เอาคืน

“อ๊ะ... ฮื้อ...” หลีอินสะดุ้งสุดตัว ขาเรียวหนีบเข้าหากันตามสัญชาตญาณ ทว่าเข่าหนาของฮ่องเต้กลับแทรกคั่นไว้แน่นหนา ปลายนิ้วทรงเสน่ห์แยกกลีบเนื้อนุ่มนิ่มที่บวมเป่งด้วยไฟราคะ ก่อนจะบดคลึงเบาๆ บนเกสรสีหวาน หลีอินครางกระเส่า

ร่างกายสั่นสะท้านราวกับลูกนกต้องลมฝน น้ำหวานชโลมปลายนิ้วจนชุ่มโชก

“เจ้าช่างหวานเหลือเกิน หลีอิน...” สุรเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยความกระสัน ทรงแทรกนิ้วเข้าสู่ช่องทางอุ่นจัดอันคับแน่น ความตึงแน่นบีบรัดตั้งแต่ข้อแรกทำเอาโอรสสวรรค์ทรงสูดพระโอษฐ์ ค่อยๆ ขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ เพื่อเบิกทาง

“อ๊า... ฝ่าบาท... ขยับ... ขยับอีกเพคะ...”

หลีอินครางเว้าวอน ความกระสันซ่านแผ่เกลียวคลื่นให้หน้าตักสั่นระริก สะโพกมนลอยเด่นบดเบียดเข้าหานิ้วเรียวอย่างลืมตัว จริตจะก้านอันยั่วเย้ากลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้โอรสสวรรค์ทรงปลดกางเกงผ้าไหมออกจนพ้นกาย เผยความยิ่งใหญ่แกร่งขึงที่ตื่นตัวเต็มที่

ทรงจับเรียวขาทั้งสองข้างพาดขึ้นบนบ่าแกร่ง เผยให้เห็นปากทางรักสีหวานที่วาววับด้วยน้ำหล่อลื่น ก่อนจะกดหัวสะโพกส่งความแกร่งขึงเข้าสู่กายสตรีทีละน้อย ความแน่นร้อนบีบรัดจนพระองค์ต้องกดพระทนต์กรอด ร่างกายของหลีอินตึงเครียด คิ้วเรียวขมวดมุ่นพร้อมเสียงประท้วงแผ่วเบา

“อื้อ... เจ็บ... ฝ่าบาท หม่อมฉันเจ็บ...”

“อดทนอีกนิดเถิดคนดี... ข้าจะทะนุถนอมเจ้า...” ฮ่องเต้ทรงปลอบประโลม พลางก้มลงมอบจูบอันหวานซาบซึ้งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ สะโพกหนาค่อยๆ ดันส่งความยิ่งใหญ่ลึกเข้าไปทีละระลอก

จนกระทั่งหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันอย่างสมบูรณ์ ความเป็นชายถูกโอบอุ้มด้วยความอุ่นร้อนบีบรัดจากภายใน เมื่อความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวล้ำลึก

หลีอินก็เริ่มขยับสะโพกตอบรับ จังหวะรักที่เคยเชื่องช้าพลันเร่งเร้าดุดัน โถมพระวรกายเข้าใส่ร่างอรชรอย่างต่อเนื่อง เนื้อกระทบเนื้อดังผสานเสียงครางพึงพอใจ ค่ำคืนอันยาวนานและแสนรัญจวนกำลังพุ่งทะยานสู่ขีดสุด...

ทว่าในวินาทีที่กำลังจะแตะขอบสวรรค์ เสียงตะโกนอย่างร้อนรนจากภายนอกก็ทลายบรรยากาศจนหมดสิ้น

“ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮองเฮาอาการกำเริบกะทันหัน ทรงไอเป็นพระโลหิตไม่หยุดเลยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ชะงัก ชักสีหน้าหงุดหงิด ความสุขอันเปี่ยมล้นถูกขัดขวางกลางคันจนเกร็งค้าง พระองค์ทรงมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงซ่านด้วยไฟสวาทของหลีอินอย่างแสนเสียดาย แต่ว่าพันธะเก่าก่อนกับฮองเฮาก็กดทับอยู่บนบ่า

“เราจะไปดูนางก่อน” ตรัสจบก็รีบผลุนผลันลุกขึ้นแต่งกาย แล้วเสด็จออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ความเย็นเยียบของค่ำคืนคืบคลานเข้ามาแทนที่ความร้อนแรงเมื่อครู่

หวังหลีอินลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ ร่องรอยความกระสันยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อที่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชืด

แววตาหวานเชื่อมเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน สมเพช... นางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พลางแค่นยิ้มเย็นชา

‘หวังเหมยหรง... ข้าประเมินเจ้าสูงเกินไปจริงๆ ถวายงานคืนแรก เจ้าก็เสนียดหน้าอยู่ไม่สุขจนต้องแสร้งกระอักเลือดเชียวหรือ? วันคืนหลังจากนี้ยังอีกยาวนานนัก เจ้าจะทนละครฉากนี้ไปได้สักกี่น้ำ’

เช้าวันรุ่งขึ้น

ซิงซินรีบเดินเข้ามารายงาน

“ท่านหญิงเพคะ คนจากตำหนักเฟิ่งซีมาถ่ายทอดคำสั่ง ฮองเฮาเชิญท่านไปพบด่วนเพคะ”

“แต่งองค์ให้ข้า” หลีอินสั่ง

ไม่นานนัก หวังหลีอินมองส่องกระจกทองเหลือง เห็นสตรีงดงาม ผิวพรรณเปล่งปลั่งฉ่ำน้ำจากการปรนนิบัติเมื่อคืน นัยน์ตาฉายแววผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด

‘หวังเหมยหรง... ชาติก่อนข้าเกรงใจร่างกายอันอมโรคของเจ้า คอยบดบังเรือนร่าง คอยแต่งตัวซอมซ่อเพราะกลัวจะทิ่มแทงตา แต่ชาตินี้ ข้าจะให้เจ้าได้จ้องมองให้เต็มตา...”

รอยยิ้มระร้ายมากๆ

“ดูเอาเถอะ หมากที่เจ้าส่งเข้าวังมาด้วยมือตัวเอง ว่ามันจะค่อยๆ แย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเจ้าอย่างไร’

ณ ตำหนักเฟิ่งซี

หวังเหมยหรงนอนซมอยู่บนตั่ง ท่าทางอ่อนแรงยิ่งกว่าเมื่อวาน หลีอินก้าวเข้าไปย่อกายลงอย่างชดช้อย

“ขอถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”

“น้องหญิงมาแล้วหรือ... มานี่สิ” หวังเหมยหรงกวักมือเรียก ร่างกายสั่นเทา หลีอินถลาเข้าไปประคองทันที แสร้งทำเป็นตื่นตระหนก

“พี่หญิง เหตุใดจึงดูทรุดหนักเช่นนี้เพคะ ข้าจะให้ซิงซินไปตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้...”

“ไม่ต้อง...” หวังเหมยหรงคว้าข้อมือของหลีอินไว้แน่น บีบเกร็งจนข้อนิ้วตนเองขาวซีด ก่อนจะค่อยๆ คลายมือออก พลางถอนหงอย

“เฮ้อ... โทษทีนะ ข้าป่วยจนเลอะเลือน มือไม้หนักเบาไม่รู้เรื่อง คงไม่ได้ทำให้น้องหญิงเจ็บใช่ไหม?”

“ไม่เจ็บเลยเพคะพี่หญิง” หลีอินยิ้มหวาน ทว่าในใจจดจำแรงบีบนั้นไว้ทุกรายละเอียด

“งั้นก็ดีแล้ว... เมื่อคืนต้องขอโทษด้วยนะ ร่างกายพี่ไม่รักดี ทำลายคืนสำคัญของเจ้าเสียหมด” หวังเหมยหรงเบนสายตาไปทางนางกำนัล

“นำของเข้ามา”

กล่องกำมะหยี่หรูหราถูกประคองเข้ามา เมื่อเปิดออกก็เผยให้เห็นกำไลหินโมราแดงสดใสสะดุดตา

“กำไลหินโมราแดงนี้ถวายมาจากนอกด่าน มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้” นางช้อนสายตามองน้องสาว

“ถือเป็นของขวัญขอขมาที่พี่ทำเรื่องเมื่อคืนของเจ้าพังก็แล้วกัน ใส่ไว้เถิด”

หวังเหมยหรงหยิบกำไลขึ้นมา พยายามจะสวมเข้าที่ข้อมือของหลีอินด้วยตัวเอง