6.ไม่อยากอยู่คนเดียว

“วันนี้ไม่มีความสุขเลย กว่าจะสลัดความทุกข์ลุกอาบน้ำได้ก็หลายชั่วโมง” อันนาออดอ้อนสีหน้าหมองเศร้า คนตัวโตใจเต้นรัวเหงื่อผุดไรผมสติกระเจิดกระเจิงเพราะความนุ่มนิ่มที่สัมผัสกับแผ่นหลัง

“ได้....อานอนบนโซฟานะ” เขารีบแกะมือเธอออกจากเอวหนาแล้วเดินตรงไปยังโซฟาตัวเล็กตรงข้ามเตียงนอนรีบนอนตะแคงหันหน้าเข้าพนักพิง อันนามองงงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาทำท่าทางลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ

“อากรไม่สบายหรือเปล่าคะ” กายบางนั่งลงข้าง ๆ เอื้อมมือแตะหน้าผากเปียกชื้น ทิวากรคว้าข้อมือเธอแล้วเหวี่ยงออกห่าง

“อาง่วง ไปนอนเถอะ”

“ค่ะ” อันนานิ่วหน้าสงสัยลุกเดินไปยังเตียงนอนนั่งมองทิวากรนอนหันหลังให้อยู่สักพักก็เอนกายนอนบนที่นอนข่มตาหลับพยายามลืมความทุกข์ทีรบกวนภายในใจ…

เกือบรุ่งสาง

อันนาตื่นขึ้นมารู้สึกว่าอากาศเย็นเฉียบ เธอหันมองทิวากรนอนขดตัวหันหลังท่าเดิมจึงหยิบผ้านวมอีกผืนในตู้เก็บของใช้เอามาห่มให้เบา ๆ ไม่ให้เขาตื่น

   กายบางคุกเข่าชะเง้อมองใบหน้าหล่อหลับใหลเขาผู้เป็นทุกอย่างเสมือนแสงสว่างในชีวิตหากไม่มีเขาเธอคงจบชีวิตตัวเองไปตั้งแต่อายุสิบสามไม่ได้มีโอกาสรอดมาถึงตอนนี้  ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันความผูกพันสนิทสนมก่อตัวขึ้นในใจกลายเป็นความรักเธอไม่เคยเปิดใจให้ผู้ชายคนไหนที่มาจีบเพราะลึก ๆ แล้วรู้ว่าตัวเองรักใครและรู้ดีว่าทำได้แค่แอบรัก เขามีศักดิ์เป็นอาที่รักและเอ็นดูเธออย่างหลานคนหนึ่งหากเมื่อไหร่ที่เขาล่วงรู้ความลับในใจ เธอกลัวว่าจะเสียเขาไปตลอดกาล  ระหว่างอันนานั่งมองเคลิ้มอยู่ใกล้ ๆ ทิวากรกระดุกกระดิกตัวทำให้เธอตกใจรีบลุกยืนรวดเร็วลืมตัวทิ้งน้ำหนักลงเท้าเต็มที่จึงเจ็บแปลบข้อเท้าทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น

“โอ๊ย!” เสียงร้องของเธอทำให้ทิวากรสะดุ้งตื่นผงกหัวหันมองข้างหลังเห็นอันนานั่งจับข้อเท้าหน้าตาบูดเบี้ยว

“เป็นอะไร?”

“ทิ้งน้ำหนักเยอะไปหน่อย มันเจ็บแปลบ ๆ”

“อาบอกแล้วให้ระวัง” เขาส่ายหน้าถอนหายใจเบา ๆ ช้อนแขนแกร่งเข้าใต้เรียวขาและช่วงตัวอุ้มสาวน้อยจอมวุ่นของเขาให้นั่งบนโซฟาแล้วเดินไปหยิบยาทาแก้ปวดบวมกลับมาคุกเข่าค่อย ๆ ประคองข้อเท้าเรียวขึ้นมาวางบนหน้าขาบีบยาทาข้อเท้าให้อย่างเบามือ อันนาขมวดคิ้วก้มมองข้อเท้าที่ยังเสียวแปลบ ๆ

“อ่ะห์....” ขาเรียวกระตุกขึ้นเสียงร้องเบา ๆ นั้นทำคนตัวโตชะงักเสียงนั้นกระตุ้นอารมณ์ชายโสดให้พุ่งพล่าน เขาก้มหน้ามองข้อเท้าเล็กไล่ขึ้นไปยังเรียวขาขาว อันนามองสายคมเคลื่อนขึ้นมาเรื่อย ๆ ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้องกำผ้านวมเกร็ง ๆ  เขายังคงมองไต่ขึ้นมาถึงเขาอ่อนเลือดลมสูบฉีดแรงขึ้นหัวใจเต้นแรงตุบ ตุบแล้วเผลอกดน้ำหนักมือบนข้อเท้าเล็ก

“โอ๊ย อากร!” หน้าสวยบิดเบี้ยวดึงข้อเท้าออกห่าง ทิวากรสะดุ้งรีบหลบลงตามองพื้นเม้มริมฝีปากแน่น

“น่าจะดีขึ้นแล้ว.......อากลับห้องก่อนนะ” กายหนารีบดีดตัวเหยียดยืนไม่มองหน้าเธอ

“ค่ะ........” อันนาก้มหน้างุดตอบรับเสียงแผ่วเบาเขินอายแก้มแดงไม่กล้าเงยมองชายในดวงใจ เมื่อทิวากรเดินออกไปจากห้องไปแล้วอันนาถึงกับถอนหายใจโล่งอกยกมือแตะหน้าอกข้างซ้ายหัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึกพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉายชัดบนหน้าสวย........

หลายวันต่อมา

    บนรถคอมมูเตอร์สีดำ

   สองอาหลานดำเนินชีวิตตามปกติแม้จะมีเก้อเขินกันบ้างบางเวลา วันนี้อันนาสวมชุดนักศึกษารองหุ้มส้นสีดำรวบผมมัดไว้ข้างหลังเรียบร้อยเพื่อไปรายงานตัวฝึกงานกับเพื่อน ๆ ที่บริษัทย่อยของทิวากร ซึ่งไม่มีใครในบริษัทรู้ว่าอันนาเป็นหลานสาวของเขาเพราะใช้คนละนามสกุลแบะทิวากรให้ปิดเป็นความลับไม่อยากให้มีความเหลื่อมล้ำและไม่อยากให้พนักงานรู้สึกเกรงหลานเจ้าของบริษัทจนไม่กล้าใช้งานเธอ

“ช่วงนี้อาต้องเข้าบริษัทใหญ่จะเข้าบริษัทลูกประมาณอาทิตย์หน้า อันนาต้องดูแลตัวเองนะ” ทิวากรนั่งไขว่ห้างก้มหน้าเลื่อนดูหน้าจอแท็บเล็ตตรวจดูตารางงาน

“ค่ะ อากรส่งอันนาลงตรงนี้ก็ได้นะคะอีกแค่หนึ่งป้ายรถเมล์จะถึงบริษัทแล้ว จะได้ไม่มีคนสงสัย”

“อาลืมนึกไป วันหลังอาจะขับรถอีกคันมาส่งแล้วกัน” เขาหันมองเพิ่งนึกได้ว่าถ้าจอดรถหน้าบริษัทหากมีใครเห็นรถและทะเบียนต้องจำได้ว่าเป็นรถของผู้บริหาร

“ลุงหมึกจอดข้างหน้าด้วยครับ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับคนขับรถ อันนาหยิบกระเป๋าหนังใบใหญ่ขึ้นมาสะพายเขยิบตัวกดเปิดประตูอัตโนมัติแล้วลงไปยืนบนฟุตบาท

“บ๊าย บาย......” หน้าสวยสดใสโบกมือลาอาสุดที่รักก่อนจะกดปิดประตู

“คุณอันนาโตขึ้นเยอะเลยนะครับ” ลุงหมึกพูดขึ้นเอ็นดูคุณหนูน่ารักแสนอาภัพ ทว่ายังโชคดีที่ทิวากรพามาเลี้ยงดูจนเติบใหญ่

“ใช่ครับ พวกเราจะไม่แก่ได้ยังไง” ทิวากรอมยิ้มมองอันนาเดินไปเมื่อรถเคลื่อนผ่านเขาก็หันมองเธอสุดสายตา อันนาโตเป็นสาวใกล้เรียนจบมีอนาคตหน้าที่การงานที่ดีอีกหน่อยก็มีคนรักและครอบครัวที่อบอุ่น นั่นเป็นสิ่งที่ทิวากรยังนึกภาพไม่ออกเลยว่าเขาจะทนเห็นเธอมีความสุขกับผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่เขาได้ยังไง.......