ฟ้าลิขิต

บทสนทนาเริ่มเข้มข้นขึ้น พ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นกันเองกับคนทั้งสอง ทำให้พวกเขาผ่อนคลายลงมาก จากที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออก

อาหารถูกจัดเรียงวางบนโต๊ะ แน่นอนการจัดวางดูสวยงามน่าทาน เพราะการใส่ใจดูแลของเจ้าของร้านที่นี่

และเจ้าของร้านก็คือ “พ่อเลี้ยงดิน” นั่นเอง… เขาเปิดร้านอาหารนี้ให้กับภรรยาเป็นคนดูแล เพื่อไว้ต้อนรับลูกค้าที่มาเจรจาติดต่อผลผลิต และเป็นตัวบ่งบอกว่าสินค้าของเขา สดใหม่สมคำร่ำลือจริงๆ

แต่ตอนนี้เป็นเขาเองที่ต้องมาดูแลแทนหลังจากเลิกร้างกับภรรยา พ่อเลี้ยงดินฟังข้อเสนอต่างๆ พร้อมเอกสารสัญญาต่างๆ พร้อมกับลงลายเซ็น อันเป็นเสร็จสิ้นท่ามกลางความโล่งใจของผู้ที่มาติดต่อ การเจรจาตกลงใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ล่วงเลยสู่มื้อค่ำ

“ทานเยอะๆ เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ ผมเป็นเจ้าของร้านเอง”

“ฮะ คุณบดินทร์ เป็นเจ้าของเหรอคะ” แก้วตาที่กำลังตักสลัดผักถึงกับชะงักงันที่ได้ยิน

“ครับ”

“ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ แต่ผักกรอบหวานมากเลยค่ะ” เธอตอบตามความจริง

“ขอบคุณครับ” ด้วยความหิวของสองหนุ่มสาว บวกกับอาหารถูกปาก ทำให้พวกเขาตักกินไม่หยุดและตบท้ายด้วยของหวานเป็นลำดับสุดท้าย

ขณะที่พ่อเลี้ยงดินแนะนำของหวาน เขาพลันได้ยินชื่อใครบางคนที่สองคนนี้พูดถึง

“ถ้ายัยอายมาด้วย คงชอบสลัดผักที่นี่แน่ๆ เจ้านั้นชอบยิ่งกว่าอะไรอีก” แก้วตารู้ว่าหญิงสาวอีกคน ชอบเพราะพวกเธอเป็นเพื่อนกันถึงจะอยู่คนละแผนกก็ตาม

“เอ่อ…” พ่อเลี้ยงดินหยุดที่จะพูดต่อ

“อ้อ… ขอโทษครับ” อเนกทำหน้าไม่ถูก

“ขอโทษที่ผมเสียมารยาทนะครับ อายนี้ใครเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม เขาอยากรู้ว่าใช่คนเดียวกันหรือไม่ กับคนที่เขาพึ่งเจอวันนี้

“ยัยอาย เพื่อนคนละแผนกค่ะ ชื่อ อารดา บุษยากร เป็นคนที่นี่ค่ะ แต่พวกเรายังไม่รู้จักบ้านเลยค่ะ เห็นว่าพึ่งลามาธุระที่บ้านเมื่อวานนี้ค่ะ”

แก้วตาสาธยาย

“ปกติเพื่อนพวกคุณมีนิสัยแบบไหนกันเหรอครับ”

“ยัยอายเหรอคะ แก่นๆ ห้าวๆ ไม่ยอมคน ใจถึงพึ่งได้ รักเพื่อนพ้อง นิสัยดีมากๆ รักความยุติธรรม ตัวเล็กๆ บอบบาง น่ารักค่ะ” สองหนุ่มนั่งฟังหญิงสาวเอ่ยถึงเพื่อน พ่อเลี้ยงดินนั่งคิดตาม มันใช่คนเดียวกันหรือกับที่เขาเจอ แต่ชื่อนามสกุลมันใช่เลย แต่นิสัยนี่สิต่างกันคนละขั้วเหลือเกิน

เมื่อหมดธุระในการเจรจา พ่อเลี้ยงหนุ่มจึงขอตัวปล่อยให้คนทั้งสองได้ทานของหวานกันต่อ ไม่ลืมเอกสารที่เขาต้องนำไปทบทวนอีกรอบ

เวลายี่สิบนาฬิกาห้านาที

ครืด ครืด… เสียงโทรศัพท์แผดเสียงดังหลายครั้ง กลับไม่มีคนรับสาย ทำให้คนที่โทรเข้าอารมณ์เสียหงุดหงิด เดินไปเดินมาไม่อยู่กับที่

“ทำไมไม่มีคนรับสายวะ หากคนเก็บได้มันก็ต้องปิดเครื่องสิ แต่นี่เปิดเครื่องมันยังไงกันแน่นะ” เสียงหญิงสาวบ่นคนเดียว

“เป็นไงบ้างอาย โทรติดไหมลูก?” แม่ชบาถามลูกสาว

“ติดแม่… แต่ไม่มีคนรับหรือมันจะตกในพงหญ้าข้างทาง” หน้าตาบึ้งตึงแสดงให้เห็นชัด

“หนูโทรหาน้ำหรือยังเผื่อลืมไว้กับน้ำ”

“โทรแล้วแม่ ยัยน้ำไม่เห็น”

“หรือหนูลืมไว้ที่บ้านพ่อเลี้ยงดินหรือเปล่า?” คนเป็นแม่ถามอีกครั้ง

“คงไม่หรอกมั้งแม่! อายจะลืมได้ยังไง อายเอาใส่กระเป๋าชุดเดรสไว้” เธอจำได้ว่าก่อนออกจากบ้าน เธอใส่มันไว้ในกระเป๋า

“นั่นแหละมันอาจร่วงตอนลูกลุกนั่งรถมอเตอร์ไซค์ได้นะ” แม่ชบาพูดตามความเป็นไปได้

อายจึงขอยืมโทรศัพท์ของคุณแม่ เพื่อต่อสายเข้าเครื่องตนเอง

“ดึกแล้วแม่เข้านอนเถอะค่ะ หนูขอลองโทรอีกสักพักค่ะ” หญิงสาวให้แม่เข้านอน

“ไม่เจอก็ซื้อใหม่ลูก คงได้คืนยาก” แม่บอกลูก คนที่เก็บได้คงเอาไว้ใช้เองหรือไม่ก็คงขายต่อ

“อายเสียดาย ข้อมูลต่างๆ อยู่ในนั้นหมดเลยแม่ อีกอย่างรูปถ่ายสวยๆ ที่หนูเซฟไว้มันหาไม่ได้อีกแล้วแม่”

“ทำไงได้ล่ะลูก ใครเก็บได้ก็ไม่รู้ ทำใจเถอะลูก”

“ค่ะแม่ หนูขอยืมโทรศัพท์ไว้ก่อนนะคะ”

“จ๊ะ”

หลังจากแยกย้ายกับแม่ หญิงสาวยังคงกดโทรศัพท์อีกหลายสิบรอบแต่ยังคงเหมือนเดิมไม่มีคนรับสายอยู่ดี เธอหมดหวังจึงหยุดโทร พรุ่งนี้เช้าค่อยลองใหม่ เธอจึงพาตัวเองไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวเข้านอน

เวลายี่สิบเอ็ดนาฬิกาสามสิบนาที พ่อเลี้ยงดินขับรถเข้ามาจอด ก่อนจะย่างก้าวขึ้นบ้าน

เขาพาตัวเองมานั่งที่โซฟารับแขกและอเนก เหยียดขานอน เขาใช้แขนหนุนศีรษะหลับตาอย่างเหน็ดเหนื่อย เขาขยับกายนิดหน่อยเหมือนเขานอนทับอะไรบางอย่าง จึงใช้มือควานหาและหยิบมันขึ้นมาดู มันคือโทรศัพท์ราคาแพงรุ่นใหม่

ชายหนุ่มคิดในใจมันของใคร ทั้งที่เขาอยู่คนเดียว หรือจะของป้าเอี่ยมกับลุงสันต์แต่คงไม่ใช่เพราะสองคนนั้นคงใช้ไม่เป็น เขาจึงถือวิสาสะกดเข้าไปดู

เพียงแค่แสงสว่างเกิดขึ้น ภาพหญิงสาวสวยหน้าหวานปรากฏให้เขาเห็นทันที เขารู้ทันทีว่าเป็นของใคร เขาถึงกับขมวดคิ้ว เธอคงทำหล่นไว้แน่ๆ หน้าจอแสดงมีสายโทรเข้าเป็นสิบๆ รอบ

“ไหนๆ ละขอกดเข้าไปดูหน่อยนะสาวน้อย” ชายหนุ่มพึมพำคนเดียว มือหนาค่อยๆ ไล่ดูเรื่อยๆ จนไปเห็นข้อมูลของหญิงสาวที่เธอเซฟไว้ในนี้ เขาเพ่งพินิจข้อมูลส่วนตัว

“นางสาวอารดา บุษยากร อายุยี่สิบห้าปี จบปริญญาตรี เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เป็นบุตรธิดาคนเดียวของครอบครัว มารดาชื่อ นางชบา บุษยากร บิดาชื่อ นายอดุลย์ บุษยากร รับราชการครู น้ำหนักสี่สิบเก้ากิโลกรัม ส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบสามเซนติเมตร สถานที่ทำงานปัจจุบัน โรงแรมเอเชียเซาท์บีช แผนก หัวหน้าฝ่ายต้อนรับ สาขากรุงเทพฯ”

พ่อเลี้ยงดินอ่านข้อมูลจนครบ และเป็นคนเดียวกับคนสองคนที่มาติดต่อเขา ที่เล่าให้ฟัง มือหนากดไล่ดูไปเรื่อย มีรูปภาพที่หญิงสาวเซฟไว้ด้วยท่าทางและอิริยาบถต่างๆ แต่ละภาพสวย สดใส น่ารัก และภาพตลกๆ หลายท่าทางรวมทั้งกลุ่มเพื่อนที่ทำงานหลายรูป ชายหนุ่มเผลอยิ้มให้กับภาพเหล่านั้น

“สวยเหมือนกันนะแต่ขี้วีนไปหน่อย” เขาคิดในใจ

ชายหนุ่มปิดโทรศัพท์เหมือนเดิม แต่ถือมันไว้ในมือวางบนหน้าอก เขาอมยิ้มอย่างไม่รู้ตัวตาคมหลับลงอีกครั้ง นานสองนานก่อนที่เขาจะลุกขึ้น เดินเข้าห้องนอนโดยไม่ลืมโทรศัพท์เครื่องนั้นเขาถือมันไปด้วย

พ่อเลี้ยงหนุ่มอยู่ในสภาพผ้าขนหนูพันรอบเอว เปลือยอกแกร่งแผงอกมีกลุ่มน้ำเกาะเป็นเม็ดๆ เพิ่มความเซ็กซี่น่ามองไปอีกแบบ เขาใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมให้มันหมาดๆ ก่อนโยนลงตะกร้าตรงมุมห้องนอน

มือสากสางผมลวกๆ กางเกงขายาวถูกสวมใส่ก่อนทิ้งตัวลงนอน

“ฝันดียัยเด็กขี้วีน” เขาคิดอะไรกันนะ