LOGINShare
เอาคืน
publish date:
2026-09-03 20:05:43“อ๊ะ... ฮื้อ...” หลีอินสะดุ้งสุดตัว ขาเรียวหนีบเข้าหากันตามสัญชาตญาณ ทว่าเข่าหนาของฮ่องเต้กลับแทรกคั่นไว้แน่นหนา ปลายนิ้วทรงเสน่ห์แยกกลีบเนื้อนุ่มนิ่มที่บวมเป่งด้วยไฟราคะ ก่อนจะบดคลึงเบาๆ บนเกสรสีหวาน หลีอินครางกระเส่า
ร่างกายสั่นสะท้านราวกับลูกนกต้องลมฝน น้ำหวานชโลมปลายนิ้วจนชุ่มโชก
“เจ้าช่างหวานเหลือเกิน หลีอิน...” สุรเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยความกระสัน ทรงแทรกนิ้วเข้าสู่ช่องทางอุ่นจัดอันคับแน่น ความตึงแน่นบีบรัดตั้งแต่ข้อแรกทำเอาโอรสสวรรค์ทรงสูดพระโอษฐ์ ค่อยๆ ขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ เพื่อเบิกทาง
“อ๊า... ฝ่าบาท... ขยับ... ขยับอีกเพคะ...”
หลีอินครางเว้าวอน ความกระสันซ่านแผ่เกลียวคลื่นให้หน้าตักสั่นระริก สะโพกมนลอยเด่นบดเบียดเข้าหานิ้วเรียวอย่างลืมตัว จริตจะก้านอันยั่วเย้ากลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้โอรสสวรรค์ทรงปลดกางเกงผ้าไหมออกจนพ้นกาย เผยความยิ่งใหญ่แกร่งขึงที่ตื่นตัวเต็มที่
ทรงจับเรียวขาทั้งสองข้างพาดขึ้นบนบ่าแกร่ง เผยให้เห็นปากทางรักสีหวานที่วาววับด้วยน้ำหล่อลื่น ก่อนจะกดหัวสะโพกส่งความแกร่งขึงเข้าสู่กายสตรีทีละน้อย ความแน่นร้อนบีบรัดจนพระองค์ต้องกดพระทนต์กรอด ร่างกายของหลีอินตึงเครียด คิ้วเรียวขมวดมุ่นพร้อมเสียงประท้วงแผ่วเบา
“อื้อ... เจ็บ... ฝ่าบาท หม่อมฉันเจ็บ...”
“อดทนอีกนิดเถิดคนดี... ข้าจะทะนุถนอมเจ้า...” ฮ่องเต้ทรงปลอบประโลม พลางก้มลงมอบจูบอันหวานซาบซึ้งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ สะโพกหนาค่อยๆ ดันส่งความยิ่งใหญ่ลึกเข้าไปทีละระลอก
จนกระทั่งหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันอย่างสมบูรณ์ ความเป็นชายถูกโอบอุ้มด้วยความอุ่นร้อนบีบรัดจากภายใน เมื่อความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวล้ำลึก
หลีอินก็เริ่มขยับสะโพกตอบรับ จังหวะรักที่เคยเชื่องช้าพลันเร่งเร้าดุดัน โถมพระวรกายเข้าใส่ร่างอรชรอย่างต่อเนื่อง เนื้อกระทบเนื้อดังผสานเสียงครางพึงพอใจ ค่ำคืนอันยาวนานและแสนรัญจวนกำลังพุ่งทะยานสู่ขีดสุด...
ทว่าในวินาทีที่กำลังจะแตะขอบสวรรค์ เสียงตะโกนอย่างร้อนรนจากภายนอกก็ทลายบรรยากาศจนหมดสิ้น
“ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ฮองเฮาอาการกำเริบกะทันหัน ทรงไอเป็นพระโลหิตไม่หยุดเลยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ชะงัก ชักสีหน้าหงุดหงิด ความสุขอันเปี่ยมล้นถูกขัดขวางกลางคันจนเกร็งค้าง พระองค์ทรงมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงซ่านด้วยไฟสวาทของหลีอินอย่างแสนเสียดาย แต่ว่าพันธะเก่าก่อนกับฮองเฮาก็กดทับอยู่บนบ่า
“เราจะไปดูนางก่อน” ตรัสจบก็รีบผลุนผลันลุกขึ้นแต่งกาย แล้วเสด็จออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ความเย็นเยียบของค่ำคืนคืบคลานเข้ามาแทนที่ความร้อนแรงเมื่อครู่
หวังหลีอินลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ ร่องรอยความกระสันยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อที่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชืด
แววตาหวานเชื่อมเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน สมเพช... นางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พลางแค่นยิ้มเย็นชา
‘หวังเหมยหรง... ข้าประเมินเจ้าสูงเกินไปจริงๆ ถวายงานคืนแรก เจ้าก็เสนียดหน้าอยู่ไม่สุขจนต้องแสร้งกระอักเลือดเชียวหรือ? วันคืนหลังจากนี้ยังอีกยาวนานนัก เจ้าจะทนละครฉากนี้ไปได้สักกี่น้ำ’
เช้าวันรุ่งขึ้น
ซิงซินรีบเดินเข้ามารายงาน
“ท่านหญิงเพคะ คนจากตำหนักเฟิ่งซีมาถ่ายทอดคำสั่ง ฮองเฮาเชิญท่านไปพบด่วนเพคะ”
“แต่งองค์ให้ข้า” หลีอินสั่ง
ไม่นานนัก หวังหลีอินมองส่องกระจกทองเหลือง เห็นสตรีงดงาม ผิวพรรณเปล่งปลั่งฉ่ำน้ำจากการปรนนิบัติเมื่อคืน นัยน์ตาฉายแววผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด
‘หวังเหมยหรง... ชาติก่อนข้าเกรงใจร่างกายอันอมโรคของเจ้า คอยบดบังเรือนร่าง คอยแต่งตัวซอมซ่อเพราะกลัวจะทิ่มแทงตา แต่ชาตินี้ ข้าจะให้เจ้าได้จ้องมองให้เต็มตา...”
รอยยิ้มระร้ายมากๆ
“ดูเอาเถอะ หมากที่เจ้าส่งเข้าวังมาด้วยมือตัวเอง ว่ามันจะค่อยๆ แย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเจ้าอย่างไร’
ณ ตำหนักเฟิ่งซี
หวังเหมยหรงนอนซมอยู่บนตั่ง ท่าทางอ่อนแรงยิ่งกว่าเมื่อวาน หลีอินก้าวเข้าไปย่อกายลงอย่างชดช้อย
“ขอถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”
“น้องหญิงมาแล้วหรือ... มานี่สิ” หวังเหมยหรงกวักมือเรียก ร่างกายสั่นเทา หลีอินถลาเข้าไปประคองทันที แสร้งทำเป็นตื่นตระหนก
“พี่หญิง เหตุใดจึงดูทรุดหนักเช่นนี้เพคะ ข้าจะให้ซิงซินไปตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้...”
“ไม่ต้อง...” หวังเหมยหรงคว้าข้อมือของหลีอินไว้แน่น บีบเกร็งจนข้อนิ้วตนเองขาวซีด ก่อนจะค่อยๆ คลายมือออก พลางถอนหงอย
“เฮ้อ... โทษทีนะ ข้าป่วยจนเลอะเลือน มือไม้หนักเบาไม่รู้เรื่อง คงไม่ได้ทำให้น้องหญิงเจ็บใช่ไหม?”
“ไม่เจ็บเลยเพคะพี่หญิง” หลีอินยิ้มหวาน ทว่าในใจจดจำแรงบีบนั้นไว้ทุกรายละเอียด
“งั้นก็ดีแล้ว... เมื่อคืนต้องขอโทษด้วยนะ ร่างกายพี่ไม่รักดี ทำลายคืนสำคัญของเจ้าเสียหมด” หวังเหมยหรงเบนสายตาไปทางนางกำนัล
“นำของเข้ามา”
กล่องกำมะหยี่หรูหราถูกประคองเข้ามา เมื่อเปิดออกก็เผยให้เห็นกำไลหินโมราแดงสดใสสะดุดตา
“กำไลหินโมราแดงนี้ถวายมาจากนอกด่าน มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้” นางช้อนสายตามองน้องสาว
“ถือเป็นของขวัญขอขมาที่พี่ทำเรื่องเมื่อคืนของเจ้าพังก็แล้วกัน ใส่ไว้เถิด”
หวังเหมยหรงหยิบกำไลขึ้นมา พยายามจะสวมเข้าที่ข้อมือของหลีอินด้วยตัวเอง
Latest chapter
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ คำขู่
คำขู่นั้นจุดไฟมืดมนในดวงตาของหลีอิน นางจ้องลึกเข้าไปในตาบิดาด้วยจิตสังหารลึกล้ำ จนหวังเยี่ยนชิงสะดุ้งผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว“เจ้า... กล้ามองข้าด้วยสายตาศัตรูเช่นนี้หรือ?”“หวังเยี่ยนชิง!” หลีอินขานชื่อบิดาตรงๆ เฉียบขาด“วันนี้ข้ายืนอยู่ตรงนี้ มิใช่เพื่อขอเศษทาน และยิ่งมิใช่เพื่อฟังท่านด่าทอ”นางแสยะยิ้มสมเพช “พี่สาวแสนดีของข้าจิตใจอำมหิต มอบยาพิษตัดสายเลือด จัดฉากใส่ร้ายว่าข้าคบชู้ บัดนี้ข้าไม่เล่นตามสิ่งที่ท่านลิขิตเอาไว้ ยังคิดเอาชีวิตแม่ข้ามาบีบให้ข้าเป็นมีดโกนเนื้อตัวเองอีกรึ? ท่านพ่อ... หวังเหมยหรงใกล้ตายเต็มทีแล้ว ทว่านางยังคิดลากคนทั้งตระกูลลงหลุมศพไปด้วย ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการปกป้องนางกับจวินเหิง แล้วตระกูลหวังจะนอนหลับสบายไร้กังวล”หลีอินเดินวนรอบตัวบิดา พลางกระซิบบีบคั้นด้วยความจริงทางการเมือง“ท่านไม่คิดจะลืมตาดูหน่อยหรือ ยามนี้จวินเหิงถูกเลี้ยงดูในนามเจ้ากุ้ยเฟย วันหน้าหากได้ครองราชย์ เขาจะนึกถึงตระกูลหวังที่ไร้อำนาจ หรือนึกถึงตระกูลเจ้าที่คอยอุ้มชูมากันแน่ ถึงตอนนั้นตระกูลเจ้
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ พลิกกระดาน
ทว่าหวังหลีอินคนใหม่มีหรือจะยอมเดินตามรอยเดิม ชาตินี้นางพร้อมขี่หลังเสือ เพื่อกลับไปพลิกกระดานอำนาจในจวนตระกูลหวัง“พอบรรเลงถึงช่วงเร้าใจที่ต้องใช้แรงดีดที่สุด สายพิณเส้นนั้นจะขาดสะบั้น ผงพิษเยี่ยนจินถันจะฟาดเข้าใบหน้ามันโดยตรง พิษหนานเจียงแผดเผาผิวเนื้อจนเน่าเปื่อย แดงทองปะปนราวกับไฟลุกไหม้ ไม่มีวันรักษาได้ชั่วชีวิต หากรอดตาย พิษไฟก็แล่นเข้าสู่หัวใจ เผาผลาญทารกในครรภ์จนกลายเป็นเถ้าถ่าน” หวังเหมยหรงหัวเราะลั่นตำหนักด้วยความบิดเบี้ยว โดยไม่รู้เลยว่าแผนการนี้กำลังจะกลับมารัดคอตนเองนางกำนัลคนสนิทก้มหน้ากล่าวทึ่งๆ“เมื่อสายพิณขาดต่อหน้าธารกำนัล ฝ่าบาทต้องสั่งสืบสวนแน่ พิษนี้มาจากหนานเจียง ซึ่งตระกูลฝ่ายมารดาของเจ้ากุ้ยเฟยคุมกำลังทหารอยู่ ชายแดนบูรพาตึงเครียด ฝ่าบาททรงระแวงตระกูลเจ้ามานาน หากเกิดเรื่องขึ้น จะทรงเชื่อผู้ใดเล่าเพคะ”หวังเหมยหรงแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความแค้น“ในวังหลังจะเหลือใครอีก ข้าจะปล่อยให้พวกนางสู้กันจนพินาศไปทั้งคู่ ส่วนข้า... เพียงแค่นั่งมองพวกนางเดินเข้ากรงทีละก้าว หวังหลีอิน... ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าการย
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ มิฉะนั้น
หวังเหมยหรงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตาอำมหิต“มิฉะนั้น... หึ! ชีวิตของอนุหลินจะเป็นหรือตาย หรือต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็น ย่อมขึ้นอยู่กับอารมณ์ของข้าแต่เพียงผู้เดียว”หลีอินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเงียบสงัดจนน่ากลัว ทว่าแทนที่นางจะร้องไห้อ้อนวอนอย่างที่ฮองเฮาคาดหวังหลีอินกลับค่อยๆ คลี่รอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่อ่อนหวาน แต่ว่าดวงตากลับเย็นเยียบ จนชวนให้ผู้มองรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กายชาติที่แล้ว... นางยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องมารดา จนยอมเป็นหมากให้สตรีผู้นี้เชิดชู แต่ท้ายที่สุด... หวังเหมยหรงก็ยังสั่งฆ่าอนุหลินอย่างโหดเหี้ยมอยู่ดีชาตินี้นางย่อมไม่เดินซ้ำรอยเดิม แผนการปกป้องมารดาภายนอกวังถูกนางวางหมากไว้ล่วงหน้า ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าวังหลวงแล้ว“พี่หญิง... ท่านก็เป็นเช่นนี้เสมอมาจริงๆ” หลีอินเอ่ยเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความสมเพช“คิดว่า... ใครต่อใครบนโลกใบนี้ ล้วนเป็นคนโง่ ที่ถูกท่านบีบไว้ในกำมือ และควบคุมได้ตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?&r
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ แผนสกปรก
“ที่ฝ่าบาทฝากคำพูดผ่านกงกงมาว่า ไม่อยากให้ข้าถือโทษหวังเหมยหรง และบอกว่า ข้ากับนาง...เราเป็นพี่น้องกัน... พูดให้ถึงที่สุด พระองค์ก็ยังทรงคิดจะใช้บารมีของโอรสสวรรค์ มาบีบให้ข้าต้องยอมก้มหัวต้อยต่ำ ยอมความ และเก็บงำความแค้นนี้ไว้ เพื่อรักษาเสถียรภาพทางการเมืองของตระกูลหวังในราชสำนักเอาไว้ต่างหาก” นางกำนัลหน้าประตูตำหนักก้าวเข้ามาคุกเข่าด้วยท่าทางรีบร้อน“กราบทูลพระสนมจิ้งผิน มีนางกำนัลอาวุโสจากตำหนักเฟิ่งซีมาแจ้งความเพคะ... แจ้งว่าแม้ฮองเฮาจะถูกกักบริเวณ แต่เนื่องจากพระนางประชวรหนัก และมีเรื่องในครอบครัวตระกูลหวังที่ต้องสะสาง จึงใคร่ขอเชิญพระสนมจิ้งผินไปพบที่ตำหนักสักครู่เพคะ” ซิงซินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ“ท่านหญิง... ฮองเฮาถูกสั่งกักบริเวณแท้ๆ เหตุใดจึงยังกล้าส่งคนมาสั่งสั่นถึงที่นี่อีกเพคะ? ช่างไม่เห็นหัวกฎมณเฑียรบาลเลยจริงๆ” หลีอินนัยน์ตาวาววับ ประกายความเหี้ยมเกรียมพาดผ่านดวงตา“หึ... จิ้งผิน... จิ้งผิน... ตำแหน่งนี้ช่างมาได้ประจวบเหมาะเหลือเกิน ข้าชอบใจนัก ซิงซิน... ข้าไม่ได้ไปตามคำสั่งของนาง แต่ข้าจะไปในฐานะจิ้งผิน
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ อยู่ให้เป็น
วันต่อมา ท้องฟ้าเหนือวังหลวงเปิดโล่งแจ้ง แสงแดดสาดส่องลงมายังลานหน้าตำหนักเจี้ยงเสี่ย จนเกิดภาพระยิบระยับทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของคนทั้งหกตำหนัก กลับไม่ใช่แสงตะวัน แต่เป็นเสียงประกาศเฉียบขาดของขันทีอาวุโส ที่ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณเขามาพร้อมกับขบวนสิ่งของพระราชทานยาวเหยียด จนสุดสายตา นำความอิจฉาริษยา และตื่นตระหนกมาสู่สนมทุกนางในวังหลัง“ถ่ายทอดพระบัญชาของโอรสสวรรค์ พระราชทานไข่มุกราตรีจากทะเลตะวันออกสิบเม็ด ผ้าไหมซูซิวจิ้นเนื้อดีสิบพับ เครื่องประดับทองคำแท้ฝังขนนกกระเต็นห้าชุด เพื่อร่วมยินดีครั้งใหญ่แก่ครรภ์มังกร ตามพระบัญชายังได้พระราชทานโสมภูเขาร้อยปีสองต้น รังนกเลือดสิบถ้วย และกำยานมังกรสงบจิตอีกสิบตำลึง ให้เห็นแก่พระโอรสในครรภ์เป็นสำคัญ จงพักฟื้นอย่างสงบและเปี่ยมสุข”หลีอินในชุดบุปผาสีชมพูอ่อน ค่อยๆ ย่อกายลงอย่างชดช้อยและนอบน้อม“อินกุ้ยเหรินรับพระบัญชาเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”ทว่าความตื่นตะลึงยังไม่ทันจางหาย ขันทีอาวุโสพลันยิ้มแย้มแล้วคลี่ม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองอร่าม ที
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ ต้องอดทน
ในใจของนาง ‘ชาติที่แล้ว ข้าเป็นสามีภรรยากับพระองค์มาทั้งชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุขและผ่านศึกเหนือเสือใต้มาด้วยกัน มีหรือที่ข้าจะไม่รู้นิสัยใจคอและสันดานลึกๆ ของบุรุษผู้นั้นงแววตาของหลีอินพลันเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกราวกับย้อนนึกถึงอดีตชาติอันขื่นขม“เจียงเฉินหรงมองวังหลังเป็นเพียงกระดานหมากขนาดยักษ์ เหล่าสนมชายาทั้งหลาย ก็คือหมากแต่ละตัว ที่มีหน้าที่แตกต่างกันไป พวกเราจะแย่งชิงตบตีกันอย่างไรก็ได้ พระองค์ไม่เคยสนพระทัยความริษยาของสตรี แต่... มีข้อแม้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น คือต้องทำให้พระองค์รู้สึกอยู่เสมอว่า ไม่ว่าผลของหมากกระดานนั้น จะแพ้หรือชนะในทุกครั้งแล้ว ล้วนเป็นพระองค์ผู้เดียว ที่เป็นผู้ตัดสินและอยู่เหนือทุกสิ่ง”นางเคาะนิ้วเรียวลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ“คืนนี้ข้าทำตัวเป็นเหยื่อที่น่าสงสาร แต่ในขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าข้ารู้กาลเทศะ โดยการไม่โวยวายเปิดโปงเรื่องขนมพิษต่อหน้าธารกำนัล ข้าปล่อยให้พระองค์เป็นผู้ลงทัณฑ์ฮองเฮา และสั่งปิดปากทุกคนด้วยพระองค์เอง ข้ามอบอำนาจการควบคุม และเกียรติยศทั้งหมดคืนให้แก่พระองค์ พระองค์จึงทรงมองว่า ข้า
You May Also Like
ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย676.2K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.1K viewsหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง630.5K viewsทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า83.8K viewsนางร้ายเช่นข้าไม่หวนกลับชะตาเดิม
ภัสสพิชชา152 viewsเรือนหลังฉ่ำราคะ
ท่านจอมยุทธ์1991550 viewsนักสืบหญิงผู้กุมหัวใจทรราช
สกุลจาง202 viewsย้อนอดีตมาครั้งนี้ข้าจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้ร่ำรวย
sanvittayam38 views
