แผนต่อไป

และเป็นไปตามคาด เบื้องหน้าคือนกหงส์ผู้ทระนง

เจียงกุ้ยเฟย สตรีผู้ทรงเสน่ห์ บิดากุมกำลังทหารครึ่งค่อนราชสำนัก หลีอินรีบก้าวเข้าไปย่อกายก้มศีรษะลง

“หม่อมฉันหวังหลีอินถวายบังคมกุ้ยเฟย ขอพระองค์ทรงพระเจริญเพคะ”

“อ้าว... ข้าก็นึกว่าใคร”

เจ้ากุ้ยเฟยปรายสายตามองอย่างดูแคลน

“ที่แท้ก็น้องสาวคนโปรดของฮองเฮานี่เอง ชาที่ตำหนักเฟิ่งซีคงดื่มจนเบื่อแล้วสินะ ถึงได้มาเดินเล่นทอดน่องแถวนี้”

“พระสนมล้อเล่นแล้วเพคะ” หลีอินเอ่ยเสียงสั่นเครือ แสร้งทำเป็นหวาดกลัว

“หม่อมฉันต้อยต่ำ ไม่กล้าเสนอหน้า หม่อมฉันเพียงผ่านมา ไม่กล้ารบกวนเวลาสำราญ ขอทูลลาเพคะ”

“หยุดก่อน” เจ้ากุ้ยเฟยตวาด สายตาคมกริบตวัดเห็นของในมือนาง

“ฮองเฮานี่ใจกว้างเสียจริง ถึงกับยกกำไลหินโมราแดงให้เจ้า... ทำไม? พอได้รับความเอ็นดูนิดหน่อย ก็คิดจะบินสูงแล้วหรือ?”

“พระสนมโปรดพิจารณา หม่อมฉันไม่เคยคิดเช่นนั้นเลยเพคะ” หลีอินรีบคุกเข่ากราบ

“เพียงแต่... ร่างกายฮองเฮาไม่แข็งแรง องค์ชายและองค์หญิงยังทรงพระเยาว์ หม่อมฉันเข้าวังมา ก็เพียงช่วยแบ่งเบาภาระบ้างเท่านั้น...”

“ดูแลรึ? แค่เจ้าเนี่ยนะ”

เจ้ากุ้ยเฟยแค่นหัวเราะอย่างหยามหยัน

“ลูกอนุอย่างเจ้า คู่ควรจะดูแลโอรสองค์โตงั้นหรือ? หวังเหมยหรงคงป่วยจนเลอะเลือน หรือจงใจทำเรื่องขยะแขยงเล่นกันแน่”

“พระสนมตรัสถูกแล้วเพคะ เป็นหม่อมฉันที่เจียมตัวไม่พอ” หลีอินแสร้งสะอื้น ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองเจียงกุ้ยเฟยอย่างเทิดทูนสุดซึ้ง

“เพียงแต่... ยามหม่อมฉันเห็นองค์ชายจวินเหิง ก็พลันนึกถึงพระสนมขึ้นมาเพคะ” เจ้ากุ้ยเฟยชะงัก

“นึกถึงข้า? หมายความว่าอย่างไร?”

“ทั่วทั้งวังหลังแห่งนี้ หากนับเรื่องยศถาและบารมี มีเพียงพระสนมกุ้ยเฟยเท่านั้นที่เหมาะสมจะอบรมสั่งสอนโอรสองค์โตที่สุดเพคะ หากองค์ชายได้มาอยู่ข้างกายพระองค์ ได้รับการขัดเกลา ย่อมเติบโตอย่างสง่างามสมฐานะรัชทายาทแน่ๆ...” หลีอินเอ่ยวาจาเคลือบยาพิษ

เจ้ากุ้ยเฟยเบิกตากว้างเล็กน้อย

“หวังหลีอิน... เจ้านี่ช่างใจกล้าบ้าบิ่น ฮองเฮายังมีชีวิตอยู่ การเลี้ยงดูโอรสองค์โต จะยอมให้ผู้อื่นมาชุบมือเปิบได้อย่างไร?”

“หม่อมฉันสมควรตายเพคะ” หลีอินรีบตบปากตัวเอง แสร้งตื่นตระหนก

“หม่อมฉันเพียงเห็นว่า อาอาการประชวรของฮองเฮายืดเรื้อ เกรงจะไร้เรี่ยวแรงอบรมองค์ชาย ส่วนพระสนมยังทรงงดงาม ชาติตระกูลสูงส่ง หากฝ่าบาทคำนึงถึงอนาคตขององค์ชายและความมั่นคงของแผ่นดิน... บางทีอาจทรงเลือกที่พึ่งพิงที่แข็งแกร่งกว่านี้ให้องค์ชายก็เป็นได้เพคะ”

เจ้ากุ้ยเฟยนิ่งเงียบ สายตาฉายแววครุ่นคิดตามคำปั่นหัวอันแยบยล ก่อนจะเหยียดยิ้ม

“ลุกขึ้นเถอะ... แสร้งทำเป็นอ่อนแอ แต่เล่ห์เหลี่ยมไม่เบาเลยนะเจ้า” อดที่จะกระแนะกระแหนไม่ได้

“ทว่าเจ้าก็พูดเข้าหูอยู่เรื่องหนึ่ง โอรสองค์โตไม่ควรอยู่กับคนป่วยออดๆ แอดๆ นั่นอีกต่อไป จะเสียคนเปล่าๆ”

กุ้ยเฟยสะบัดแขนเสื้อ “ถอยไปให้หมด และเรื่องในวันนี้ หากข้ายินข่าวรั่วไหลออกไปแม้แต่น้อยละก็...”

“วันนี้หม่อมฉันล่วงเกิน พระสนมจึงทรงตักเตือนและตำหนิหม่อมฉันสองสามคำ นอกเหนือจากนั้น... หม่อมฉันไม่รู้อะไรเลยเพคะ” หลีอินตอบอย่างรู้ความ

“อืม... เจ้านี่พูดจารู้ความดี ไสหัวไปได้”

“หม่อมฉันทูลลาเพคะ” หวังหลีอินย่อกายลง แล้วค่อยๆ ถอยฉากออกมาอย่างสงบนิ่ง

เมื่อพ้นสายตาของเจ้ากุ้ยเฟย มุมปากเรียบตึงพลันยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ ‘หวังเหมยหรง... เจ้าอยากส่งลูกสืบบัลลังก์มังกรนักใช่ไหม? ชาตินี้ข้าจะช่วยสงเคราะห์... ส่งลูกรักของเจ้าไปอยู่ในมือศัตรูคู่อาฆาตด้วยตัวเอง’

ทางด้านเจ้ากุ้ยเฟย เมื่อก้าวขึ้นเกี้ยวกลับตำหนักก็ไม่รอช้า นางหันไปสั่งนางกำนัลคนสนิท

“ไปสืบมาว่าอาการป่วยของฮองเฮาหนักหนาเพียงใด แล้วส่งข่าวออกนอกวัง บอกท่านพ่อว่า... ถึงเวลาให้พวกขุนนางเริ่มเสนอเรื่องผู้ที่เหมาะสมจะมาช่วยอบรมสั่งสอนองค์ชายใหญ่ได้แล้ว”

“เพคะกุ้ยเฟย”