โกรธมาก

“เพคะกุ้ยเฟย”

ขณะเดียวกัน ภายในตำหนักเจี้ยงเสี่ย บรรยากาศกลับเงียบสงัดราวกับห้วงน้ำลึก ชิวหนิงประคองจอกชาเข้ามาด้วยมืออันสั่นเทา

“เชิญท่านหญิงดื่มน้ำชาเพคะ” หลีอินไม่ได้ยื่นมือไปรับ แต่นางกลับปรายสายตาเรียบนิ่งไปยังนางกำนัลทั้งสอง

“ชิวหนิง... น้องชายของเจ้าที่ไปเรียนวิชาอยู่ร้านช่างไม้ทางใต้ของเมืองหลวง ราบรื่นดีหรือไม่?” ชิวหนิงเบิกตากว้าง จอกชาในมือแทบหลุดร่วง

“ทะ... ท่านหญิงทราบได้อย่างไรเพคะ”

หลีอินไม่ตอบ แต่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเบนสายตาไปหานางกำนัลอีกคน

“ซิงซิน... อาการไอของท่านแม่เจ้าในยามค่ำคืนทรุดลงอีกแล้วใช่ไหม? งานซักล้างในวังหลังตากน้ำเย็นนานเกินไป ปอดถึงได้เรื้อรังเช่นนั้น...”

“ท่านหญิงเพคะ บ่าว... บ่าวไม่เข้าใจ...” ซิงซินคุกเข่าลงกับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

หลีอินแค่นยิ้มบาง นัยน์ตาทมิฬลึกล้ำจนน่าพรั่นพรึง

“ฮองเฮาส่งพวกเจ้ามาอยู่กับข้า สิ่งที่นางใช้กุมชีวิตพวกเจ้าไว้ก็คือจุดอ่อนสองอย่างนี้มิใช่หรือ? ตอนนี้ข้าให้พวกเจ้าเลือกสองทาง... รับใช้ข้า คนที่พวกเจ้าห่วงใยจะได้รับการคุ้มครองอย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต แต่หากเรื่องในห้องนี้รั่วไหลออกไปแม้เพียงครึ่งคำ ย่อมรู้ดีว่าข้าเด็ดขาดพอจะตัดสินว่าพวกเขาควรเสวยสุข... หรือทรมานจนตาย”

น้ำเสียงเยือกเย็นนั้นทรงพลังจนนางกำนัลทั้งสองไร้ทางขัดขืน พวกนางรีบหมอบกราบหัวจรดพื้น

“บ่าวขอรับใช้ตามพระบัญชา ไม่ขอมีใจแบ่งเป็นสองเด็ดขาดเพคะ”

“ดีมาก...” หลีอินยกยิ้มพึงใจ

ไม่กี่วันต่อมา ณ ศาลาอุทยานหลวง

ขันทีประกาศกังวานก้อง

“เชิญอินกุ้ยเหรินร่วมโต๊ะรับน้ำชาพ่ะย่ะค่ะ”

หลีอินก้าวเข้ามาในศาลาที่คลาคล่ำไปด้วยพระสนม โดยมีหวังเหมยหรงประทับเป็นประธาน และมีเจียงกุ้ยเฟยนั่งอยู่เคียงข้าง

“ถวายพระพรฮองเฮา ถวายพระพรเจียงกุ้ยเฟย และพระสนมทุกท่านเพคะ” หลีอินย่อกายลงอย่างชดช้อย

“น้องหญิงทั้งหลายลุกขึ้นเถิด”

หวังเหมยหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

เจียงกุ้ยเฟยปรายสายตามองจวินเหิงวัยเยาว์ ที่ยืนอยู่ข้างกายฮองเฮา ก่อนจะแสร้งทำเป็นอุทาน

“อุ๊ย... ไม่พบกันเพียงไม่กี่วัน องค์ชายเหิงดูซูบผอมลงไปไม่น้อยเลยนะเพคะ หรือตำหนักเฟิ่งซีจะดูแลไม่ทั่วถึงกันแน่?”

หวังเหมยหรงสีหน้าเปลี่ยนทันที “ช่วงนี้เหิงเอ๋อร์ตรากตรำเรียนหนัก ย่อมเหนื่อยล้าเป็นธรรมดา”

“อ้อ... หม่อมฉันก็นึกว่าเพราะวรกายฮองเฮาไม่แข็งแรงจนไร้เวลาอบรมเสียอีก” เจียงกุ้ยเฟยยิ้มหยัน ก่อนหันไปหาเด็กชาย

“องค์ชายเหิง... ตำหนักของน้า มีช่างจากดินแดนตะวันตกมาใหม่ ทำม้าไม้ที่วิ่งได้ด้วยนะเพคะ อยากไปดูหรือไม่?”

เมื่อได้ยินเรื่องของเล่น ดวงตาของเด็กชายก็เป็นมันเลื่อม

“อยากพ่ะย่ะค่ะ เสด็จน้ากุ้ยเฟย”

“เหิงเอ๋อร์” หวังเหมยหรงถลึงตาปราม

ทว่าเจียงกุ้ยเฟยกลับหัวเราะร่า

“ฮองเฮาจะกริ้วไปไยเพคะ เด็กย่อมสนสนุกเป็นธรรมดา หม่อมฉันเพียงอยากช่วยแบ่งเบาภาระ พาองค์ชายไปผ่อนคลายสักนิด... พวกเจ้า พาองค์ชายไปดูแลให้ดี เชิญเพคะองค์ชาย”

“เจียงจินโหรว มือของเจ้าชักจะยื่นยาวเกินไปแล้วนะ”

หวังเหมยหรงทนไม่ไหว ตวาดลั่นจนไอโขลกๆ

“ฮองเฮาตรัสเกินไปแล้ว” เจียงกุ้ยเฟยสวนกลับด้วยสายตาหยามหยัน

“หม่อมฉันเพียงห่วงใยองค์ชาย ไม่เหมือนบางคน... ตัวเองป่วยใกล้ตาย แต่ยังฝืนรั้งเด็กไว้คอยตักยาถวาย ไม่รู้ว่ารักลูกจริง หรือแค่อยากผูกลูกไว้ เพื่อรั้งอำนาจตนเองกันแน่ ขนาดเรื่องถวายงานยังต้องให้น้องสาวลูกอนุมาช่วย ช่างคิดลึกซึ้งเสียจริงๆ”

“นั่นสิเพคะ... ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ ฝ่าบาทเสด็จประทับตำหนักเจี้ยงเสี่ยไปกว่าครึ่งเดือน อินกุ้ยเหรินยังสาวยังงาม ช่างโชคดีจริงๆ” สนมอีกคนเอ่ยสมทบ

“ไม่ใช่แค่งามหรอกเพคะ เกรงว่าลีลาก็จับใจ มิเช่นนั้นจะยึดพระทัยฝ่าบาทได้เพียงนี้หรือ”

“พอเถิด” เจียงกุ้ยเฟยโบกมือตัดบท

“คำประชดพวกนี้ข้าคร้านจะฟัง แต่ช่วงนี้มีเรื่องสำคัญจากราชสำนักลอยมาเข้าหู... ขุนนางหลายคนถวายฎีกาว่า ฮองเฮาประชวรเรื้อรัง การอบรมองค์ชายใหญ่เกี่ยวพันถึงความมั่นคงของแผ่นดิน ปล่อยไว้นานไม่ได้ จึงเสนอให้เลือกพระสนมชั้นสูงที่มีความพร้อม... ช่วยดูแลองค์ชายชั่วคราว”

เจียงกุ้ยเฟยจ้องมองสตรีบนตั่งประทับด้วยสายตาของผู้ชนะอย่างสมบูรณ์แบบ

“ฮองเฮาลองตรัสดูสิ... ในวังหลังแห่งนี้ หากนับทั้งยศถาและชาติตระกูล ยังมีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าหม่อมฉันอีก ที่จะช่วยดูแลองค์ชายเหิงแทนพระองค์ชั่วคราว?”

“เจียงจินโหรว เจ้า... เจ้ากล้าหมายปองจะแย่งเหิงเอ๋อร์ไปจากข้าเชียวหรือ”

หวังเหมยหรงโกรธจนหน้าดำหน้าแดง นางกระอักเลือดออกมาเต็มผ้าเช็ดหน้า ก่อนจะล้มพับไปด้วยอาการแน่นหน้าอก

“เสด็จแม่”

“ฮองเฮา”