บทที่ 9 ถอนทุนคืนที่ไม่ได้คืน

บรรยากาศของเทศกาลโคมไฟในค่ำคืนนี้งดงามมาก โชคดีที่นางมิได้ถอดใจกลับไปจริง ๆ หญิงสาวหันมองคนตัวสูงที่ยืนขนาบข้าง

“เหตุใดต้องพาหม่อมฉันขึ้นมาเพคะ”

“มิใช่บอกเจ้าแล้วหรือว่าต้องการตอบแทนน้ำใจ”

หลานอวิ๋นเจียวครุ่นคิด หากเขาอยากตอบแทนน้ำใจเหตุใดเมื่อก่อนไม่เคยทำ แม้ใบหน้าของเขาไม่มีในความทรงจำแต่นางก็รับรู้ได้ว่า หานเซียนอ๋องคนนี้มิเคยชมชอบนางจากใจจริง ดังนั้นเขาต้องมีบางสิ่งแอบแฝงแน่

เท้าเล็กขยับห่างอย่างแนบเนียน ชายหนุ่มปรายตามองด้วยความประหลาดใจ

“หากท่านกลัวติดค้างน้ำใจของหม่อมฉัน เช่นนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง “เจ้าอยากทำอะไร”

หลานอวิ๋นเจียวยิ้มมีเลศนัย ในเมื่อนางเคยให้ของขวัญเขามานับครั้งไม่ถ้วน หากไม่ถอนทุนคืนก็นับว่าเสียดาย เมื่อครู่นางเห็นประสิทธิภาพวิชาตัวเบาของเขายังอดตาโตเป็นมิได้ เกรงว่าเขาคงเป็นยอดฝีมือแน่ อย่างไรเสียพระเอกจะร้ายจะดีก็ต้องมีร่างทอง

“ท่านอ๋องจะช่วยแนะนำอาจารย์สอนวรยุทธ์ให้หม่อมฉันได้หรือไม่”

เย่ซานหลางนิ่งไปชั่วขณะ พริบตาก็หัวเราะครืน

หลานอวิ๋นเจียวเท้าเอว แก้มเนียนป