บทที่ 8 จอมยุทธ์หญิงอยากแขวนโคมไฟในที่สูง ๆ (2)

หลานอวิ๋นเจียวเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้แทบไม่พัก ฉวนหงถือของจนล้นมือไปหมด “คุณหนู ขนมเยอะแยะเช่นนี้จะกินอย่างไรหมดเจ้าคะ หากซื้ออีก บ่าวคงต้องงอกมือเพิ่มแล้วเจ้าค่ะ”

หลานอวิ๋นเจียวชะงัก นัยน์ตาดอกท้อกวาดมองทั้งกล่องทั้งซองขนมที่สูงเกือบท่วมศีรษะอีกฝ่ายก็รู้สึกเห็นใจ ดูเหมือนนางจะวู่วามในยามหิวโหย

หลานอวิ๋นเจียวแย่งมาช่วยถือ

“อ๊ะ ไม่ต้องเจ้าค่ะ บ่าวยังไหว”

“ไหวอะไรกัน มาเถิดน่า เพราะข้าซื้อของตอนท้องหิวเลยวู่วามไปหน่อย”

ข้อนี้ฉวนหงเห็นด้วยทีเดียว นางพยักหน้าอย่างจนใจ หลังจากเดินจนขาล้า หลานอวิ๋นเจียวก็พาฉวนหงมานั่งพักเหนื่อยใต้ต้นไม้สูง ซึ่งบริเวณนี้คนบางตามากกว่าทุกที่

หลานอวิ๋นเจียวจ้องมองไปยังหอคอยสูงชะลูด ปากก็กัดถังหูลู่ลูกแดงฉ่ำ กล่าวอู้อี้ “ข้าอยากขึ้นไปแขวนโคมไฟบนนั้นจัง ว่ากันว่ายิ่งสูงคำอธิษฐานก็จะยิ่งเป็นจริง”

“แต่นั่นสูงมากเลยนะเจ้าคะ บันไดก็ไม่มี”

“เสียดายที่ข้าไม่มีกำลังภายใน วันหนึ่งข้าจะต้องได้เหาะขึ้นไปแขวนโคมไฟบนนั้น”

ฉวนหงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก คุณหนูสามของนางมักโดนคนอื่นล้อว่าสมองทึบ เรื่องฝึกฝนวร