2

“อย่าหาว่าฉันยุ่งเลยนะคะ ทางที่ดีควรให้คุณครูไปพักที่อื่น”

“ป้าก็รู้ว่าไม่ใช่สาเหตุที่แท้จริง ฉันกับโยโกะมีปัญหากันมาตลอด ตั้งแต่เกิดเรื่อง”

“ฉันรู้ค่ะ แต่อาจจะลดปัญหาลงบ้าง คุณโยเธอไม่เคยลงไม้ลงมือกับคุณเลยนะคะ” นางไม่ได้เข้าข้างนายสาวจนเกินเหตุ แต่หากชมพูนุชออกไปพักด้านนอกปัญหาคงลดลงบ้าง

“ฉันคงทำไม่ได้หรอก ในเมื่อสัญญาจ้างระบุไว้แล้ว และไม่ต้องห่วงว่าฉันจะคิดเกินเลยกับคุณครู ฉันขอยืนยันว่าผู้หญิงที่ฉันรักคือโยโกะคนเดียวเท่านั้น” ซาโตชิกล่าวทิ้งท้ายก่อนเดินตรงไปยังห้องทำงาน แม่บ้านวัยกลางคนได้แต่มองตามอย่างกลัดกลุ้มใจ หากไม่มีชมพูนุชเข้ามาอยู่ในบ้าน นางคงไม่กลัวจนต้องเสียมารยาทพูดตักเตือนเจ้านายหนุ่มแบบนี้

โยทะกาขับรถออกมาจากบ้านด้วยความโมโห เกลียดผู้หญิงชื่อชมพูนุชนักที่ทำให้เธอควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เผลอตบหน้าสามีไปเช่นนั้น

“บ้าจริง!” เธอทุบพวงมาลัยด้วยความโมโห หากไม่เพราะอีกฝ่ายกระทำกับน้องชายที่ตนรักก็คงไม่โกรธเกลียดเข้ากระดูกดำแบบนี้ “จริงสินนท์” เมื่อนึกถึงน้องชายก็รีบต่อสายถึงคนที่อยู่ข้ามประเทศทันที

“นนท์เหรอ ว่างคุยกับพี่ไหม” โยทะกาไม่พูดพร่ำรอให้อีกฝ่ายเอ่ยทักทายด้วยซ้ำ

“คุณนนท์อยู่ในห้องประชุมค่ะพี่โย” มาริสาตอบกลับเสียงหวานใส่ญาติผู้พี่ของชานนท์ หวังว่าอนาคตจะได้ดองเป็นญาติกัน

“ฉันไม่ใช่ญาติของเธอ เรียกคุณก็พอมั้ง” โยทะกาสวนกลับด้วยความไม่พอใจ ที่อีกฝ่ายมาตีสนิทนับญาติกับตน ไม่มีทางเสียหรอกจะให้ชานนท์มาคว้าแม่หม้ายผัวทิ้งมาเป็นภรรยาออกหน้าออกตา

“ขอโทษค่ะคุณโย”

“ถ้านนท์ออกจากห้องประชุมแล้ว ให้เขาโทร.กลับมาหาฉันด้วย บอกว่ามีธุระสำคัญจะพูดด้วย”

“ธุระอะไรคะ เอ่อ... ริสาจะได้บอกคุณนนท์ถูก”

“บอกแค่ว่ามีธุระด่วนเท่านั้นแหละ” โยทะกากล่าวจบก็วางสายลง

“ยัยบ้า! หวงก้างเหลือเกิน สักวันฉันจะทำให้แกอกแตกตาย” มาริสากล่าวด้วยคำที่เคียดแค้นชิงชังจนเผลอขยำแผ่นกระดาษในมือจนยับย่น นอกจากชมพูนุชแล้วคงมีโยทะกานี่แหละที่เธออยากให้ตายจากโลกใบนี้

“เป็นอะไรริสาทำไมต้องขยำกระดาษขนาดนั้น”

คำถามนั้นทำเอามาริสาปรับสีหน้าไม่ถูก อึกอักพยายามคิดหาคำตอบ “เอ่อ... ริสา... ริสาพิมพ์งานผิดหลายครั้งเลยโมโหค่ะ” หญิงสาวแก้ตัวเสียงสั่นไม่คิดว่าชานนท์จะออกมาจากห้องประชุมรวดเร็วแบบนี้

“คุณควรมีสมาธิในการทำงานมากกว่านี้” ชายหนุ่มว่ากล่าวติเตียนก่อนเดินเข้าไปในห้องทำงาน มาริสาไม่รอช้ารีบตามเข้าไปพร้อมพาร่างขึ้นไปนั่งขอบที่พักแขนเก้าอี้ของเจ้านายหนุ่ม

“ดูหน้าเครียดๆ นะคะ มีอะไรหรือเปล่า”

“ผมถูกส่งให้ไปดูงานที่ญี่ปุ่นเป็นเวลาสามเดือน” ชานนท์กล่าวด้วยเสียงเนือยๆ เพราะเขาเพิ่งจะย้ายกลับมาเมืองไทยไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ

“ก็ดีสิคะ ริสาอยากไปญี่ปุ่นมานานแล้ว” หญิงสาวกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“ครั้งนี้ผมไปคนเดียว คุณต้องทำงานอยู่ที่นี่ คอยรับคำสั่งผม” ชานนท์บอกเสียงขรึม ทั้งที่จริงประธานบริษัทสนับสนุนให้ผู้ช่วยติดตามไปดูงานด้วย แต่เป็นเขาเองที่ไม่ต้องการ อยากอยู่อย่างสงบไม่ต้องการให้หญิงสาวไปกวนใจ

“ทำไมล่ะคะ ทำไมคราวนี้ท่านประธานต้องห้ามริสาไปด้วย” มาริสากล่าวเสียงขุ่นอย่างลืมตัว

“คุณมีหน้าที่จะต้องทำตามคำสั่งนะมาริสา ถ้าอยากไปญี่ปุ่นจริงๆ ก็ลาออกจากการเป็นเลขาฯ ซะ แล้วค่อยตามผมไปที่ญี่ปุ่น”

“ดีสิคะ ริสาจะได้ออกมาดูแลคุณอย่างเต็มตัว” มาริสากลับไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจกับคำพูดของอีกฝ่าย

“มาริสา!” ชานนท์ลุกขึ้นพร้อมกล่าวเสียงเข้ม

“เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ ผมยังไม่พร้อม” เขายอมรับว่าพลั้งปากพูดออกไปต่อหน้าอดีตภรรยา หวังประชดอีกฝ่าย จนมาริสายึดเอาคำนั้นมากดดันเขาทุกครั้งที่มีโอกาส

“ไม่พร้อม หรือคุณยังลืมคุณนุชไม่ได้กันแน่คะ”

“อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นให้ผมได้ยินเด็ดขาดมาริสา”

“ริสาขอโทษ ริสาสัญญาจะไม่พูดถึงอดีตภรรยาคุณอีก” มาริสาเดินเข้ามาสวมกอดชายหนุ่มอย่างออดอ้อน

“ช่างเถอะ” เขาผละร่างแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง

“เมื่อตอนคุณเข้าห้องประชุมคุณโยเธอโทร.เข้ามาหาคุณค่ะ บอกว่ามีธุระด่วนจะคุยด้วย” มาริสายื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้ หลังจากเจ้านายหนุ่มเข้าประชุมเธอก็ถือวิสาสะคว้าโทรศัพท์มือถือของเขาไปไว้ที่โต๊ะทำงาน เผื่อมีผู้หญิงคนไหนโทร.เข้ามาก็จะได้ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

“ได้บอกไหมว่ามีธุระอะไร”

“เปล่าค่ะ บอกแค่ว่ามีธุระด่วนเท่านั้น”

“อืม... ขอบใจ คุณไปทำงานต่อเถอะ” ชานนท์พยักหน้ารับคำ

มาริสายืนอิดออดไม่ยอมไปแต่พอเห็นสายตาคมกริบจ้องมองมาเท่านั้นก็ยอมล่าถอยออกไปในที่สุด พอคล้อยหลังเลขาฯ สาว ชานนท์ก็โทร.กลับไปหาโยทะกาทันที บรรดาญาติๆ เขาสนิทกับโยทะกามากที่สุด เธอรับรู้ทุกเรื่องของเขา แม้แต่เรื่องความในใจของเขาก็ตาม เธอเป็นที่ปรึกษาที่ดี มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ความคิดสวนทางกันคือเรื่องการตัดสินใจแต่งงานกับชมพูนุช

“กว่าจะโทร.กลับมาได้ พี่รอเกือบครึ่งชั่วโมงแน่ะ”

“ไม่ทันได้ทักทายกันก็บ่นซะแล้ว พี่โยมีอะไรหรือครับ”

“ก็อดีตเมียแกน่ะสิมาอยู่ที่บ้านของพี่ พูดแล้วเซ็ง”

“อะไรนะครับ! นุชไปทำอะไรที่บ้านพี่โย” ชานนท์ถึงกับลุกพรวด แม้เคยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่สนใจไยดีกับผู้หญิงใจร้ายคนนั้น

“มาเป็นครูสอนภาษาให้กับสองแฝดนั่น พาหลงกันหมดพ่อเขาอีกคน”

“หลง หมายความว่ายังไง คุณซาโตด้วยเหรอพี่โย”

“ใช่! ออกโรงปกป้องมันสารพัด พี่สั่งให้ย้ายยัยนั่นออกไปอยู่ข้างนอก แต่ซาโตเขาไม่ยอมจนทะเลาะกันใหญ่โต พี่กลัวนนท์” ปลายประโยคติดสั่นนิดๆ

“กลัวทำไมครับ”

“ก็กลัวชมพูนุชจะมาแทรกกลางในครอบครัวสิ เขาพลาดจากพี่ชายบุญธรรมไปแล้ว อาจจะมาคว้าเอาซาโตไปก็ได้” เพราะความเครียดทำให้โยทะกาพานคิดเป็นเรื่องเป็นราว

“ไม่มีทาง! ผมไม่มีวันยอมให้เขาทำแบบนั้นแน่ พี่โยควรมั่นใจในตัวคุณซาโตนะครับ”

“เขาเคยทำให้พี่เสียศูนย์ในเรื่องนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว พี่ไม่มั่นใจจนพานเครียดไปหมด พี่กลับเข้าบ้านทีไรก็มักเห็นพวกเขานั่งคุยกันที่สนามทุกที”