บทที่๔ เที่ยวครอบครัว

“แต่งโตยังบ่แล้วอีกติยายแจ่ม ตาม่วง ลูกเจ้าคอยจนสิหลับคาเก้าอี้แล้วเด้อ”

เช้านี้ไทร์จะพาพ่อกับแม่ไปกินข้าวริมแม่น้ำโขง ร้านที่เคยเป็นกระแสเมื่อหลายปีก่อน แต่ไทร์ไม่มีโอกาสได้พาครอบครัวไปกินสักที พอมีโอกาสเลยอยากพาตาม่วงกับยายแจ่มไปกินสักหน่อย

“แล้วแล้ว โอ้ย คือสิเร่งคัก” ตาม่วงตะโกนออกมาถึงหน้าบ้าน

ยายม่วงเดินยิ้มเขินๆออกมากหน้าบ้าน สวมเสื้อสีขาวลายดอกโทนสว่าง บนศีรษะใส่หมวกปีกกว้างกันแดดลายสก็อตสีชมพูมีสายผูกใต้คาง ดูก็รู้ว่าลูกสาวน่าจะเป็นคนซื้อให้ มาต่อด้วยตาม่วง ใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้น คอปก สีนมชมพู กับแว่นกันแดดคู่ใจ

“คือแต่งหล่อสวยกันคัก ลูกเจ้าใส่เสื้อปุ๋ย” ไทร์แซวพ่อกับแม่ ยายม่วงเขินจนเห็นได้ชัด ส่วนตาม่วงก็เอาแต่ยืนเก๊กทำทรง

ไทร์ขับรถกระบะคู่ใจของตาม่วง ความจริงตาม่วงเป็นคนห่วงรถมากเพราะคันนี้ลูกสาวเป็นคนซื้อให้ ใครมายืมก็ไม่ให้ยืมเด็ดขาด แม้ว่าจะตัดกันตาม่วงก็ไม่สน ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ลูกสาวให้ตาม่วงจะรักษามันอย่างดี ความจริงมันก็เริ่มแก่แล้ว ไทร์บอกจะซื้อให้ใหม่แต่ตาม่วงก็ปฏิเสธบอกว่ามันยังใช้งานได้อยู่ ให้เก็บเงินไว้เงินมันหายาก

“ฮอดแล้ว ฮอดแล้ว”

ร้านอาหารตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ไม่ห่างจากตลาดมากนัก ไทร์พาตาม่วงและยายแจ่มเดินผ่านตลาดที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกของผู้คนและพ่อค้าแม่ค้า เดินมาจนสุดตลาดบรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที จากความวุ่นวายกลายเป็นความสงบ ลมพัดเอากลิ่นแม่น้ำกับอากาศที่เย็นสบาย พอเดินเข้าไปใกล้ร้านอาหารมากขึ้น ก็ได้กลิ่นอาหารหอมฟุ้งไปทุกพื้นที่

เป็นร้านอาหารชั้นเดียว เปิดโล่งหันหน้าเข้าหาแม่น้ำ โต๊ะไม้เรียงเป็นแถวไม่แน่นจนอึดอัด มีลูกค้านั่งอยู่พอสมควร เสียงพูดคุยสลับกับเสียงช้อนกระทบจาน แต่เมื่อเทียบกับตลาดที่คนแน่นขนัดที่ไทร์เดินผ่านแล้ว ร้านนี้ก็ถือว่าดูเงียบกว่า ทั้งที่ควรจะมีคนมากกว่านี้ ไทร์มองดูที่นั่งที่ยังเหลืออีกหลายโต๊ะ เลือกเดินไปนั่งตรงริมมีแม่น้ำโขง จะได้ให้พ่อกับแม่เห็นวิวสวยๆ

“บรรยากาศดีคักเนาะลูก เนาะตาม่วง” วันนี้ยายแจ่มดูมีความสุขเป็นพิเศษ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ไปเที่ยวไปกินข้าวนอกบ้านด้วยกันแบบนี้ ในใจของไทร์แอบรู้สึกผิด เขาหาเงินมาให้ครอบครัวได้มากมาย แต่กลับไม่มีเวลาแม้แต่จะพาพ่อกับแม่มากินข้าวนอกบ้าน สักปีละสองสามครั้งก็ยังดี ดูแล้วไทร์ควรจะเปลี่ยนแนวทางการใช้ชีวิตใหม่ กลับบ้านบ่อยขึ้น เพราะคนที่บ้านก็อายุมากขึ้นทุกวัน ยายม่วงก็ห้าสิบสามแล้ว ส่วนตาม่วงก็ห้าสิบห้า

“เต็มที่ ยายแจ่ม ตาม่วง” ไทร์ยื่นเมนูให้พ่อกับแม่สั่งอาหาร ซึ่งมีพนักงานรอจดอยู่

“อ..เอา แกงอ่อมเนื้อ ลาบหมู แกงผักหวานไข่มดแดง ซำนี้ละ” ตาม่วงสั่ง

“ยายแจ่ม อยากกินหยัง”

“บ่ๆ ซำนี้กะกินบ่หมดแล้วล่ะ”

ไทร์เห็นแบบนั้นเลยเอาเมนูมาสั่งเอง “ มาข่อยเอง เอาต้มแซ่บกระดูกอ่อน คอหมูย่าง ปีกไก่ทอดน้ำปลา ตำข้าวโพด ตำปูปลาร้า หมูสามชั้นทอดน้ำปลา ปลาทับทิมเผาเกลือ กุ้งแม่น้ำทอดเกลือ”

“ลูก สั่งหลายป่านนั้น กินกันบ่เบิดดอก” ยายแจ่มรีบพูดดักลูกชาย ไม่งั้นคงได้สั่งหมดหน้าเมนู

“บ่เบิดกะห่อกลับได้ เอาน้ำเก๊กฮวย กับโค้กขวดใหญ่”

ไม่นานมากอาหารก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ ถือว่าเร็วมาก เพราะไทร์ก็สั่งไปตั้งหลายอย่าง กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่ว เสียงหัวเราะของสามคนพ่อแม่ลูกสลับกับเสียงช้อนกระทบจาน ไทร์เองก็ไม่ได้รู้สึกอบอุ่นแบบนั้นมานานแล้ว แค่นี้ที่ตัวเขาเคยเหนื่อยก็ผ่อนคลายลงไปหมด กับข้าวทุกอย่างที่สั่งมารสชาติถูกปากทั้งสามคน เรียกได้ว่าแซ่บเอาเรื่อง สมกับที่เป็นร้านที่เคยมีกระแส

แต่บรรยากาศก็ต้องมาเสียเพราะเด็กเสิร์ฟร้านนี้เป็นคนในหมู่บ้านและกำลังพูดถึงอิงดาวเสียๆหายๆ เขาไม่อยากเชื่อว่าขนาดออกมาไกลจากหมู่บ้านก็ยังมีเรื่องของอิงดาวเป็นขี้ปากคน ไม่อยากนึกเลยว่าที่ผ่านมาเธอผ่านอะไรมาบ้าง

“นี่ล่ะ ลูกอิงดาว ถืกเอิ้นผู้ปกครองมาตั้งสามเทื่อแล้ว น่าอายโพด สงสารกำนันแท้ มีลูกสาวคือจั่งซี่ เรียนกะบ่ได้เรื่องบ่ได้ราว อุตส่าห์ส่งให้เรียนหมอ สุดท้ายกะมาท้อง แถมท้องบ่ฮู้ว่าไผเป็นพ่อ พอมีลูกกะเลี้ยงบ่เป็น เลี้ยงจนลูกมันมีปม ไล่ต่อยหมู่ในห้อง””

“เจ้าไปฮู้เรื่องของเขาได้จั๋งใด๋”

“กะหลานฉันอยู่ห้องเดียวกันกับลูกยัยอิงดาวนั่นล่ะสิ กลัวหลานสิถืกลูกหลง บ่แม่นบ่ห่วงเด้”

ไทร์ทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เขาทุบโต๊ะเสียงดัง จนทุกคนบริเวณนั้นหันมามอง รวมถึงเด็กเสิร์ฟสองคนนั้นด้วย

“คนสิกินข้าว นินทาไผเสียงดังปานนั้น เฮ็ดคือฮู้เรื่องชีวิตเขาหมดซุมอย่าง ชีวิตเจ้าดีกว่าเขาหลายแล้วติ ถึงเอามาเว้าซุบซิบนินทา ฮู้จักชีวิตเขาดีปานใด๋วะ ฮู้ดีไปซะทุกเรื่อง สินินทาก็ให้มันเบา ๆ บ่จั่งซั่นกะสิถืกกูด่าแบบนี้”

“อ...เอ่อ ข..ขอโทษจ้ะ”

“เมือบ้านกันลูก พ่อกับแม่อิ่มแล้ว” ยายแจ่มพูด ทั้งสองแอบยิ้มที่ไทร์ออกตัวปกป้องอิงดาว ยายแจ่มกับตาม่วงเองรู้ดีว่าอิงดาวเจอคำดูถูกเหยียดหยามมามากมายขนาดไหน โดนนินทาปาไปเจ็ดบ้านแปดบ้าน เขาสองคนก็ทำได้แค่ให้กำลังใจหนูอิงดาว เพราะทั้งสองรู้ดีว่าอิงดาวเป็นเด็กแบบไหน พ่อของอิงดาวกำนันพากก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณกับคนในหมู่บ้าน ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณคน พวกนี้นีแหละจะไม่เจริญ

“มีอิหยังกันบ่ครับ” ผู้ชายตัวอ้วนท้วมน่าจะอายุราวๆสี่สิบต้นๆตรงมาถามไทร์ ดูทรงแล้วน่าจะเป็นเจ้าของร้าน

“ซ่างมันๆ ของห่อกลับได้บ่”

“ได้ๆ”

“คิดเงินเลยครับเฮีย เอ้อ กับข้าวแซ่บหลาย แต่ให้เว้าตรงๆ เด้อเฮีย พนักงานนี่บ่ไหว”

ไทร์พาพ่อกับแม่เดินตลาดแถวนั้นต่อ แวะเลือกซื้อของสดและของใช้เล็กๆน้อยๆเท่าที่จำเป็น วันนี้ถือเป็นวันพิเศษสำหรับครอบครัวนี้ เสียดายที่ตารางงานของลูกทั้งสองตรงกันได้ยากไม่งั้นคงจะเที่ยวกันพร้อมหน้าพร้อมตา พอซื้อของเข้าบ้านเสร็จทั้งสามก็ตรงมาที่รถกระบะคู่ใจ ไทร์เก็บคำถามที่เขาอยากถามเก็บไว้ใจในเพื่อจะมาถามตอนขับรถกลับบ้าน

“อิแม่ ฮู้บ่ว่าไผคือพ่อของลูกอิงดาว”

“บ่มีไผฮู้ดอก กำนันก็บ่ฮู้”

“คือจั่งบ่มีไผฮู้”

“หนูอิงดาวบ่บอกไผจักคนเดียว”

ไม่รู้ว่าทำไมผมว่าเรื่องนี้มันเริ่มแปลกๆ เป็นไปได้ไหมว่าเด็กคนนั้นคือลูกผม ผมคิดมากไปเองไหม ถ้าเป็นลูกผมอิงดาวคงบอกผมไปแล้วมั้ง แต่ตอนนั้นอิงดาวบอกว่าประจำเดือนมาแล้ว หรือว่าเธอจะโกหกผม แล้วเธอจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร ผมเคยพูดตลอดว่ามีอะไรให้บอกถึงท้องผมก็เลี้ยงได้ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยหลังจากไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ไม่รู้แม้แต่เรื่องเดียว แต่พอคำนวณเวลาดูแล้วมันก็ใกล้เคียงกันมาก แต่เธอจะใจร้ายขนาดที่ไม่บอกผมเลยเหรอว่านั่นคือลูกของผม

“ยาย ฮู้บ่ว่าอิงดาวอยู่ใส”