พ่อเลี้ยงเป็นคนดี

บนบ้านห้องรับแขก

ตุ๊บ!

“โอ๊ย! โยนอีกแล้วนะโว้ย! ใช้แต่กำลัง” เธอถูกโยนลงบนโซฟาตัวเดิม

“ฉันอ่อนโยนกับคนที่นิสัยดีเท่านั้น”

“ฉันไม่ดีตรงไหน นายหาเรื่องฉันก่อน” พ่อเลี้ยงดินหันหลัง ถอดเสื้อแขนยาวโยนลงข้างๆ สองแขนของหญิงสาวเท้าสะเอวมองออกนอกระเบียง เขาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพ่นมันออกมาหนักๆ หญิงสาวมองแผ่นหลังหนา พลางคิดในใจ ทำไมเขาถึงเงียบเมื่อกี้ยังต่อว่าเธออยู่ฉอดๆ

เมื่อเธอเห็นเขาเงียบ พลันสมองสั่งงานให้มองหาของที่ต้องการ มือน้อยๆ ควานหาสิ่งที่ต้องการ เธอคิดว่าทำตกไว้ตรงนี้พร้อมสายตาที่ส่ายส่องมองหา

เธอพลิกตัวหาทุกที่ที่คิดว่ามันตกอยู่แต่ไม่พบ หญิงสาวมัวแต่หาของจนไม่ทันสังเกต ว่าชายหนุ่มเดินหายไปทางไหน เงยหน้ามองอีกทีก็ไม่เห็นเขาแล้ว

“เอ๊า หายไปไหนของเขา” เธอคิดในใจ

จากนั้นก็หันมาสนใจหาของที่ต้องการต่อ

“ลูกแม่… แกตกหายตรงไหนกันนะ กว่าจะเก็บเงินซื้อได้ตั้งหลายเดือนเลยนะ” อารดาเดินเขย่งเท้าวนไปมา รื้อค้นในที่ต่างๆ ก็ไม่เห็น

คราวนี้เธอถึงกับถอดใจ โทรศัพท์ของเธอคงไม่ได้หล่นตรงนี้

อาการเจ็บจี๊ดๆ ที่หัวเข่าเริ่มอีกครั้ง อาจจะระบมช่วงที่เดินบ่อย ไหนเท้าที่เป็นแผลพุพองจากการใส่รองเท้าส้นสูงลุยไปในที่ที่ไม่ควรไป

“อูย…” เธอซูดปาก

นาฬิกาข้างผนังส่งเสียงบ่งบอก ถึงเวลาสิบหกนาฬิกาสามสิบนาที หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง

“โอ้ เย็นแล้วเหรอนี่ แกจะขับรถกลับบ้านยังไงนะยัยอาย เฮ้อ”

“หิวน้ำก็หิว” เธอหิวน้ำใจแทบขาด จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปในครัว ครั้งก่อนเธอเห็นแม่บ้านเดินมาทางนี้ แต่ไปได้ถึงครึ่งทางต้องหยุดกะทันหัน เพราะตกใจกับเสียงข้างหลัง

“เธอจะไปไหน?”

“เอ่อ… ฉันหิวน้ำเลยจะไปหาน้ำกินในครัว”

แม้จะรู้ว่าเขาต้องหัวเราะเยาะเธอแต่เวลานี้เธอไม่อะไรทั้งนั้น เธอคอแห้งและอยากกินน้ำที่สุด

“ไปนั่งเดี๋ยวฉันเอามาให้ ยุ่งชะมัด!” ชายหนุ่มเดินผ่านหน้าหญิงสาว เธอหลบแทบไม่ทัน

“เป็นผีหรือไง ถึงได้แว็บไปแว็บมา” เธอด่าเขา

แก้วน้ำถูกวางบนโต๊ะกลางโซฟาต่อหน้าหญิงสาว อารดารีบยกมันขึ้นกินเสียงดังอึกๆ จนแทบลืมหายใจ ด้วยความหิวทำให้น้ำไหลหกที่มุมปาก เธอยกมือขึ้นเช็ด

พ่อเลี้ยงดินนั่งตรงข้ามหญิงสาวมองท่าทีของเธอ เวลาที่เธอกลืนน้ำลงลำคอช่างเซ็กซี่เสียจริง เขามองอย่างเผลอลืมตัว ก่อนสลัดศีรษะเบาๆ ไล่ความคิดที่มากกว่านั้นทิ้ง

เขาเหลือบเห็นเข่าของหญิงสาว จึงลุกขึ้นเดินย้อนไปทางห้องครัวอีกครั้ง ในมือมีกล่องยาปฐมพยาบาล เขาคุกเข่าที่พื้นต่อหน้าหญิงสาว

“ทำอะไร?” อารดาสะดุ้งรีบขยับตัวหนีและถามชายหนุ่ม

“ทำแผล… นั่งนิ่งๆ” เขาตอบ

“ไม่ต้องเดี๋ยวฉันไปทำที่บ้านเอง”

“ทำที่นี่” มือหนายกขาหญิงสาวมาวางบนหน้าขาเขาเอง ชายหนุ่มลงมือล้างแผลให้จนแล้วเสร็จทั้งหัวเข่าและฝ่ามือที่เป็นแผล

“ขอบใจ” เธอกล่าวหลังจากเขาทำให้เสร็จ

“ขอบคุณ เธอต้องพูดแบบนี้เพราะฉันอายุมากกว่าเธอ จะว่าไปเป็นพ่อเธอยังได้เลย” เอาจริงมันก็จริงอย่าที่เขาพูดนั่นแหละ ถ้าเขามีลูกก็เป็นพ่อคนเหมือนคนในวัยเดียวกัน

“ถ้านายมีลูก ลูกนายคงน่าสงสารที่มีพ่อแบบนาย” เธอสวนกลับ

“เธอว่าอะไรนะอารดา!”

จากที่จะเอากล่องยาไปไว้ที่เก่า เขาเปลี่ยนใจโยนมันลงพื้น

โครม! อารดาไม่น่าปากเสียเลย คิดได้ดังนั้นจึงใช้มือยันตัวลุกขึ้นเพื่อไปให้พ้นจากเขา แต่ช้ากว่าเขาเสมอ แขนหนาเกี่ยวกระหวัดเอวบางให้ล้มฟุบลงบนโซฟาดังเดิม

“ลองไหมอาย” เสียงเยือกเย็นทำเอาอารดาขนลุกเกรียว

“ลองอะไรของนาย” ตากลมจ้องใบหน้าคม

“ลองมีลูกกับฉันไง จะได้รู้ว่าลูกฉันจะรู้สึกยังไง”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เถียง พ่อเลี้ยงดินฉกจูบ หญิงสาวพยายามดีดดิ้นตัวให้หลุด ร่างใหญ่โตกดทับจนคนใต้ร่างจมโซฟา เขาชอบรสปากที่หวานหอมที่สุด เขาละเมียดละไมค่อยๆ กวาดลิ้นตามโพรงปากอย่างช้าๆ

จากที่อารดาต่อต้านกลับเคลิบเคลิ้มตามอารมณ์ที่เขานำพา พ่อเลี้ยงดินหยอกเย้าในโพรงปากจนหนำใจค่อยๆ ชายหนุ่มลากลิ้นต่ำลงตามซอกคอมายังอกอวบอิ่ม ความหอมจากร่างนุ่มนิ่มกระตุ้นอารมณ์เขาได้เป็นอย่างดี

“ว้าย! กระโถนตกแตก” ป้าเอี่ยมอุทาน พ่อเลี้ยงดินรีบผละออกจากหญิงสาวอย่างไว ด้านหญิงสาวรีบลุกนั่งด้วยใบหน้าแดง เธออายที่สุด

“ป้ามีอะไรครับ?” พ่อเลี้ยงดินถามคนมาใหม่

“เอ่อ คือป้าได้ยินของตกเลยขึ้นมาดูไม่คิดว่า พ่อเลี้ยงกับแม่หนู…”

“ผมทำแผลให้เธอแล้วทำกล่องยาตกครับ” ใช่เขาทำแผลให้เธอจริงๆ

“ค่ะ ทำแผลก็ทำแผลค่ะ” รอยยิ้มบนใบหน้าแม่บ้านปรากฏก่อนจะเดินไปหยิบกล่องยาที่พื้นไปเก็บที่เดิม

“ฉันจะกลับบ้าน” เมื่อความเงียบปกคลุม

“ของที่หาเจอแล้วรึ?”

“ไม่เจอ มันคงตกหายที่อื่น” เธอตอบโดยไม่มองหน้าคนที่นั่งเข้ม

“วุ่นวายจริงๆ เลย เจอเธอไม่กี่วันยังทำให้ฉันปวดหัวซะขนาดนี้” ชายหนุ่มต่อว่าหญิงสาว

“คิดว่าฉันอยากเจอนายมากหรือไง ผู้ชายอะไรปากจัดปากเสีย คอยจิกกัดฉันตลอด” เธอไม่ยอมให้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายต่อว่าอยู่ฝ่ายเดียวหรอก เธอสวนกลับ หากจะให้เธอนิ่งเฉยมันไม่ใช่นิสัยของอารดาอย่างแน่นอน เธอยืนจ้องชายหนุ่มตาเขม็ง

“กลับบ้านไปเลย ฉันรำคาญเธอที่สุด” เขาเอ่ยปากไล่หญิงสาว

“คิดว่าฉันอยากจะมาเหยียบที่นี่งั้นหรือ! ถ้าไม่เพราะโทรศัพท์ ฉันก็ไม่มาให้เป็นเสนียดแก่ตัวหรอก”

“มากไปแล้วนะอารดา!” เขาลุกขึ้นยืน เค้นคำพูดเรียกชื่อเต็มหญิงสาว เขาอยากสั่งสอนผู้หญิงก้าวร้าวคนนี้เสียเหลือเกิน

แม้จะกลัวในท่าทีของชายหนุ่ม แต่หญิงสาวทำใจดีสู้เสือยืนเผชิญหน้า เขาจ้องมายังเธอเธอก็จ้องกลับไม่มีใครยอมใคร

พ่อเลี้ยงดินขบกรามจนเป็นสันนูน ที่เห็นท่าทีของคนอวดดี ก่อนจะเดินหนีหาย หากอยู่ต่อคงได้หักคอเด็กคนนี้ตายแน่ๆ