พระพรหม

ฟากฝั่งเจ้าของโทรศัพท์พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ เธอควรจะหลับไปนานแล้วแต่เพราะคิดมากทำให้เธอหลับไม่ลง

มือบางคว้าโทรศัพท์แม่ขึ้นมากดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับโทรศัพท์ไม่ติด เหมือนถูกปิดเครื่องไปแล้ว ทำให้หญิงสาวขุ่นเคืองยิ่งนัก เสียใจก็เสียใจเพราะเธอเก็บเงินซื้อมาแพงด้วย

“ใครเก็บได้แล้วไม่คืน ขอให้มันกินอะไรแล้วสำลักตายไปเลย เพี้ยง!” พูดเสร็จเธอก็ยกมือขึ้นท่วมหัว

หญิงสาวสวมเสื้อคลุมออกมาเดินหน้าบ้าน เธอชะเง้อมองไปยังรี­สอร์ต ที่เชื่อมหากันได้ แสงไฟเปิดตามทางเดิน ห้องพักเต็มทุกห้อง เธอเดินเล่นไปตามทาง ดอกแก้วส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลชวนให้ชื่นใจ

เธอสูดดมกลิ่นหอมๆ จนเต็มปอด ก่อนจะกลับเข้าบ้านและขึ้นห้อง

เช้าที่สดใสสำหรับหลายคน แม่ชบาตื่นเช้าเตรียมอาหารไว้รอใส่บาตรยามเช้า หลังจากนั้นขึ้นไปปลุกบุตรสาวให้มาใส่บาตรด้วยกัน

“อาย… ลูกตื่นหรือยัง” แม่ชบาเคาะประตูพร้อมบิดลูกบิดประตูแต่มันล็อก แม่ชบายังคงเรียกและเคาะประตูอยู่แบบนั้น แม่ผู้อยากให้ลูกได้ตื่นมาสูดอากาศยามเช้าเพราะรู้ว่าที่กรุงเทพฯ คงไม่มีโอกาสได้อากาศที่สดชื่นแบบนี้

“แม่… เคาะอยู่ได้”

ประตูถูกเปิดโดยลูกสาวหน้าบึ้งตึงบูดบึ้งที่ขัดจังหวะการนอน

“อาบน้ำแล้วลงไปใส่บาตรพระกับแม่” แม่ชบาไม่ถือสาท่าทีของบุตรสาวเพราะรู้ดีว่าการถูกขัดการนอน ผลจะออกมาเช่นนี้แต่ไหนแต่ไร

“แม่!”

“สิบห้านาที… แล้วเจอกันข้างล่างลูกรัก” แม่ชบาไม่พูดมาก

“ให้พระรอแล้วกัน สิบห้านาทีจะไปทันอะไรละแม่” หญิงสาวทำท่าทางกระฟัดกระเฟียด

“เดี๋ยวแม่ตี มีที่ไหนให้พระรอ เร็วๆ” แม่ชบาทำทียกมือขึ้นหมายจะตีแต่แกล้งหยอกลูกสาวเท่านั้น

“โอ๊ย! จะบ้าตาย แม่นะแม่” หญิงสาวรีบเข้าห้องน้ำอาบน้ำและรีบแต่งตัวให้ทันเวลาที่แม่ให้ หญิงสาวเคลียร์ตัวเองเรียบร้อยก่อนหันซ้ายหันขวาอยู่หน้ากระจก จากนั้นก็ลงไปด้านล่าง สวมกอดด้านหลังของแม่เอาหน้าใสๆ แนบกับหลัง

“หือ… อ้อนแบบนี้ต้องมีอะไรแน่เลย”

“แม่รู้ทันอีกละ”

“ก็แม่เป็นแม่ของหนูไง” หญิงสาวบอกแม่ตามตรง

“แม่… อายเสียดายโทรศัพท์ค่ะ หนูพึ่งซื้อเอง”

“ค่อยซื้อใหม่สิ” แม่พูดขณะยกสำรับเตรียมของใส่บาตรส่งให้ลูกสาว

“มันแพงมากเลยนะแม่ อายต้องเก็บตังค์กี่เดือนถึงจะได้ซื้อ”

“ค่อยคุยกันลูก พระมาแล้วปล่อยให้ท่านรอไม่ดี ไปลูก” หญิงสาวจำใจต้องเดินตามแม่มาใส่บาตรที่หน้าบ้านพร้อมแม่

ใส่บาตรรับพรเสร็จ อารดาก็ขอเดินเล่นที่หน้ารีสอร์ต

อากาศเย็นสดชื่นกลิ่นอาย ของดินของหญ้าทำให้หญิงสาวยืนหลับตาสูดหายใจเต็มปอด ก่อนค่อยๆ ลืมตา

“สดชื่นจัง” เธอพูดกับตัวเอง

เธอเดินลัดเลาะไปจนสุดรีสอร์ตที่มีรั้วกั้นระหว่างที่ของอีกคน ซึ่งที่ดินติดๆ กันส่วนใหญ่เป็นโดมปลูกผักออร์แกนิก หญิงสาวพยายามเขย่งเท้าเพื่อดูภายในนั้น

มีอะไรบ้างแต่เห็นแค่เงารางๆ แค่พอจะมองว่าเป็นแปลงผักนั่นแหละ เธอเลิกสนใจและเปลี่ยนมาสนใจรีสอร์ตของแม่แทน เธอเห็นคนพักหลายคนตื่นเช้ามาวิ่งออกกำลังกาย บางคนก็ว่ายน้ำในสระที่เป็นส่วนรวมใครจะลงมาว่ายน้ำก็ได้

ช่วงสายๆ อารดาเข้ามาช่วยงานที่เคาน์เตอร์ เพราะคนดูแลต้องไปตรวจตราห้องพัก ซึ่งแขกทยอยเช็กอินออกไป

เธอสำรวจไปเรื่อยแล้วมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ พลันสายตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ ที่วางอยู่ข้างๆ เธอนึกขึ้นได้

“ไม่มีโทรศัพท์ก็เหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง ลองโทรไปใหม่สิเผื่อไอ้คนเก็บได้มันจะเปิดเครื่อง” ว่าแล้วเธอก็กดเข้าเบอร์ตัวเองทันที แต่ปรากฏว่าเครื่องยังปิดเหมือนเดิม แม้เธอจะโทรเข้าหลายสายก็ตาม

“ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้” หญิงสาวย้อนคำพูดในโทรศัพท์ เสียงใสๆ บ่นไล่ท้ายยกใหญ่

“เอ๊ะ! หรือแบตหมดกันนะ” เธอยังทำหน้าสงสัย

“อย่าให้รู้ตัวนะเก็บของคนอื่นได้แล้วไม่คืน จะสั่งสอนให้เข็ดเลย”

อารดาค่อยๆ ใช้ความคิดลำดับเหตุการณ์ต่างๆ ว่าเมื่อวานเธอทำอะไรบ้างไปไหนมาบ้างแต่เธอก็ไม่ได้ไปไหนนอกจากไร่เอี่ยมสกุลชัย จนมาสะดุดตอนที่เธอเป็นลมหมดสติและนอนอยู่บนโซฟา

“ใช่! ต้องใช่แน่ๆ” เธอดีดนิ้วพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก

เวลาสิบเอ็ดนาฬิกาสิบนาที มือบางกดเบอร์หาเพื่อนสนิท เพื่อชวนให้ไปเป็นเพื่อน เธอไม่อยากไปคนเดียวและไม่อยากเจอใครบางคน อย่างน้อยมีเพื่อนไปด้วยก็อุ่นใจกว่าเป็นไหนๆ

(“ฮัลโหล อาย… แกมีอะไร”) น้ำรับสายขณะขับขี่รถมอเตอร์ไซค์โดยมีแม่ซ้อนท้าย

(“ฮัลโหล… น้ำแกอยู่ไหน”)

“ฉันพาแม่มาหาหมอในเมืองแต่มีอะไรหรือเปล่า?”

น้ำขับรถมือเดียว

“อ้าวเหรอ แม่เป็นอะไร!” อายถามด้วยเสียงตกใจ

“แม่ปวดขา ว่าแต่แกเถอะมีอะไรด่วน” น้ำถามย้อนกลับ

“ฉันว่าจะชวนแกไปไร่พ่อเลี้ยง อะไรของแกนั่นน่ะ?”

“พ่อเลี้ยงดิน ไม่ใช่พ่อเลี้ยงฉัน เดี๋ยวคนได้เข้าใจผิด ว่าแต่แกจะไปทำไมอาย?” น้ำรีบปฏิเสธพร้อมย้อนถาม

ทำไมเพื่อนถึงอยากไปที่นั่นอีกนะ

“ไปธุระ ถามหาโทรศัพท์”

“ไปหาโทรศัพท์เนี่ยนะ แกไม่โทรเข้าเครื่องแกล่ะวะ” น้ำแนะเพื่อน

“โทรแล้วไม่ติดอาจแบตหมด”

“อ้าว… แกรู้เหรอว่าตกอยู่ตรงไหนถึงจะไป”

“น่าจะตกอยู่โซฟา ตอนฉันเป็นลม” อารดาคิดแบบนั้นจริง

“ฉันพึ่งจะออกจากบ้านมาเอง แกไปคนเดียวได้หรือเปล่าอาย อ้อ แล้วอย่าไปอาละวาดโวยวายบ้านคนอื่นเขาละ” น้ำกลัวใจเพื่อนจริงๆ

“อื้อๆ แกรีบพาแม่ไปหาหมอเถอะ ฉันไปเองได้”

“อาย แกรับปากฉันก่อนว่าจะไม่ก่อเรื่อง” น้ำต้องการคำยืนยัน

“อื้อ ฉันรับปากแก แต่ถ้าคนทางนั้นไม่กวนประสาทนะ” อารดาชิงวางสายก่อนจะถูกเพื่อนตำหนิ

“อาย… อาย” ยัยเพื่อนคนนี้

น้ำส่ายหัวให้กับความก๋ากั่นของอารดา กชกรรีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและขับรถพาแม่ไปยังคลินิก หากไปโรงพยาบาลเธอกลัวจะรอนานเลยเลือกมาที่คลินิกแทน