4.อยากได้อากร

“อื้อ.......” เสียงหวานครางในลำคอ เขาชะงักค่อย ๆ ดึงมือออกจากกางเกงขายาวอันนาพลิกตัวออกจากอ้อมกอดมานอนหงายหายใจสม่ำเสมอ ทิวากรทำตัวนิ่งจ้องมองใบหน้าสวยไล่ลงเรือนร่างเพรียวระหงในชุดนอนเชิ้ตแขนยาว บรรยากาศพาไปทำให้ตัณหาเข้าครอบงำความคิดและจิตสำนึก เขาไม่พะวงถึงความเหมาะสมแต่กลับมองหลานสาวที่เลี้ยงมาด้วยสายตาแพรวพราวก่อนจะโน้มลงประกบจูบริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวลมือหนาแกะกระดุมชุดนอนออกหนึ่งเม็ด สองเม็ดแล้วแทรกมือเข้าเคล้นคลึงความอวบอิ่มภายใน ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มกวัดเลียกวาดความหอมอย่างหื่นกระหาย

“อื้อ! อื้อ!” คิ้วเรียวขมวดหายใจแรงส่งเสียงประท้วงในลำคอ เขารีบถอนจูบดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมตัวหลานสาวแล้วเขยิบตัวลุกนั่งทันทีมือหนากำขอบที่นอนแน่นพยายามห้ามใจไม่ให้ล่วงเกิน

“อากร.....”เสียงเรียกงัวเงียค่อย ๆ ปรือตามองกายหนาที่หันหลังให้ เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะเอียงมองเชื่องช้า

“ว่าไง?”

“อันนาหายใจไม่ออก.........”

“เมื่อกี้คงนอนหน้าฟุบหมอนมั้ง”

“น่าจะใช่”

“อากลับห้องนะ มีอะไรโทรหาได้ตลอด” กายหนาเหยียดยืนมองหญิงสะลืมสะลือแล้วหลับใหลอีกครั้ง ทิวากรขบกรามแน่นหักห้ามใจรีบกลับไปห้องตัวเองด้วยเกรงว่าจะเกิดเรื่องเกินเลยมากไปกว่านี้…..

หลายวันผ่านไป

คฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง

   ชาวีรู้เรื่องอันนาบาดเจ็บจากการฝึกซ้อมเลยโทรตามทิวากรกับอันนามาคุย ทิวากรกับอันนาเดินเข้ามาพร้อมกันในคฤหาสน์หลังใหญ่โอ่โถงหรูหราอลังการ หากเป็นใครก็ใฝ่ฝันอยากอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่มีเครื่องอำนวยทุกสิ่งอย่างหรูหราราวกับวัง แต่นั่นไม่ใช่กับอันนาพื้นที่กว้างใหญ่หรูหรานี้ไม่ทำให้เธอมีความสุขหรืออบอุ่นใจแม้แต่น้อย เพราะที่นี่เคยทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวังอ้างว้างและโดดเดี่ยวจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

“อากร คิดถึงจังเลยค่ะ” ไอรินส่งเสียงสดใสวิ่งปรี่ผ่านหน้าอันนาตรงไปเกาะแขนแกร่งซบหน้าออดอ้อนทิวากร

“ไม่เจอสามเดือนตัวสูงขึ้นเยอะเลยนะ” เขาอมยิ้มขยี้ผมหลานสาวอย่างเอ็นดู

“ปีนี้ไอรินสิบหกแล้วนะคะ อากรจะให้ของขวัญอะไรดี” ไอรินเงยมองตาแป๋วพร้อมรอยยิ้มสดใส อันนาเหล่หางตามองน้องสาวที่เกิดมาเป็นลูกอิจฉาพรากความรักของเธอไปหมดอย่างหมั่นไส้กลอกตาไปมาให้กับความเสแสร้งน่ารัก ทำให้คนอื่นมองว่าเป็นน้ำใส ๆ แต่ความจริงคือน้ำกรด

“ไอรินอยากได้อะไร?”

“อยากได้อากร........” ไอรินมองทิวากรตาหวานเยิ้ม หลงรักอาตัวเองเพราะรู้ดีว่าเขาไม่ใช่อาแท้ ๆ ทิวากรนิ่งอึ้งตกใจ

“พูดอะไรไม่คิด ญาติกันทั้งนั้น” อลันน้องชายคนสุดท้องวัยสิบสี่ปียืนก้มหน้าเล่นเกมในโทรศัพท์

“ไม่รู้อะไรก็เงียบปากไป” ไอรินหันขวับเหวี่ยงใส่น้อง ด้านอลันทำเป็นไม่ได้ยินเดินตรงไปหาอันนาแล้วยื่นโทรศัพท์ให้ดู

“นี่ไงพี่ ผมอัพเกรดมาสด ๆ ร้อน ๆ”

“โห สุดอ่ะ ต้องลงสนามด้วยแล้ว” อันนามองเกมในมือน้องแล้วอมยิ้ม

“ตามมาเลยพี่” อลันคว้าข้อมืออันนาเดินไปห้องรับแขกแล้วเปิดสนามนั่งเล่นเกมด้วยกัน ทิวากรมองตามอันนากับอลันตาละห้อยอยู่ ๆ ก็เดินหนีไปกันเฉย ๆ ไม่ชวนเขาไปด้วยเลยต้องยืนอึดอัดให้ไอรินเกาะแขนเขาแน่นไม่ยอมปล่อยอยู่คนเดียว.....

ช่วงเวลาอาหารเย็น

   ห้องอาหารโอ่โถงตกแต่งสไตล์ยุโรปเฟอร์นิเจอร์สีครีมมีขอบสีทองล้อมรอบเครื่องใช้หรูหราอย่างที่ปรียาภรรยาของชาวีชื่นชอบ ชาวีนั่งหัวโต๊ะ ปรียากับไอรินนั่งทางฝั่งซ้ายส่วนทิวากรนั่งฝั่งขวามือ

“อันนากับอลันล่ะ” ชาวีขมวดคิ้วไม่ชอบคนไม่ตรงเวลา

“กำลังเดินมาค่ะ” ป้าพิมแม่บ้านเก่าแก่รีบพูดขึ้นพลางหันมองข้างหลังเห็นคุณหนูทั้งสองกำลังเดินมาหัวเราะกันสนุกสนาน เมื่อเดินเข้ามาในห้องอาหารเห็นทุกคนนั่งกันครบก็หน้าเจื่อนหุบยิ้มก้มหน้างุดรีบเดินเข้ามานั่งเก้าถัดจากที่นั่งของทิวากรอย่างสงบเสงี่ยม

“มัวทำอะไร ถึงให้ผู้ใหญ่มานั่งรอ” ปรียาจ้องมองตำหนิการกระทำของลูกทั้งสอง

“ขอโทษค่ะ/ขอโทษครับ” อันนากับอลันรีบขอโทษ รู้ว่าถ้าอ้างโน่นนี่เรื่องนี้ไม่จบ

“เขามัวแต่เล่นเกมไงคะ” ไอรินยกยิ้มลอยหน้าลอยตาหวังให้พี่น้องถูกพ่อบ่นและก็ได้ผลเพราะพ่อไม่ชอบให้ลูกทำอย่างอื่นนอกจากเรียน

“เก่งแต่เรื่องไร้สาระกันนะ ทีให้เรียนพิเศษอิดออดตลอด”

“ช่วงคลายเครียดจากการเรียนไงครับ” อลันเหลือบมองเสียงเบา ชาวีส่ายหน้าก่อนจะมองมาทางอันนา

“ข้อเท้าเป็นยังไงบ้าง?”

“เริ่มดีขึ้นแล้วค่ะ” แม้คำถามนั้นเหมือนห่วงใยแต่ไม่ทำให้อันนารู้สึกดี

“เห็นไหมกรพี่บอกแล้วว่าอย่าให้หลานเป็นเชียร์ลีดเดอร์เกิดเรื่องจนได้”

“อันนากับทีมลงแข่งหลายรายการสร้างชื่อเสียงให้มหาวิทยาลัยมาหลายปีเพิ่งมาประสบเหตุแค่ครั้งเดียวเองนะครับ” ทิวากรพยายามพูดให้เห็นผลงานและเขาเห็นดีด้วยเพราะหลานได้ทำสิ่งที่ชอบแม้จะมีความผิดพลาดไปบ้าง

“สร้างชื่อด้วยการเต้นแร้งเต้นกา หึ” ปรียายิ้มเหยียด ไอรินรีบพูดเหน็บหน้าซื่อตาใส

“อย่างที่คุณแม่เคยบอกว่าเชื้อไม่ทิ้งแถว พ่อแม่พี่อันนาอาจเป็นพวกรักสนุกเต้นกินรำกินถึงได้แพร่เชื้อมาถึงลูก.....”

“ใช่ค่ะลูก คนเราต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหนก็เปลี่ยนกำพืดเดิมไม่ได้ ยังดีนะที่ไม่ใจแตกมีลูกตั้งแต่สิบแปดสิบเก้าเหมือนแม่” ปรียากระแหนะกระแหนหันไปยิ้มร้ายเข้าขากันกับลูกสาว

“เคร้ง” ทิวากรโยนช้อนส้อมใส่จานเสียงดัง ทุกคนบนโต๊ะอาหารสะดุ้งตกใจไปตามกัน

“เราคุยกันเรื่องไม่พูดจากระทบกระเทียบอันนาหลายครั้งแล้วนะครับ น่าแปลกที่คนระดับสูงสติปัญญาดีกลับแสร้งเลอะเลือนจำที่เคยคุยกันไว้ไม่ได้”

“พี่ก็แค่คุยกับลูก” ปรียาเชิดหน้าไม่แยแส ทิวากรกระตุกยิ้มเอนตัวจ้องมองหน้าพี่สะใภ้อย่างเอาเรื่อง

“ถ้าผมพูดเรื่องที่พี่ยาแต่งงานกับพี่ผมเพราะต้องการเงินร่วมลงทุนกอบกู้ฐานะทางบ้านตัวเองบ้าง พี่ยาจะรู้สึกยังไงครับ”

“กร!”