มีคนสวยอยากเจอพ่อเลี้ยง

อารดาเดินสวนกับแม่ ขณะที่จะมาตามไปกินข้าว เพราะเมื่อเช้าลูกสาวยังไม่ได้กินข้าว

“อาย แม่กำลังจะตามไปกินข้าว”

“แม่จ๋า อายจะไปไร่อีตาขี้เก๊ก”

“เอ๋… ตาขี้เก๊ก ใครเหรอลูก” คนฟังถึงกับขมวดคิ้ว

“ก็ไร่ของคนที่แม่ให้อายไปเมื่อวานนี้ไงคะ”

“อ๋อ… เขาชื่อพ่อเลี้ยงดิน ขี้ก๊กขี้เก๊กอะไรกัน เราเป็นเด็กเป็นเล็ก คำพูดคำจาให้มีมารยาทรู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ เดี๋ยวเขาหาว่าพ่อแม่ไม่สอน” แม่ชบาติเตือนลูกสาว

“พ่อแม่สอนมาดี… แต่ผู้ใหญ่บางคนยียวนกวนประสาทจะตายแม่” เธอย้อนคำแม่

“แม่…”

“หือ…”

ขณะที่เดินกลับบ้าน หญิงสาวได้เอ่ยถามถึงบุคคลที่สาม เธออยากรู้ว่าเขาเป็นมาอย่างไรถึงได้มีแต่คนเรียกพ่อเลี้ยง ทั้งๆ ที่เธอก็เป็นคนที่นี่มาแต่เกิด ทำไมเขาถึงถูกเรียกว่า

“พ่อเลี้ยง” ทั้งที่ดูๆ แล้วอายุอานามยังน้อยๆ

“อีตาขี้เก๊ก เอ๊ย! พ่อเลี้ยงดินของแม่นี่เป็นคนยังไงกันคะ”

“คนแถวนี้ตั้งให้เพราะคุมคนงานดูแลพื้นที่หลายร้อยไร่ตามลำพัง แม่ว่าหนูคงจำพ่อเลี้ยงไม่ได้หรอกลูก ช่วงนั้นหนูยังเด็กมากๆ ส่วนพ่อเลี้ยงดินเขาเทียวไปเทียวมา ระหว่างกรุงเทพฯ กับที่นี่ ให้เล่ามันยาวเอาไว้แม่ค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน ไปกินข้าวกัน” แม่ชบาจูงมือลูกสาวเข้าบ้าน นานๆ ทีลูกสาวจะได้กลับบ้าน

อาหารที่เป็นของโปรดของชอบ ถูกจัดวางเต็มโต๊ะ… ทั้งอาหารคาวหวานต่างน่ากินทั้งนั้น กว่ามื้อเที่ยงจะจะลงก็ปาเข้าช่วงบ่ายโมงเพราะลูกสาวทั้งกินทั้งคุยไปด้วยเหมือนตอนเป็นเด็กๆ หลังจากกินเสร็จอารดาก็บอกกับแม่ว่าจะไปไร่ของชายหนุ่ม

“แม่ อายจะไปไร่นู้นนะแม่”

“หือ… ลูกจะไปทำไม” แม่ถามด้วยความสงสัย เมื่อกี้ยังว่าชายหนุ่มอยู่เลย

“อายคิดว่าโทรศัพท์อายตกอยู่ที่นั่นตอนที่คุยกับเขาน่ะแม่” หญิงสาวไม่ได้บอกว่าเธอเป็นลม และถูกนำไปนอนพักที่โซฟากลัวแม่เป็นห่วง

“ลูกคิดว่ามันตกที่นั่นจริงๆ หรือ”

“ค่ะแม่”

“หนูจะไปกลับใคร น้ำไปด้วยเหรอ” แม่ชบากำลังเก็บโต๊ะอาหาร ถึงกับเอี้ยวตัวหันไปถามหญิงสาว

ตอนนี้เธอวิ่งขึ้นชั้นสองไปห้องนอนตะโกนกลับมา

“อายไปคนเดียวน้ำไม่ว่าง พาแม่ไปหาหมอค่ะ”

แม่ชบาถึงกับถอนหายใจในความแก่นแก้วของลูกสาวที่แก้ไม่หายเสียที ขนาดโตแล้วยังไม่มีความเป็นกุลสตรีสักนิด

บ่ายสองโมงนิดๆ แดดกำลังร้อนแรงในเวลานี้ รถเก๋งสีขาวขับตามทางมายังไร่เอี่ยมสกุลชัย

คราวนี้เจอชายสูงวัยกำลังตัดกิ่งไม้ที่ยื่นมารกทาง รถเก๋งสีขาวขับมาจอดเกือบถึงม้านั่งที่เธอนั่งเมื่อวานนี้

หญิงสาวในชุดเดรสเข้ารูป สวมใส่แว่นตาดำ บนศีรษะมีหมวกปลีกกว้างเช่นเดิม เธอเปิดประตูและยืนข้างรถ ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปยังตัวบ้าน แต่ต้องหยุดชะงักถอยหลัง

“คุณผู้หญิงมาหาใครกันครับ” เสียงชายคนแปลกหน้าตะโกนถามมาแต่ไกล ทำให้หญิงสาวต้องหยุดและถอยหลังกรูด

“ฉันทำโทรศัพท์ตกไว้ที่นี่ ฉันจะมาเอา” เธอเชิดหน้าตอบ

“ตกที่ไหนกันครับ ทำไมไม่เห็นพ่อเลี้ยงบอก” ชายหนุ่มอายุน่าจะมากกว่าเธอ เดินเข้ามาใกล้ เขามองตั้งแต่หัวถึงเท้า

“อี๋… หยุดตรงนั้นเลย” เธอร้องห้ามไม่ให้

ชายหนุ่มคนนั้นเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มก็หยุดเช่นกัน หญิงสาวจ้องมองผ่านลอดแว่นตาดำ ชายคนนั้นผิวเข้ม หน้าคม ผมยาวประบ่า สวมเสื้อแขนยาวลายสก็อต

“คนที่นี่ยังไงกันนะ ชอบใส่เสื้อแขนยาวลายสก็อตกันจัง ไม่แม้แต่อีตาพ่อเลี้ยง” เธอตำหนิในใจ

“ว่ายังไงครับ”

“ฉันมาหาพ่อเลี้ยงดิน” หญิงสาวอ้างชื่อชายหนุ่มแทน

“แค่นั้น… ตามมา” เขาพูดแค่นั้นและก็ให้เธอเดินตามเขาไปอีกทาง อารดาในชุดเดรส เธอใส่รองเท้าส้นสูงมาอีกเช่นเคย

ชายหนุ่มพาหญิงสาวเดินเข้าไปยังแปลงองุ่น พื้นที่มันกว้างมากๆ แรกๆ ที่เดินทางมันก็ดีอยู่หรอก พอนานเข้าๆ หนทางเริ่มขรุขระเป็นอุปสรรคในการเดิน

เสียงบ่นกระปอดกระแปดเริ่มมีให้ได้ยินตลอดทาง ชายหนุ่มอมยิ้มที่ได้แกล้ง เขาไม่ได้บอกว่าทางเดินไม่ดีตั้งแต่แรก หญิงสาวกวาดสายตามองพวงองุ่นจำนวนมาก

แม้จะตระการตาแต่เธอก็เหนื่อยหอบ บ่อยครั้งที่เธอหยุดเดินเพื่อพักเอาแรง ภายในร่องคลองมีน้ำแม้จะเย็นแต่เธอยังคงร้อนอยู่ดี สองมือยกเท้าสะเอวบาง เธอแทบจะหายใจทางปาก ชายหนุ่มพาหญิงสาวลัดเลาะไปยังแปลงต่างๆ

“นาย… ใกล้ถึงยังฉันเหนื่อย” เธอตะโกนถามไล่หลัง เพราะชายหนุ่มอยู่ห่างจากประมาณหกถึงเจ็ดก้าว

“ใกล้ถึงแล้วครับ อีกนิดเดียว” ชายหนุ่มขานตอบ

“ฉันเหนื่อย”

“เร็วสิครับ”

“อื้อๆ” คำว่า “ ใกล้ถึง” ย่อมไม่มีอยู่จริง จนแล้วจนรอดกว่าจะผ่านแปลงองุ่น มาโผล่ยังแปลงผัก กลายเป็นชั่วโมงกว่าๆ

“พ่อเลี้ยงครับ… พ่อเลี้ยงครับ”

จู่ๆ ชายหนุ่มก็ตะโกนเรียกเจ้าของไร่

ส่วนหญิงสาวยืนหอบหายใจ หน้าดำหน้าแดง ผมเผ้าหลุดลุ่ยยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงซึ่งมันต่างจากที่เธอรวบมัดผมมาอย่างดี แม้หมวกยังช่วยอะไรไม่ได้

เธอถอดถือตั้งแต่กลางทาง เหงื่อท่วมตัวไหลเปียกชุดเดรสที่ใส่ติดตัว ชายหนุ่มที่พามาหันมาอมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย จากนั้นก็มีเสียงตอบรับกลับมา

“มึงมีอะไรวะไอ้โต้ง” สองเท้าก้าวมาหาคนเรียก

โต้งเป็นคนสนิทของพ่อเลี้ยงดิน เป็นคนตลกคุยสนุก รู้ใจพ่อเลี้ยงที่สุด และเป็นลูกน้องที่พ่อเลี้ยงไว้ใจให้จัดการธุระแทนได้

“คนสวยอยากเจอพ่อเลี้ยงครับ” โต้งตอบ

พ่อเลี้ยงดินในชุดกางเกงยีน เสื้อยืดสีเทาสวมทับด้วยแขนยาวสีดำใส่หมวกปิดบังแดด ส่งสายตาเข้มมองหญิงสาวตรงหน้า ที่ยืนห่างไม่ไกล เขาถึงกับหลุดขำ

“ฮ่า ฮ่า ไอ้โต้งมึงพาใครมาวะ กูนึกว่านางไม้ตกต้นไม้”

“คุณผู้หญิงเขาบอกมีเรื่องจะคุยกับพ่อเลี้ยง ผมก็เลยพามา”

“ทางดีๆ มึงไม่พามาวะ” พ่อเลี้ยงดินเอ่ยแซว

“ผมก็นึกว่าคุณเขาอยากผจญภัย เลยพามาแค่นั้นเอง” พูดแล้วโต้งก็หัวเราะ

อารดาเมื่อรู้ว่าถูกหลอก เธอกำมือแน่น โมโหที่ถูกหลอกให้มาในทางยุ่งยาก ทำให้เธออยู่ในสภาพเหมือนหมาตกน้ำ

“เลวทั้งเจ้านายและลูกน้อง ไอ้บ้า!” เธอชี้นิ้วต่อว่าชายหนุ่ม

“ไอ้โต้ง มึงจะไปไหนก็ไป” พ่อเลี้ยงบอกลูกน้อง

“ครับ” โต้งหันมายิ้มให้หญิงสาว ก่อนเดินหายไปยังแปลงผักสลัด