3.หักห้ามใจ

บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น

   ทิวากรอุ้มหลานสาวไว้ในอ้อมกอดแล้วพาไปส่งในห้องนอนสีขาวเฟอร์นิเจอร์สีขาวสลับสีชมพูราวกับห้องเจ้าหญิง

“อากรพาไปห้องน้ำได้ไหมคะ อันนาเหนียวตัวอยากอาบน้ำ” เสียงหวานอ่อนแรงใบหน้าหม่นเศร้า

“ได้สิ”เขาอุ้มร่างบางไปเข้าห้องน้ำก่อนจะออกมาหยิบชุดนอนเสื้อเชิ้ตแขนยาวขายาวลายการ์ตูนเข้าชุดมาวางไว้บนหินอ่อนข้างอ่างล้างมือ

“ระวังข้อเท้าด้วยนะ ทำอะไรช้า ๆหน่อย” เขาเหลือบมองที่ข้อเท้าเล็กอยากให้ระมัดระวังเพราะอันนาค่อนข้างซนกระโดกกระเดกไม่ค่อยระวังเดินชนโน่นชนนี่อยู่บ่อยครั้ง

“ค่ะ”อันนาพยักหน้าเนือย ๆ หยิบเสื้อผ้ากะเผลกเข้าไปในพื้นที่อาบน้ำ เขาเลยเดินออกมานั่งรอบนโซฟาตรงปลายเตียง

   เสียงน้ำตกกระทบพื้นดังลอดออกมาจากภายในห้องน้ำ ชายไร้เมียจินตนาการไปถึงสายน้ำที่ไหลรินบนเรือนร่างขาวเนียนละเอียดแล้วใจสั่นเมื่อได้สติก็รีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนเช็คข่าวสารอัปเดตต่าง ๆ ลดความหมกหมุ่น

“ติ้ง!”เสียงข้อความดังขึ้นนัยน์ตาคมเหล่มองไปทางห้องน้ำก่อนจะเปิดอ่านข้อความขึ้นรูปเนินอกอวบอิ่มขาวเนียนประคองด้วยชุดชั้นในสีดำ

ข้อความจากปลายทาง “มาหาไหมคะ?”

ข้อความจากทิวากร “ไม่ไป ต้องดูแลอันนา”

ข้อความจากปลายทาง “หลานคุณไม่ใช่เด็กแล้ว ต้องดูตลอดเวลาเลยเหรอคะ”

ข้อความจากทิวากร “อย่าเซ้าซี้ ไม่ไปก็คือไม่ไป”

ข้อความจากปลายทาง “ขอโทษค่ะ”

ทิวากรวางโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิดไม่ชอบให้ใครเซ้าซี้เรื่องส่วนตัว

  สักพักเสียงกลอนประตูห้องน้ำดังขึ้นอันนากำลังเขย่งปลายเท้าเดินออกมาในชุดนอนแขนขายาว กายหนาลุกพรวดปรี่เข้าไปหาทันทีแล้วช้อนแขนแกร่งเข้ารวบร่างบางยกขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

“ทำไมไม่เรียกอา”

“คิดว่าอากรกลับห้องไปแล้วค่ะ” แขนเรียวคล้องลำคอหนาเงยมองหน้าหล่อคมคายที่หลงใหลอย่างใกล้ชิด

“อารออุ้มมาส่งที่เตียง” เขาค่อย ๆ วางเธอลงอย่างระมัดระวัง อันนาเขยิบเอนนอนเบา ๆ  มือหนาหยิบผ้านวมห่มให้พลางลูบผมยาวสลวยแผ่วเบา

“หลับพักผ่อนซะ อย่าคิดมาก ถ้าจะเข้าห้องน้ำหรือมีอะไรก็โทรไปหาอาได้ เดี๋ยวอามาอุ้ม”

“ค่ะ” เสียงหวานอ่อนแรงเหนื่อยล้าไม่สดใสเสียใจไม่สามารถลงแข่งตามที่ตั้งเป้าหมายไว้ได้ ทิวากรลูบผมนุ่มลื่นอย่างอ่อนโยนทำให้ร่างกายที่อ่อนล้าค่อย ๆ ปิดเปลือกตานอนหลับอย่างง่ายดาย

    ทิวากรปิดไฟในห้องเดินออกจากห้องนอนของเธอเงียบ ๆ  เมื่อเสียงประตูห้องนอนปิดลงอันนาลืมตาขึ้นความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมรู้สึกอ้างว้างเสียใจต้องดับฝันการเป็นเชียร์ลีดเดอร์เพื่อให้ได้รางวัลใหญ่เป็นการยืนยันความสำเร็จที่จะทำให้ทางครอบครัวรู้ว่าเธอจริงจังและทำได้ดี ไม่ใช่แค่เต้นแร้งเต้นกาไปวัน ๆ อย่างที่ใครดูถูกแต่ตอนนี้กลับทำไม่ได้ดั่งที่หวัง……

   ช่วงกลางดึก

   ทิวากรเดินย่องเข้ามาภายในห้องนอนของหลานสาวเพื่อดูอาการแต่ไม่อยากให้เธอตกใจตื่น ร่างหนาเดินเข้ามาใกล้เตียงนอนเขาได้ยินเสียงสูดน้ำมูกสะอึกสะอื้นอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนา คิ้วเข้มขมวดพอจะเดาได้ว่าหลานสาวกำลังคลุมโปงร้องไห้ เขานั่งลงขอบเตียงค่อย ๆ วางมือแตะผ้านวมที่คาดว่าเป็นบริเวณแผ่นหลังของหลานสาว

“ยังไม่นอนอีก” เสียงทุ้มอ่อนโยนเต็มไปด้วยความห่วงใย ร่างบางใต้ผ้านวมสะอื้นหนักเมื่อได้ยินเสียงอาเซฟโซนเดียวของเธอ

“ยังทำใจไม่ได้ อุตส่าห์ซ้อมมาหลายเดือนเพื่อลงแข่งรายการนี้”

“ไม่ร้องนะคนเก่ง มันเป็นเหตุสุดวิสัย หลานอาปลอดภัยถือว่าโชคดีที่สุดแล้ว”

“แต่นี่เป็นปีสุดท้ายที่ได้แข่งทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย หรือว่าอันนาจะดรอปเรียนคงสภาพนักศึกษาเพื่อลงแข่งดีคะ” อันนาเปิดผ้านวมออกแม้ในห้องจะสลัวแต่ก็มองเห็นน้ำตานองหน้าตาแดงขอบตาบวมตุ่ย ทิวากรถอนหายใจกับทางออกที่หลานเลือก

“ทำอย่างนั้นไม่ได้ ถ้าดรอปเรียนเพราะอยากรอแข่งขันเชียร์ลีดเดอร์ อันนาโดนคุณพ่อดุแน่” เขาพยายามพูดอย่างใจเย็นเข้าใจดีว่าวัยรุ่นมักพุ่งเป้าไปหาสิ่งที่ต้องการเพียงด้านเดียวยังขาดการคิดวิเคราะห์แยกแยะในด้านอื่นและผลกระทบหลายอย่างที่จะตามมา

“การแข่งขันไม่ใช่ที่สุดของชีวิต เรายังต้องดำเนินชีวิตต่อเพื่อเป้าหมายอื่นที่สำคัญกว่าอีกเยอะแยะอย่ายอมแพ้กับเรื่องแค่นี้สิ”

“ฮือ ๆๆๆ” อันนาร้องไห้โฮน้ำตาไหลพรากโผเข้ากอดกายหนาหาที่ยึดเหนี่ยวเยียวยาจิตใจ วงแขนแกร่งกอดกระชับหน้าเครียดเมื่อไหร่ที่หลานไม่มีความสุขตัวเขาเองก็ไม่มีความสุขไปด้วยทุกครั้ง.....

ค่ำคืนมืดมิด

   อันนานอนตะแคงข้างวางคอทับแขนแกร่งโอบกายหนาหลับสนิทหลังจากร้องไห้อย่างนัก ยังดีมีอาสุดที่รักคอยปลอบใจเธออยู่นานก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างอ่อนเพลีย ทิวากรกอดเธอไว้ในอ้อมแขนพลางลูบมือบนแผ่นหลังเล็กอย่างอ่อนโยน ผ่านไปเกือบชั่วโมงเขาเห็นอันนาหลับสนิทเลยค่อย ๆ ผละตัวจะกลับไปนอนห้องของตัวเอง แต่คนตัวเล็กกลับกอดเขาแน่นไม่ยอมให้ห่าง

   กายหนาเขยิบเข้าชิดใกล้ชิดเธออีกครั้ง นัยน์ตาคมจ้องมองดวงหน้าสวยแม้ในขณะหลับไม่ว่าจะคิ้วตาจมูกปากดูดีมีเสน่ห์หาที่ติไม่ได้ ใบหน้าหล่อโน้มลงเข้าใกล้คล้ายมีแรงดึงดูดกดปลายจมูกลงแก้มเนียนเนื้อตัวแนบชิดรู้สึกวาบหวามเลือดลมสูบฉีด

   มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนเคลื่อนไปยังก้นงอนอยากบีบขยำให้หนักมือพลางเหลือบมองอันนานอนหลับสนิทหายใจสม่ำเสมอ กายแกร่งร้อนรุ่มหายใจหอบค่อย ๆ กดจมูกลงแก้มเนียนใสจูบแทะเล็มแผ่วเบาลากไล้ลงลำคอเรียวประทับริมฝีปากกดจูบแผ่วเบาสูดกลิ่นกายหอมน่าหลงใหลเกินต้านมือหนาสอดเข้าไปใต้กางเกงขายาวลายการ์ตูนลูบไล้ก้นงอนกับเรียวขาอย่างย่ามใจ

“อื้อ.......” เสียงหวานครางในลำคอ เขาชะงักค่อย ๆ ดึงมือออกจากกางเกงขายาวอันนาพลิกตัวออกจากอ้อมกอดมานอนหงายหายใจสม่ำเสมอ ทิวากรทำตัวนิ่งจ้องมองใบหน้าสวยไล่ลงเรือนร่างเพรียวระหงในชุดนอนเชิ้ตแขนยาว บรรยากาศพาไปทำให้ตัณหาเข้าครอบงำความคิดและจิตสำนึก เขาไม่พะวงถึงความเหมาะสมแต่กลับมองหลานสาวที่เลี้ยงมาด้วยสายตาแพรวพราวก่อนจะโน้มลงประกบจูบริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวลมือหนาแกะกระดุมชุดนอนออกหนึ่งเม็ด สองเม็ดแล้วแทรกมือเข้าเคล้นคลึงความอวบอิ่มภายใน ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มกวัดเลียกวาดความหอมอย่างหื่นกระหาย