บทที่๑๔ ขอสัมผัส

“อ้ายไทร์ กินยังไงให้เมาขนาดนี้เนี่ย” คนตัวเล็กจะพยุงคนตัวใหญ่กว่าออกจากรถ ด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ไทร์ตัวใหญ่กว่าอิงดาวเยอะมาก ถ้าใช้แรงของอิงดาวอย่างเดียวก็ดูท่าจะไม่ไหว อิงดาวเดินเข้าบ้านหวังจะเรียกลุงม่วงมาช่วย แต่บ้านก็เงียบสนิท

ไทร์ได้แกล้งนอนหลับตายิ้ม เขายังมีสติครบถ้วน แต่ก็ต้องแกล้งเมาเพื่อที่จะอยากอยู่กับคนตัวเล็กนาน ๆ ให้อิงดาวได้โอบ ได้กอด ได้โดนตัวสักนิดก็ยังดี วันนี้พ่อกับแม่ไปทำนาและทั้งสองก็ส่งข่าวดีมาด้วยว่าทั้งสองจะนอนที่เถียงนา

“อ้ายไทร์ คนหายไปไหนกันหมด”

“หือ นั่นสิ อ้ายยืนบ่ไหว” มือใหญ่กุมขมับทันที การแสดงเป็นเลิศ ส่วนคนตัวเล็กได้แต่ยืนเครียด

“ทำไมถึงดื่มกันหนักขนาดนี้ แล้วพ่อจะดูต้นกล้าได้ไหมเนี่ย” คนตัวเล็กได้แต่เดินไปเดินมา ไม่รู้ว่าควรเป็นห่วงทางไหนดี

“อิงดาว อ้ายสิฮาก พาอ้ายไปแน” อิงดาวรีบเดินมาพยุงคนตัวใหญ่ออกจากรถทันที คราวนี้ไทร์ทรงตัวให้ง่ายต่อการพยุง เพราะเขามีแผนสองที่จะทำให้อิงดาวอยู่กับเขานานขึ้นแล้ว

คนตัวใหญ่แกล้งทำเสียงอวกอยู่ในห้องน้ำ แน่นอนว่ามาเนียนมากจนทำให้อีกคนกังวล ไทร์ยืนยิ้มให้กระจก ก่อนที่จะทำท่าเมาเดินออกมาจากห้องน้ำ พอเห็นอิงดาวเขาก็ทำท่าเหมือนจะล้ม จนคนตัวเล็กต้องรีบเดินมาพยุงพาไปนั่งที่โซฟากลางบ้าน

“อิงดาว อ้ายหิว แสบท้องคัก อุ่นข้าวต้มให้อ้ายได้บ่ ยายแจ่มทำข้าวต้มกุ้งไว้ในหม้อ อุ่นเผื่อเจ้าด้วย” อิงดาวพยักหน้าอย่างว่าง่าย ใครจะไปคิดว่าจะมีคนแกล้งเมาเพื่อที่จะได้หลอกให้เธออยู่ด้วยนาน ๆ

ไม่นานมากข้าวต้มร้อน ๆ ก็วางไว้ที่โต๊ะ ข้างโซฟา อิงดาวเองก็ตักของตัวเองมาด้วยเพราะเธอเองก็ยังไม่ได้กินอะไรมาเลย

“ป้อนอ้ายได้บ่”

“จะมากไปแล้วนะอ้ายไทร์” คนตัวเล็กเริ่มขึ้นเสียง

“อ้ายขอโทษที่รบกวน” คนตัวใหญ่ยังเล่นละครต่อไป ทำท่าเก้ ๆ กัง ๆ หยิบช้อนตักข้าวต้ม จนสุดท้ายคนตัวเล็กก็ต้องยอมป้อนข้าว

ไทร์สังเกตว่าตั้งแต่เจออิงดาว อิงดาวแทบไม่มองหน้าเขาเลย ถึงจะมาส่ง พยุงเข้ามาในบ้าน หรือป้อนข้าว ท่าทางของอิงดาวก็ดูแปลกไปอยู่ดี อย่างกับว่าเธอกำลังงอนเขาอยู่ ถ้าเขาไม่แกล้งเมา อิงดาวคงจะไม่คุยด้วยแน่ ๆ เพราะขนาดตอนนี้ที่อิงดาวป้อนข้าวต้มก็ยังถามคำตอบคำ

“ร้านขนมเป็นไงบ้าง”

“ก็ดี”

“แล้วต้นกล้าไปโรงเรียนยังไงพรุ่งนี้เช้า”

“พ่อไปส่ง”

“ร้านหยุดวันไหน”

“วันจันทร์”

“พรุ่งนี้บ่”

“อืม”

“เป็นหยังคือบ่ถามอ้ายกลับบ้าง บ่สนใจกันเลยติ อ้ายเพิ่งมาฮอดเช้ามื่อนี้เอง” อิงดาวก็คืออิงดาว จะตอนนั้นหรือตอนนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม ไอ้อาการถามคำตอบคำตอนงอนเนี่ย

“เหอะ” คนตัวเล็กอุทานออกมาเบาๆ

“เจ้าเป็นหยัง”

“ไหนอ้ายบอกว่าไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ อิงดาวคิดว่าอ้ายจะไม่กลับมาซะละ” พูดจบคนตัวเล็กก็วางช้อนแรงจนเสียงช้อนกระทบกับชาม

“อ้ายก็อยากสิกลับเร็ว แต่งานมันยุ่ง เขาขอให้อยู่ช่วย อ้ายก็ต้องช่วย” ไทร์อธิบายพร้อมกับยิ้มออกมา ทีแรกไทร์คิดว่าอิงดาวดูต่างกับเมื่อห้าปีก่อนมาก เพราะตอนนั้นเธอยังเด็กและตัวติดเขามาก อะไรนิดหน่อยก็จะไม่ได้ดั่งใจ แต่พอมาเจออีกทีเธอดูนิ่งขึ้นมาก เว้นแต่เมื่อกี้ อิงดาวเด็กน้อยคนเดิมเริ่มโผล่มาในร่างของเธอแล้ว

“งั้นอิงดาวกลับบ้านก่อน บายค่ะ”

“อิงดาว พาอ้ายไปเตียงก่อนได้บ่” คนตัวเล็กถอนหายใจแต่สุดท้ายก็พยุงคนตัวใหญ่เข้าห้องอยู่ดี

จังหวะที่คนตัวเล็กพยุงไทร์ลงไปที่เตียง คนตัวใหญ่ก็จับเธอลงมาด้วย จนตอนนี้ร่างของอิงดาวนอนอยู่บนตัวของไทร์ คนตัวเล็กหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด แล้วมันก็โคตรจะน่ารักสำหรับคนที่นอนอยู่ข้างล่าง

“อ้ายไทร์ ทำอะไรของอ้าย ปล่อยอิงดาวนะ” คนตัวเล็กเริ่มใช้เล็กพยายามดันตัวเองออก แต่ไทร์ก็ใช้มือทั้งสองข้างกอดอิงดาวไว้แน่น

“อ้ายไทร์ ปล่อย”

“บ่ ยังบ่หายคิดฮอด” ตอนแรก ๆ คนตัวเล็กก็ดิ้นปฏิเสธ แต่ตอนนี้ก็ยอมให้เขากอดแบบง่าย ๆ เป็นอ้ายไทร์ทีไรใจอ่อนทุกที ในใจเธอเองก็คิดถึงเขามากเหมือนกัน ไหนบอกว่าหนึ่งอาทิตย์ไง เธอก็ตั้งหน้าตั้งตารอที่หน้าร้านทุกวันแต่เขาก็ไม่มา ตอนที่ปากกาขีดปฏิทินเกินหนึ่งอาทิตย์ หัวใจของอิงดาวสลายอีกครั้ง คนอะไรใจร้ายที่สุด รู้ไหมว่านานแค่ไหนกว่าจะมูฟออนเรื่องของอ้ายได้ พอกลับมาก็ทำให้ใจเต้นอีกครั้ง แถมพูดอะไรไว้ก็ไม่รู้ ไม่คิดบ้างเลยเหรอ ว่าคนฟังฝันไปไกลแค่ไหนตอนอ้ายพูดแบบนั้น ตอนอ้ายบอกรัก บอกว่าจะดูแลเรากับลูก แต่ก็มาช้าไปเกือบอาทิตย์แถมไม่ส่งข่าวอะไรเลยด้วย ใจร้ายที่สุด

“อ้ายมาช้า อ้ายผิดคำสัญญา” น้ำตาคนตัวเล็กไหลซึมเสื้อปุ๋ยของเขาจนเขารู้สึกได้ ปลายนิ้วอุ่นค่อย ๆ ปาดหยดน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่บนแก้มขาวนวล

“อ้ายขอโทษ อ้ายสิบ่ผิดคำเว้าอีกแล้ว”

บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ คนตัวเล็กยังคงอยู่บนตัวไทร์ เพราะทางนั้นล็อกไว้ไม่ให้เธอขยับแต่แล้วมันก็มีอะไรแปลกไป เหมือนว่าตรงนั้นมันจะ...

“อ..อ้ายไทร์ ทรงนั้นมัน....” อิงดาวรีบลุงขึ้นนั่งทันทีที่สัมผัสโดนสิ่งที่ไม่ควรโดน แต่ยิ่งเปลี่ยนเป็นท่านั่งตรงนั้นมันก็ยิ่งสัมผัสกันมากขึ้น คนตัวเล็กทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็โดนคนตัวใหญ่จับไว้ก่อน เขาดึงตัวเธอลงมา และเปลี่ยนให้คนตัวเล็กอยู่ด้านล่าง ส่วนเขาเป็นฝ่ายคร่อม มันใกล้กันจนได้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่าย

ริมฝีปากของไทร์แตะลงที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา และเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ ตามอารมณ์ของเขา อิงดาวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธการกระทำของเขาแม้แต่น้อย เธอยังเงยหน้าเพื่อให้เขาจูบอย่างถนัด จูบที่เขามอบให้มันเริ่มร้อนแรงจนคนด้านล่างหายใจไม่ทัน มือคนตัวเล็กเริ่มจิกที่แขนแกร่งของอีกฝ่าย

ไทร์ถอนจูบออกให้คนด้านล่างได้พัก แต่เปลี่ยนเอาจมูกมาคลอเคลียคอขาว กลิ่นหอมอ่อน ๆเหมือนดอกมะลิในวันนั้นเขายังจำไม่เคยลืม และตอนนี้เขาก็ได้สูดดมมันอีกครั้ง มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาที่เสื้อครอปตัวเล็ก แต่โดนคนตัวเล็กห้ามไว้ก่อน

“อ..อ้ายไทร์ อ้ายจะทำอะไร” ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

“อ้ายขอเฮ็ดได้บ่” สีหน้าของเขาดูทรมาน กลางกายตั้งเป็นรูป แม้จะอยู่ในกางเกงแต่อิงดาวก็เห็นได้ชัด

“อ้ายบ่มีไผแมนบ่” อิงดาวถามเพื่อความแน่ใจ เพราะเท่าที่รู้จักไทร์ เขาแทบไม่เคยโสดเลย

“มี”

“อ้ายไทร์” สีหน้าของอิงดาวเปลี่ยนไปทันที แต่ก็ผ่อนคลายลงเมื่อเขาพูดประโยคต่อไป

“มีเจ้า กับเด็กน้อย”

“อ้ายไทร์รักอิงดาวจริง ๆ ใช่ไหม อ้ายไม่ได้โกหกใช่ไหม”

“อ้ายฮักเจ้า ฮักมาตลอดอีหล่าคำแพงของอ้าย”