ให้เจียงกุ้ยเฟยดูแล

บรรยากาศในศาลาปั่นป่วนวุ่นวาย

“รีบไปตามหมอหลวงเร็วเข้า”

หลีอินแสร้งทำเป็นตื่นตกใจ วิ่งเข้าไปช่วยประคอง ทว่าในใจกลับยิ้มเยาะอย่างสะใจ

ณ พระตำหนักบรรทมของฮองเฮา

ฮ่องเต้เจียงเฉินหรงเสด็จมาถึงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก หมอหลวงรีบก้าวออกมารายงานด้วยเหงื่อท่วมกาย

“กราบทูลฝ่าบาท ฮองเฮาทรงกริ้วจัดจนลมตีขึ้น เสมหะและพระโลหิตอุดตันช่องอก โลหิตไร้เรี่ยวแรงหมุนเวียน จากนี้ต้องพักฟื้นเงียบๆ ห้ามกระทบกระเทือนใจอีกเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ” หวังเหมยหรงค่อยๆ ปรือตาอันโรยแรงขึ้น มองฮ่องเต้ด้วยน้ำตานองหน้า

“ฝ่าบาท หม่อมฉันเกรงว่าคงประคองกายไว้ไม่ไหวแล้วจริงๆ”

“ฮองเฮาอย่าตรัสเหลวไหล เราสั่งให้หมอหลวงรักษาเจ้าอย่างเต็มที่ เจ้าต้องไม่เป็นไร” ฮ่องเต้กุมมือนางไว้แน่น

“ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ขอสิ่งใดอีก เพียงขอให้ทรงเห็นแก่ความจงรักภักดีตลอดหลายปี โปรดรับปากเรื่องสุดท้ายแก่หม่อมฉันด้วย” หวังเหมยหรงสะอื้น พลางปรายสายตาไปหาหลีอินที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ข้างเตียง

“หม่อมฉัน... ฝากเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์ให้อินกุ้ยเหรินช่วยดูแล หลีอินเป็นน้าสายเลือดแท้ๆ ย่อมรักเด็กทั้งสองดั่งลูกตนเอง แน่นอน... เช่นนี้แล้ว ต่อให้หม่อมฉันต้องตายไป ก็นอนตายตาหลับแล้วเพคะ”

“ฝ่าบาท” เจียงกุ้ยเฟยก้าวออกมาคัดค้านทันควัน

“ฮองเฮาทรงพระประชวรจนพระสติพร่ามัว รับสั่งนี้เชื่อถือไม่ได้เด็ดขาด อินกุ้ยเหรินเกิดจากอนุ ตำแหน่งในวังก็ต้อยต่ำ ทั้งยังเพิ่งเข้าวังได้ไม่นาน หากให้นางเลี้ยงดูองค์ชายใหญ่และองค์หญิงใหญ่ ย่อมขัดต่อกฎวังและราชประเพณีอย่างร้ายแรงเพคะ”

หวังเหมยหรงแค่นเสียงแผ่วเบา ทว่าจิกกัด

“จะขัดหรือไม่... มิใช่เรื่องที่ข้าหรือเจ้าจะเป็นคนตัดสิน ฝ่าบาทต่างหากที่จะทรงตัดสิน”

“ฝ่าบาทโปรดพิจารณา” เจียงกุ้ยเฟยไม่ยอมแพ้

“หม่อมฉันดูแลงานวังหลัง ย่อมต้องรักษากฎระเบียบ บัดนี้ขุนนางฝ่ายหน้าเริ่มถวายฎีกากังวลเรื่องการอบรมองค์ชาย หากยกองค์ชายให้อินกุ้ยเหริน จริงไม่เท่ากับตอกย้ำว่าฮองเฮาไร้คุณธรรม จนทำให้ราชสำนักนินทา ราชวงศ์มัวหมองหรือเพคะ?”

เจียงกุ้ยเฟยตวัดสายตาคมกริบมาที่หลีอิน

“อินกุ้ยเหริน เจ้าพูดเองสิ... สนมชั้นต่ำที่เพิ่งเข้าวัง มีคุณงามความดีอะไรถึงกล้ารับภาระใหญ่หลวงนี้? ภายหน้าหากเจ้ามีลูกของตนเอง จะยังทุ่มเทเลี้ยงดูองค์ชายและองค์หญิงสายตรงได้อีกหรือ”

“นั่นสิเพคะ...”

“ขัดต่อธรรมเนียมชัดๆ” สนมรอบข้างเริ่มซุบซิบกันแล้ว

เมื่อเห็นท่าไม่ดี หวังเหมยหรงจึงคว้าข้อมือหลีอินไว้แน่น บีบเกร็งด้วยสายตากดดันและบังคับ

“หลีอิน... พูดสิ พูดออกมาว่าเจ้าจะรักเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์ดั่งลูกแท้ๆ สาบานต่อหน้าฝ่าบาทเดี๋ยวนี้”

หลีอินนิ่งงัน มองมือที่บีบข้อมือตนเองไว้แน่น...

‘สาบานงั้นหรือ?’

ความทรงจำในชาติก่อนแล่นเข้ามาในหัว ชาติที่แล้วก็เพราะคำว่าสายใยพี่น้องและคำสาบานลวงโลกนี้มิใช่หรือ ที่ทำให้นางยอมยกชามยาตัดสายเลือดขึ้นดื่มจนสิ้นชื่อ ต้องขังตัวเองไว้ในคุกแห่งความจงรักภักดีจนตาย...

‘ชาตินี้ เจ้ายังกล้าบีบให้ข้าสาบานพิษเพื่อเป็นทาสรับใช้ลูกเจ้าอีกรึ? ฝันไปเถิด หวังเหมยหรง’

หลีอินสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมอย่างนุ่มนวลและเป็นธรรมชาติ ก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้

“ทูลฝ่าบาท... ทูลฮองเฮา”

หลีอินเอ่ยด้วยความนอบน้อมทว่าเด็ดเดี่ยว พลางช้อนสายตาสบพระเนตรฮ่องเต้

“หม่อมฉันเห็นว่า ที่เจียงกุ้ยเฟยตรัสมานั้นล้วนมีเหตุผลทุกประการ... หม่อมฉันฐานะต้อยต่ำ ย่อมไม่กล้ารับภาระอันใหญ่หลวงนี้ การอบรมองค์ชายใหญ่เกี่ยวพันถึงแผ่นดิน หม่อมฉันเข้าวังมา เพียงเพื่อช่วยคอยปรนนิบัติยามฮองเฮาประชวร และคอยดูแลเด็กๆ ในฐานะน้า... หาใช่มาล้ำเส้นรับหน้าที่อบรมสั่งสอนไม่เพคะ”

“หลีอิน... เจ้า” หวังเหมยหรงเบิกตากว้าง พยายามจะเอ่ยขัด ทว่าหลีอินกลับเอ่ยแทรกขึ้น

“อีกประการหนึ่ง...” หลีอินก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นเอียงอายและอ่อนแอ

“หม่อมฉันวาสนาน้อย ช่วงนี้ร่างกายไม่ค่อยสบาย หลังจากให้หมอหลวงตรวจดูอย่างลับๆ คล้ายว่าจะเริ่มมีสัญญาณตั้งครรภ์แล้วเพคะ”

“อะไรนะ?”

“เจ้า... เจ้าตั้งครรภ์แล้วงั้นหรือ? ตั้งแต่เมื่อใด”

หวังเหมยหรงอุทานลั่น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความช็อก ฮ่องเต้เจียงเฉินหรงลุกขึ้นจากแท่นประทับ ใบหน้าฉายความยินดีระคนแปลกพระทัย

“มีหมอหลวงยืนยันแล้วหรือยัง?”

“กราบทูลฝ่าบาท ชีพจรเพิ่งปรากฏแผ่วเบาเพคะ หมอหลวงกล่าวว่าต้องรอดูอาการอีกระยะจึงจะยืนยันได้แน่นอน”

หลีอินรีบกราบทูล

“เสด็จแม่”

“เสด็จแม่” เสียงเจียงฝูเหรินร้องลั่น เมื่อเห็นหวังเหมยหรงตาค้าง ลมจับระลอกใหญ่จนเลือดไหลซึมมุมปาก

“หมอหลวง รีบเข้ามาตรวจอาการฮองเฮาเร็วเข้า” ฮ่องเต้ออกคำสั่ง หวังหลีอินลอบมองภาพความหายนะของพี่สาวต่างมารดาพลางยิ้มหยันในใจ...

‘กระดานนี้เพิ่งเดินถึงกลางทางเองนะพี่หญิง... ท่านต้องฝืนหายใจไว้ให้ได้ ดูข้าเล่นละครฉากนี้ให้จบสิ’

เจ้ากุ้ยเฟยที่ยืนคุมเชิงเห็นโอกาสทอง จึงรีบก้าวเข้ามาผสมโรงทันที

“อุ๊ย... เหตุใดฮองเฮาถึงทรงตกใจจนกระอักเลือดเช่นนี้เล่าเพคะ? อินกุ้ยเหรินเป็นที่โปรดปราน การตั้งครรภ์มังกรให้โอรสสวรรค์มิใช่เรื่องมงคลที่สุดหรอกหรือ... หรือลึกๆ ในพระทัยของฮองเฮา กลับไม่อยากให้น้องสาวได้ดีกันแน่?”

“ข้า... ข้าย่อมยินดี” หวังเหมยหรงพยายามแค่นเสียงแหบพร่า

“แต่เรื่องมังกรตั้งครรภ์เกี่ยวพันถึงรากฐานแผ่นดิน จะล้อเล่นได้อย่างไร ฝ่าบาท... โปรดให้หมอหลวงตรวจชีพจรนางต่อหน้าทุกคนเดี๋ยวนี้ หากไร้หลักฐานแน่ชัด ย่อมเป็นโทษหลอกลวงเบื้องสูง” ฮ่องเต้หรี่เนตรลง

“ที่ฮองเฮาตรัสก็มีเหตุผล... หมอหลวงหลิว”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

“จง ตรวจชีพจรของอินกุ้ยเหรินเดี๋ยวนี้” หมอหลวงหลิวรีบก้าวเข้ามาประคองข้อมือของหลีอิน นิ้วมือแตะลงบนจุดชีพจรเพียงครู่เดียว ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความยินดี

“โอ้... ขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทด้วยพ่ะย่ะค่ะ ชีพจรของอินกุ้ยเหรินลื่นไหลชัดเจน ราวกับไข่มุกกลิ้งบนจานหยก สัมผัสคล่องแคล่วลื่นมือ เป็นชีพจรมงคลแห่งครรภ์มังกรไม่ผิดแน่ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เผยรอยพระโอษฐ์กว้างด้วยความปรีดา

“ชีพจรชัดเจนเพียงนี้ อายุครรภ์เท่าใดแล้ว?”

“ดูจากลักษณะแล้ว อย่างนี้...น่าจะมีอายุได้กว่าหนึ่งเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ดียิ่งนัก สวรรค์คุ้มครองสายเลือดของเรา” ฮ่องเต้ทรงพระสรวลลั่น พลางประคองหลีอินขึ้นด้วยพระหัตถ์องค์เอง

“ลุกขึ้นเร็ว พื้นตำหนักมันเย็นนัก ยามนี้เจ้ามีสองชีวิตในกาย ห้ามคุกเข่าพร่ำเพรื่ออีกเด็ดขาด”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตาเพคะ” หลีอินส่งสายตาหวานซึ้ง