บทที่๑๓ สานตลาดบ้านเฮา

สองอาทิตย์ผ่านไป

“กำนันครับ มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามา เขาขอซื้อที่ดินเด้อครับ”

“กูยังบ่ว่างคุย” กำนันพากกำลังลงปุ๋ยอยู่ เหตุผลที่ตลาดตรงนั้นร้างมาสองปีก็อาจเป็นเพราะกำนันพากด้วย ต่อราคาแม้แต่บาทเดียวไม่ขาย ถ้าไม่ต่อราคาถือว่าผ่านแล้วหนึ่งข้อ ข้อต่อไปคือ ซื้อแล้วจะเอาที่ตรงนั้นไปทำอะไร ถ้าไม่ถูกใจก็ไม่ขาย

ความจริงกำนันพากก็ใจหายไม่เบาที่ตลาดเจ๊ง เงินก้อนแรกในชีวิตของกำนันที่ได้มาจากการทำไร่พักใจ กำนันเอามาเปิดตลาด ขายของตอนเช้าปกติ ตลาดเย็นก็ขายถึงสองทุ่มสามทุ่ม คนในหมู่บ้านก็จะได้มีที่ทำมาหากิน จนหลัง ๆ มา มีพวกร้านค้าปลีก ร้านสะดวกซื้อต่าง ๆ มาเปิดติด ๆกัน ร้านค้ารถเข็น ร้านอาหารก็เปิดกันเต็ม หนักสุดก็ตลาดใหม่ที่มาเปิดใกล้ ๆ กัน เป็นตลาดของมือสอง ถึงจะไม่ได้เน้นของกิน แต่ในงานนั้นก็ถือว่ามีของกินหลายอย่าง เปิดสวยสไตล์ทันสมัย เด็ก ๆ วัยรุ่นส่วนมากก็เข้าตลาดนั้นกันหมด ตอนแรกก็คิดว่าแค่จะแย่งลูกค้านิด ๆ หน่อย ๆ ไป ๆมา ๆคนก็เริ่มเดินน้อยลงเรื่อย ๆ จนพ่อค้าแม่ค้าอยู่กันไม่ไหว ทยอยไปขายที่อื่นกันหมด สมัยนี้ตลาดมันก็เยอะตกแต่งสวยเสียด้วย สิ่งอำนวยความสะดวกก็เยอะ ตาพากคิดเสียว่าแค่หมดยุคของเราแล้วเพราะตลาดก็เปิดแบบตามมีตามเกิดไม่ได้มีอะไรโดนเด่น ดีที่ตาพากเองก็ทำเกษตรมาก่อนตลาด ต่อให้ตลาดจะเจ๊ง แต่ก็ยังดีที่มีไร่พักอยู่ เลยไม่ได้ทำให้กำนันพากลำบากอะไร ชีวิตก็วนอยู่แค่นี้ เมียก็เสียไปนานแล้ว ลูกสาวก็มีแค่คนเดียว แล้วลูกสาวก็ไม่เคยขอเงินสักบาท ให้ก็ไม่เอา แค่หนึ่งล้านกำนันพากพูดแทบตายกว่าลูกจะรับ มรดกก็ทำไว้ให้แต่ลูกกับหลาน ชีวิตตาพากก็มีอยู่แค่นี้

“แต่กำนันครับ เขาถือสายถ่าโดนแล้วเด้อครับ”

“อิหยังของมึงนักวะ บอกมันไปโลดว่า ล้านสาม ห้ามต่อราคา ถ้าสิต่อกะบ่ต้องคุย!” ลูกน้องตาพากหันไปคุยโทรศัพท์ต่อ

“เขาบ่ต่อครับ”

“ให้มันมาที่ไร่พักใจ อีกสองชั่วโมง ถ้ามาสาย กะคือหมดเวลาบ่ต้องคุย”

“ครับ เขาว่าอีกสองชั่วโมงสิมาเด้อ”

“แล้วมึงสิยืนเบิ่งกูเฮ็ดงานอยู่อีกโดนบ่ กูสิได้บ่ต้องให้ค่าแรงมึงมื้อนี้”

“มาแล้วครับๆ กำนันพาก”

พอเกือบใกล้ถึงเวลากำนันพากก็เข้าไปอาบน้ำ ในหัวของกำนันพากไม่ได้คิดอะไรเลย ตาคนนี้ไม่สนเรื่องเงินที่จะขายได้หรือไม่ได้ สนแค่ว่าจะมีใครที่เขาจะยกที่ตรงนั้นที่ที่เคยเป็นความฝันของกำนันพาก ใครที่จะเป็นหนุ่มไฟแรงที่จะถูกใจเขา แต่มันก็ผ่านมาสองปีแล้ว คน ๆนั้นกำนันพากก็ยังไม่เจอ

“กำนันครับ เขามาฮอดแล้วเด้อครับ”

“เอ้า มึงกะไปเชิญเขามานั่งสิ”

“ครับ”

“เชิญด้านในเลยครับ” ลูกน้องของกำนันพากตะโกนออกไป

“สวัสดีครับกำนัน บ่ได้เจอกันโดน สบายดีบ่ครับ”

“ไอ่ไทร์ ไทร์แมนบ่ เอ้อ เป็นมาจังไสคือกลับมาบ้าน ไปเฮ็ดงานเมืองนอกบ่แมนบ่” พอเห็นว่าเป็นไทร์ กำนันพากก็รีบพาไทร์ไปนั่ง แล้วไล่ให้ลูกน้องไปทำงานต่อ กำนันพากชอบเด็กคนนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไทร์เป็นเด็กฉลาดและขยันมาตั้งแต่เด็กๆ กำนันพากมองแว๊บเดียวก็รู้ว่าเด็กคนนี้อนาคตไกลแน่นอน แล้วมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ

“ผมคิดฮอดบ้านเลยสิมาหาหยังเฮ็ดอยู่ทางนี้ ผมปลูกบ้านไว้แล้ว อีกเดือนกะคงเสร็จแล้ว”

“เอ้อ ดีหลาย ๆ แล้วมึงสิเฮ็ดหยัง คือสิซื้อที่ตรงนั้น”

“กำนันพากครับ ผมขอสานต่อตลาดต่อจากกำนันได้บ่ครับ ผมคิดว่าหม่องนั้นมันเหมาะจะเป็นตลาดครับกำนัน”

“แล้วมึงสิเฮ็ดจั่งใด๋ กูเปิดมาเป็นสิบ ๆ ปี ก็ยังเจ๊ง มึงมีวิธีแล้วบ่”

“ผมมีวิธี ผมคึดว่าผมเฮ็ดได้ ผมอยากสิขอสานต่อตลาดบ้านเฮาได้บ่ครับกำนัน” หลังจากที่ไทร์พูดจบ กำนันพากก็เงียบไป แต่อยู่ๆเขาก็หัวเราะออกมาดังลั่น

“ถ้ามึงคึดว่าเฮ็ดได้ กะเอาเลย ถ้ามึงคิดจะสานต่อตลาดจากกู กะเอามึงแค่สิบล้านพอ”

“บ่เป็นหยังครับกำนัน”

“บ่ ไทร์ มึงฟังกูให้ดี กูคึดว่ามึงนี่แหละ จะทำได้ ละเพราะเป็นมึงนี่แหละ มันจะออกได้โดยดี กูขอฝากที่ที่กูฮัก ไว้กับมึง”

“ขอบคุณครับ กำนัน”

“กูถืกใจมึงคัก ไอ่ไทร์”

จากนั้นกำนันพากก็สั่งลูกน้องให้ซื้อเบียร์มาเป็นลัง เจ้าไทร์อุส่าห์กลับมาทั้งที ทั้งสองคุยกันสารทุกข์สุกดิบ นั่งเล่าย้อนไปตั้งแต่ตอนที่กำนันยังหนุ่ม และไทร์ยังเด็ก นอกจากพ่อกับแม่แล้วก็คงมีกำนันพากนี่แหละที่ภูมิใจในตัวไทร์มาก ๆ กำนันเองก็รักไทร์เหมือนลูก ตอนเด็ก ๆ อิงดาวก็ตัวติดไทร์มาตลอด อย่างกับสองคนนี้เป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน พอมีไทร์คอยดูแลอิงดาวให้ กำนันถึงได้พอเบาใจลงไปได้ ไม่งั้นก็คงเป็นห่วงตลอดเวลา ความจริงกำนันก็อยากจะมีพี่น้องให้กับอิงดาวเยอะ ๆ จะได้ช่วยเหลือกัน แต่แม่ของอิงดาวร่างกายอ่อนแอ กว่าจะมีลูกได้หนึ่งคนก็ไม่ง่าย แต่ถึงอย่างนั้นกำนันก็ไม่คิดจะมีเมียใหม่

บอกเลยว่าตอนกำนันหนุ่มๆ ก็หล่อไม่แพ้ไทร์ ตอนนี้กำนันก็เพิ่งจะอายุสี่สิบหก มีลูกเร็วเหมือนกัน แต่ว่าแม่ของอิงดาวอายุมากกว่ากำนันสามปีและทั้งสองก็พร้อมแล้ว ตอนนี้กำนันก็ยังคงหล่อมากสำหรับสาว ๆ หลาย ๆ คน ลบความคิดกำนันหัวล้านลงพุงไปเลย เพราะกำนันพากกล้ามแน่นกว่าไทร์เสียอีก ผิวเข้มสไตล์ไทบ้านของแท้ ไม่แปลกหรอกที่อิงดาวจะสวยขนาดนี้

นี่แหละคือปัญหาสำหรับไทร์ ถ้ากำนันรู้ว่าคนที่ทำให้ชีวิตของอิงดาวพัง ว่าผมคือต้นเหตุที่ทำความฝันของอิงดาวที่จะเปิดคลีนิกพัง และผมคือคนที่กำนันไว้ใจที่สุด กำนันคงไม่มีวันให้อภัย และไทร์เองก็เข้าใจดี เขาไม่คิดจะโกรธต่อให้กำนันจะหยิบปืนมายิงเขา เพราะถ้าเขามีลูกสาวก็คงจะโกรธมาก ๆ ไทร์ไม่คิดจะปิดเรื่องนี้ ยังไงสักวันก็ต้องบอก แต่ขอให้เขาจีบอิงดาวให้ติดก่อน แล้วตอนขอแต่ง เขาจะมาสารภาพกับกำนันเอง ต่อให้จะโดนเกลียดทั้งชีวิตก็ยอม

เวลาตอนนี้ล่วงเลยไปจนฟ้ามืด รถเบนซ์คันที่ไทร์คุ้นเคยมาจอดอยู่หน้าไร่พักใจ ดีที่เขายังพอมีสติ กำนันเองก็ดูไม่ได้เมามากหรอกมั้ง แกเปิดคาราโอเกะร้องเพลงดังลั่น แต่ไม่มีใครว่าหรอกเพราะที่นี่เป็นที่ของแกทั้งหมด

“อ้ายไทร์ ทำไมมาอยู่นี่” อิงดาวพอเห็นกำนันก็ไม่รอคำตอบจากไทร์ รีบจูงต้นกล้าเดินไปหาตาทันที”

“พ่อครับ” เด็กน้อยวัยสี่ขวบยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าผม แต่ก็ไม่กล้าสะบัดมือแม่ออก

“พ่อ ทำไมเมาเละเทะแบบนี้ ลืมเหรอว่าวันนี้หลานจะมานอนด้วย เป็นแบบนี้อิงดาวเอาต้นกล้ากลับแล้วนะคะ”

“เฮ้ย ๆ บ่เมา บ่เมา” พอได้ยินว่าจะเอาหลานกลับ กำนันพากก็รีบปิดเพลงทันที

“ไม่เมาตรงไหนคะพ่อ นี่กินกันตั้งแต่กี่โมงเนี่ย กลิ่นเหล้าหึ่งหมด”

“บ่มี ๆ ” พูดมาได้ทั้งที่ตัวมีแต่กลิ่นเหล้า

“พอเลย หนูเอาต้นกล้ากลับแล้ว เจอกันอาทิตย์หน้านะคะ”

“บ่ ๆ เอาหลานข่อยมานี่ ล้างหน้าก่อน” กำนันเดินไปล้างหน้าที่โอ่งข้างหน้า

“พ่อครับ ทำไมพ่อมาอยู่นี่” พอได้ยินแบบนั้นอิงดาวรีบเอามือปิดปากลูกทันที ไทร์เองก็เพิ่งมีสตินึกคิด ตายตอนนี้แน่ ๆ ถ้ากำนันได้ยินต้นกล้าเรียกผมว่าพ่อ

“ต้นกล้าครับ ถ้าตาอยู่ห้ามเรียกพ่อ ว่าพ่อเด็ดขาดเข้าใจไหม”

“ทำไมล่ะครับ”

“ต้นกล้ารักแม่ก็ต้องฟังแม่ ห้ามเรียกเด็ดขาดนะ” คนตัวเล็กจิตตกยิ่งกว่าไทร์เสียอีก ถ้าพ่อรู้ตอนนี้มีหวังอ้ายไทร์ได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงแน่ ๆ

“ครับ” เด็กน้อยทำหน้างงๆ “พ่อครับต้นกล้าคิดถึงพ่อ อยากกอดพ่อ” จังหวะที่อิงดาวปล่อยมือ ต้นกล้าก็รีบวิ่งมาหาผม ผมเองก็รีบอุ้มลูกขึ้นมาไว้บนตัก แล้วหอมแก้มลูกไปเต็มฟอด

“อ้ายไทร์ อยากตายหรือไง ถ้าพ่อเห็นอ้ายได้ตายแน่”

“ลูก เดี๋ยวพ่อจะไปรับที่โรงเรียนนะครับ แต่ตอนนี้พ่อต้องกลับแล้ว”

“จริงนะครับ เย่ ต้นกล้ารักพ่อ” จังหวะนี้อิงดาวดูกระวนกระวายยิ่งกว่าผมเสียอีก ผมรีบส่งลูกคืนให้อิงดาว ก่อนที่จะเดินเซไปที่รถ

“ผมกลับแล้วกำนัน คือสิบ่ไหว”

“เอ้อ ๆ อิงดาว ไปส่งพี่เขาแน พี่เขาเมาแฮง ขี่กลับอันตราย ท่าหลานไว้พี้ล่ะ”

“พ่อ”

“พี่เขาแหกโค้กขึ้นมา เจ้าอย่าฮ้องไห่เด้อ” อิงดาวได้ยินแบบนั้นก็ต้องทำตามที่พ่อบอก ก็จริง ขนาดเดินยังจะไม่ไหวจะขับรถไหวได้ยังไง

ไทร์ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา จากที่เขามีสติ คืนนี้คงต้องไม่ค่อยมีสติซะแล้ว กำนันนี่ดีจริง ๆ ไม่ได้เจอมาตั้งสองอาทิตย์ คิดถึงจะแย่ แถมต้นกล้าก็นอนนี่ ไทร์แอบยิ้มออกมาอยู่คนเดียว แต่พออิงดาวมา อาการเดินเซก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ จนคนตัวเล็กต้องประคองเขาขึ้นรถ

ทางนั้นที่จริงก็ไม่ได้ห่วงไทร์ขนาดนั้น นี่แหละคือข้ออ้างให้หลานนอนที่นี่ ถ้าไม่มีไทร์ เมาแบบนี้อิงดาวคงเอาหลานกลับบ้านแน่ ๆ ไอ่ไทร์นี่มันอยู่ถูกที่ถูกเวลาจริง ๆ