้วยนะครับ” ทิวากรบอกกับพี่ชายก่อนจะพาอันนาออกจากสถานที่โอ่โถงแห่งนี้

    ภายในห้องอาหารเงียบกริบปรียาขบกรามแน่น ชาวีนั่งเงียบไม่พูดไม่จา ส่วนลูก ๆ ก็นั่งหน้าเจื่อนวันพบญาติที่ควรจะมีความสุขดูกร่อยเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา..........

หลังจากมื้อเย็นแสนอึดอัด

ชาวีกลับเข้าไปในห้องทำงาน ปรียายังเคืองน้องสามีเหน็บเธอเลยเดินตามเข้าไปบ่นกับสามี

“น้องคุณปกป้องอันนาเกินหน้าเกินไป ไม่ใช่แอบกินกันแล้วนะ!”

“พูดบ้าอะไรคุณยา!” ชาวีหันขวับตะคอกกลับทันควัน

“ก็มันน่าคิด กรเป็นลูกติดท้องเมียน้อยของคุณพ่อ ส่วนอันนาก็แค่เด็กกำพร้าที่เราเอามาเลี้ยง สองคนนั้นไม่ใช่อาหลานกันจริง ๆ คนหนึ่งโสดมาหลายปีกับอีกคนกำลังสวยสะพรั่งมันต้องมีสปาร์คกันบ้างแหละ” ปรียาไม่สะทกสะท้านลอยหน้าลอยตาพ่นคำเหยียบทั้งทิวากรและอันนา

“หยุด! คิดชั่ว ๆ จิตใจคุณมันหยาบกระด้าง!” ชาวีทุบโต๊ะชี้หน้าต่อว่าภรรยา

“ใช่สิ ใครจะไปดีเหมือนน้องสาวเพื่อนสนิทคุณท้องแล้วเอาลูกไปทิ้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าคุณเลยต้องไปรับมาเลี้ยงเองล่ะ”

“อย่าพาดพิงถึงเนย อย่าให้ผมต้องหมดความอดทน” ชาวีขบกรามแน่นจ้องตาเขม็ง ปรียาโมโหหน้าแดงก่ำกำมือข่มอารมณ์จนตัวเกร็งเจ็บปวด เมื่อนึกถึงตอนที่รู้ว่าอันนาเป็นลูกของชาวีกับเนยน้องสาวของเพื่อนสนิท ในวันที่นัดดื่มเหล้ากันชาวีขับรถกลับไม่ไหวไปนอนค้างบ้านเพื่อนแล้วพลาดมีอะไรกับน้องสาวเพื่อนเพราะความเมาจนท้องเมื่อคลอดลูกเนยก็เอาเด็กไปทิ้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าส่วนตัวเองหนีชุดตัวไปอยู่ต่างประเทศ ชาวีพยายามตามหาลูกและตื๊อขอให้เนยบอกมาหลายปีจนเนยใจอ่อนยอมบอกว่าลูกอยู่ที่ไหน ชาวีจึงไปรับอันนาลูกของเขามาเลี้ยงและอ้างกับปรียาว่าแต่งงานกันมาหกปียังไม่มีลูกเลยแก้เคล็ดอยากให้มีลูกอิจฉาตอนนั้นเธอโง่เชื่อเขาจึงรับอันนามาเลี้ยงจนเมื่อเด็กโตขึ้นหน้าตาคล้ายกับชาวีมาก ปรียาเลยแอบเก็บเส้นผมของชาวีกับอันนาไปตรวจและพบว่าทั้งสองดีเอ็นเอตรงกันในวันนั้นหัวใจเธอแหลกสลายเสียใจที่ถูกสามีหลอกให้เลี้ยงลูกของเมียน้อย

   เมื่อรู้ความจริงเธอกลับมาต่อว่าสามีซึ่งเขาก็ยอมรับและเล่าเรื่องราวความผิดพลาดให้ฟัง ปรียาร้องไห้ฟูมฟายความรู้สึกถาโถมโกรธแค้นเกลียดชังถูกทรยศไม่พอยังถูกหลอกให้เลี้ยงอันนามาด้วยความรักและเอ็นดูเหมือนลูกสาวแท้ ๆ แต่เมื่อรู้ความจริงเธอก็รับการกระทำของสามีและแม่เด็กไม่ได้ทำให้ตั้งแง่รังเกียจเดียดฉันท์ลูกเลี้ยงที่เคยรักปานแก้วตาดวงใจยิ่งเห็นหน้าอันนาเธอก็ยิ่งเจ็บปวดไม่สามารถทำใจรักได้ดั่งเดิม.........

บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น

   รถหรูแล่นจอดหน้าประตูบ้าน อันนานิ่งเงียบมาตลอดทางค่อย ๆ เปิดประตูรถเดินเข้าไปในบ้านไปอย่างเงียบ ๆ ทิวากรยืนมองห่วงใย เขารู้เรื่องความผิดพลาดของพี่ชายและรู้ว่าปรียาเกลียดอันนาเพราะอะไร นั่นเป็นเหตุผลที่เขารับอันนาผู้น่าสงสารมาอยู่ด้วยเพราะไม่อยากปล่อยให้อันนาเศร้าคนเดียวจนเคยคิดฆ่าตัวตายตั้งแต่อายุสิบสาม

ในเวลาค่ำคืน

   ทิวากรนอนกระสับกระส่ายเป็นห่วงที่อันนาเงียบไปด้วยความกังวลว่าหลานจะคิดสั้นเหมือนที่ผ่านมา กายกำยำเดินมายังหน้าห้องนอนของอันนามีแสงไฟอ่อน ๆ ลอดผ่านช่องประตูจึงเปิดประตูเข้าไปข้างในมองไปบนที่นอนว่างเปล่าแต่ในความสลัวเขาเห็นหัวคนอยู่ข้างเตียงฝั่งหน้าต่างซึ่งพอเอาได้ว่าคืออันนา เขาพ่นลมหายใจตั้งสติก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เห็นอันนานั่งชันเข่าฟุบหน้าลงคุดคู้ตัวสั่นเทา

“อันนา......ทำอะไรอยู่”

“อากร........” หน้าสวยเงยมองน้ำตานองหน้าค่อย ๆ ยกแขนขึ้นยื่นให้เขาดูข้อมือที่ถูกกรีดเลือดไหลนองพื้น สายตาคมเบิกโพลงใจตื่นตระหนก

“อันนา!” กายหนาสะดุ้งเฮือกตื่นจากความฝันบนที่นอนนุ่ม หน้าหล่อเลิ่กลั่กหายใจหอบเหนื่อยก่อนจะรีบลุกวิ่งไปห้องของอันนาเปิดประตูพรวดพราดเข้าไปทันทีโดยไม่เคาะประตูห้อง

“อากร!” อันนาผงะหน้าตาเหลอหลาพึ่งอาบน้ำเสร็จพันผ้าขนหนูรอบกายเธอรีบงอตัวยกมือขึ้นปิดหน้าอกอัตโนมัติ ทิวากรไม่สนใจพุ่งเข้าหาตัวเธอแล้วกระชากข้อมือเรียวออกมาพลิกดูบาดแผล

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความกังวล มองสำรวจร่างกายหลานสาว อันนาเขินก้มหลบสายตาหน้าแดงก่ำ เขาเงยมองหน้าสวยเห็นเธอทำเหนียมอายจึงได้สติตาโตอ้าปากค้างรีบหันหลังหนีหัวใจเต้นโครมครามเป็นห่วงจนลืมดูว่าเธอมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวปิดบังร่างกาย

“อากรเข้ามาทำไมคะ?” ปลายเท้าเขย่งรีบไปหยิบชุดนอนกระโปรงตัวขาวมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว

“อาฝันร้ายเลยเป็นห่วง แต่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” หน้าคมเคร่งเครียดกลืนน้ำอึกใหญ่กำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง

“นอนเป็นเพื่อนได้ไหมคะ อันนาไม่อยากอยู่คนเดียว”

“............” เขาชะงักเหล่มองหางตาไม่กล้าหันไปมองไม่รู้ว่าเธอแต่งตัวเสร็จหรือยัง รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกสวมกอดทางด้านหลังแขนเรียวโอบล้อมเอวหนาซบหน้าแนบหลังแกร่ง