เป็นไปตามคาด

หลีอินจ้องมองหินสีแดงสดที่สะท้อนแสงวาววับ...

‘หึ รีบร้อนจะลงมือกับข้าแล้วสินะ’

นางแสร้งทำเป็นตกใจ รีบชักมือกลับ

“พี่หญิง ไม่ได้นะเพคะ ของล้ำค่าเพียงนี้ หม่อมฉันรับไว้ไม่ได้จริงๆ”

“พี่น้องกัน ไยต้องเกรงใจ” หวังเหมยหรงแย้มยิ้ม นัยน์ตาสะท้อนความอ่อนโยนคล้ายอารี ทว่าเยียบเย็น

“ของทุกสิ่งในวังหลวงนี้ หากน้องหญิงอยากได้ พี่ก็ยกให้เจ้าได้ทั้งนั้น... ต่อให้เป็นตำแหน่งเจ้าแห่งวังหลังก็ตาม”

คำพูดหยั่งเชิงนั้นทำให้หลีอินลอบยิ้มหยันในใจ แต่นางกลับรีบทรุดกายลงกราบกับพื้นทันที

“พี่หญิงโปรดระวังวาจา หลีอินมิเคยมีใจล่วงเกิน ตำแหน่งหงส์แห่งวังหลังต้องเป็นของพี่หญิงแต่เพียงผู้เดียวเพคะ อาอินได้เข้าวังมาคอยถวายการรับใช้ ก็นับเป็นวาสนาสูงสุดแล้ว ชาตินี้ไม่ขอสิ่งใดอีก นอกจากให้พี่หญิงมีพระพลานามัยแข็งแรง อาอินยินดีรับใช้พี่หญิงตลอดไป ไม่มีวันแปรเปลี่ยนเพคะ”

“รีบลุกขึ้นเถิด พี่เพียงพูดหยอกเล่นเท่านั้น ดูสิ... ตกใจจนหน้าซีดหมดแล้ว”

หวังเหมยหรงพยุงนางขึ้นมา พลางแสร้งถอนหายใจยาว

“พี่น้องกัน เนื้อแท้ของพี่ก็คือของเจ้า... ในเมื่อข้าป่วยออดๆ แอดๆ เช่นนี้ วันข้างหน้าคงต้องรบกวนน้องช่วยเป็นภาระดูแลเด็กๆ ให้มากหน่อย”

ยังไม่ทันที่หลีอินจะตอบรับ เสียงเอะอะก็ดังลั่นมาจากหน้าประตู ก่อนที่ร่างของเด็กสองคนจะผลุนผลันเข้ามา

“เสด็จแม่” จวินเหิงในวัยเยาว์ตวาดลั่น พลางก้าวเข้ามาผลักหลีอินจนเซถอยหลัง

“หลีกไป เมื่อคืนเสด็จแม่กระอักเลือดจนสลบ ต้องเป็นเพราะนางจิ้งจอกนี่แน่ ถวายงานคืนแรกก็ทำร้ายเสด็จแม่จนทรุด หากเสด็จแม่เป็นอะไรไป ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่”

“ใช่แล้ว” เจียงฝูเหรินเอ่ยสมทบด้วยสายตาเหยียดหยาม

“สตรีต่ำต้อยยังกล้ามาเหยียบตำหนักเสด็จแม่อีกหรือ”

หลีอินทอดสายตามองเด็กทั้งสองคนด้วยความเรียบนิ่ง... ‘ชาติก่อนพวกเขาก็พูดประโยคพวกนี้... ตอนนั้นข้าหลงคิดว่าเป็นเพียงคำพูดของเด็กไร้เดียงสา มาชาตินี้ถึงได้แจ่มแจ้ง... ว่าแท้จริงแล้วมีคนคอยสั่งสอนเรื่องชั่วช้าอยู่เบื้องหลังอย่างดีนี่เอง’

“เหิงเอ๋อร์ ฝูเอ๋อร์ ห้ามเสียมารยาท” หวังเหมยหรงแสร้งทำเป็นดุ

“ที่ท่านน้าของพวกเจ้าเข้าวังมา ก็เพื่อแบ่งเบาภาระแทนข้า คอยดูแลพวกเจ้า”

“ดูแลพวกข้าเป็นเรื่องหลอกทั้งนั้น นางยั่วยวนเสด็จพ่อคือเรื่องจริง” จวินเหิงเถียงคำไม่ตกฟาก

“ลูกอนุชั้นต่ำมีสิทธิ์อะไร”

“เสด็จแม่ดูคอนางสิ ไร้ยางอายเป็นที่สุด” เจียงฝูเหรินชี้ไปที่รอยแดงบนลำคอระหง

“ตั้งใจแต่งตัวมาหยามเสด็จแม่ชัดๆ”

หลีอินแสร้งทำหน้าเสีย น้ำตาคลอเบ้า

“พี่หญิง... เด็กๆ พูดไม่ผิดเพคะ หม่อมฉันมันต่ำต้อย ไฉนเลยจะคู่ควรดูแลองค์ชายและองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ ในเมื่อพวกเขารังเกียจหม่อมฉันถึงเพียงนี้... เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลาออกจากวังเดี๋ยวนี้เพคะ”

“บังอาจ” หวังเหมยหรงตบโต๊ะลั่น ตวาดเพื่อรั้งหมากตัวสำคัญไว้

“ใครสั่งสอนให้พวกเจ้าพูดกับผู้ใหญ่เช่นนี้ รีบขอโทษท่านน้าเดี๋ยวนี้”

“จะให้ข้าที่เป็นถึงโอรสองค์โต ขอโทษนางแพศยานี่หรือ” จวินเหิงตวาดโต้

“ใช่แล้วเพคะเสด็จแม่” ฝูเหรินสนับสนุน

“หุบปากทั้งคู่” หวังเหมยหรงไอโขลกๆ

“ข้าตามใจพวกเจ้าจนเสียคน หากยังกล้าเถียงอีก ข้าจะสั่งให้ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนสามวันสามคืน คัดคัมภีร์กตัญญูร้อยจบ” พระนางประกาศกร้าว พลางส่งสัญญาณให้นางกำนัลมาจับตัวเด็กทั้งสองไว้

“เสด็จแม่” ทั้งคู่หน้าถอดสี

“จะขอโทษหรือไม่” ฮองเฮาคาดคั้น

จวินเหิงและเจียงฝูเหรินกำหมัดแน่น สะบัดหน้ามองหลีอินด้วยความคับแค้น ก่อนจะแค่นเสียงผ่านไรฟัน

“ขอโทษ...”

“ข้าขอโทษ”

“หลีอิน เด็กๆ รู้ความผิดแล้ว เจ้าเป็นผู้ใหญ่ย่อมใจกว้าง อย่าถือสาเลยนะ” หวังเหมยหรงหันมาปลอบ

“พี่หญิงกล่าวถูกแล้วเพคะ เริ่มดึกแล้ว พี่หญิงพักผ่อนเถิด หม่อมฉันขอตัว” หลีอินคลี่ยิ้มอ่อนหวาน ย่อกายเคารพอย่างนอบน้อม

เมื่อพ้นประตูตำหนัก รอยยิ้มอ่อนหวานพลันเลือนหาย กลายเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็ง

‘หวังเหมยหรง... เจ้ารีบร้อนตัดทางรอดข้านัก งั้นข้าจะเล่นสนุกกับเจ้าให้เต็มคราบ ละครฉากนี้ ข้าจะเป็นคนปิดฉากมันเอง’

“ท่านหญิงเพคะ ทางนี้ไม่ใช่ทางที่เราจะกลับตำหนักเจี้ยงเสี่ยนี่เพคะ?” ซิงซินเอ่ยทักเมื่อเห็นนายสาวเดินไปอีกทาง

“อาการป่วยของพี่หญิงกำเริบ ข้าจะไปถามที่หอยาสักหน่อยว่า มียาช่วยให้นางหลับสบายขึ้นบ้างหรือไม่” หลีอินตอบ

ทว่าจุดหมายแท้จริงหาใช่หอยา... แต่เป็นอุทยานหลวง ที่ซึ่งสตรีผู้ทรงอำนาจอีกคนมักมาเดินเล่นเวลานี้