5.“ห้ามเข้าใกล้ผมเกินสามก้าว” (2)

“ว้าย...”

เจ้าตัวร้องอุทานตกใจ ทั้งตัวยังหงายหลัง ทำเอาต้องหลับตาปี๋เตรียมใจว่าต้องหัวฟาด แต่กลับไม่ใช่...

เอวเธอถูกรวบด้วยแขนข้างหนึ่งพร้อมรับรู้ได้ว่าร่างแกร่งขยับมาประชิดด้านหลัง ใจที่หายวาบเต้นระทึกขึ้นมาแทนเมื่อลมหายใจร้อนเป่ารดตรงลำคอพร้อมเสียงเข้มดังใกล้หู

“อะไรของคุณ ไม่มองทางหรือไง”

คนถูกโอบตัวเกร็ง กลั้นหายใจ เนื่องจากแขนกำยำรั้งสูงจนขึ้นมาอยู่ใต้หน้าอกของเธอ ทว่าเหมือนชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขาบ่นต่อ

“ฝนเพิ่งตก ใส่รองเท้าสูงอย่างนี้มาเดินไม่ระวัง มันก็ลื่นสิ”

รองเท้าที่ตมิสาใส่เป็นแตะแบบสวมพื้นค่อนข้างหนาราวสองนิ้ว และไม่เหมาะจะเดินในไร่หรือพื้นดินเละไม่สม่ำเสมอก็จริง ทว่าเธอไม่ได้เตรียมตัวมาดูไร่ตั้งแต่แรก ใครจะไปทันคิด

จามิกรรู้สึกได้ว่าเสียงถางหญ้ารอบตัวเงียบลง สายตาคู่คมก็กวาดมองไปโดยรอบด้วยสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นว่าคนงานทุกคนหยุดมือหันมาทางตนเองกับหญิงสาวด้วยอาการชะงักตาค้าง แม้จะไม่ชอบใจที่กลายเป็นจุดสนใจ หากก็ยังช่วยดึงคนตัวเล็กกว่าตนเองมากให้ถอยมายืนในจุดที่ไม่อันตราย แล้วรีบปล่อยมือโดยเร็ว

“ขอบคุณค่ะ”

ตมิสาหันกลับมาพึมพำเสียงเบา สบตาชายหนุ่มเพียงชั่วแวบแล้วรีบหลุบลงต่ำ นอกจากหน้าจะร้อนวาบเพราะร่างแกร่งใหญ่โตกับแขนกำยำที่ใกล้ชิดเกินเหตุแล้ว สีหน้ากับสายตาคนงานแต่ละคนก็พลอยทำให้รู้สึกขัดเขินไปด้วย

ทำไมพวกเขาต้องจ้องถึงขนาดนี้

“จะกลับใช่ไหม ตามมาสิ”

คนเป็นนายของไร่เอ่ยเสียงเรียบ ไม่ได้มองหญิงสาว ทว่าส่งสายตาดุใส่เบิร์ดกับคนงานของตนที่ตอนนี้ต่างก็เผยยิ้มกะลิ้มกะเลี่ย เมื่อเห็นท่าทางก้มหน้างุดของบัญชีสาว

พวกมันคงคิดว่าคนนี้ก็คงไม่รอด...อ่อยเขาเหมือนคนอื่น

ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นชี้หน้าเบิร์ด กวาดมองคนงานทุกคนซ้ำด้วยแววตาดุดัน ก่อนร่างสูงจะหันหลังเดินนำไปก่อน

ตมิสาเห็นคนที่ตนมองเพียงอกเขาขยับตัวแล้วจึงก้าวตาม ทั้งที่หน้ายังก้มนิดๆ เธออายจนอยากไปจากตรงนี้โดยเร็ว จึงได้แต่เดินตามเจ้าของร่างสูงใหญ่ต้อยๆ ราวลูกเป็ดลูกไก่

เมื่อคล้อยหลังเจ้านายกับบัญชีสาวไปแล้วคนงานหนุ่มต่างก็หันไปยิ้มคิกคักยักคิ้วหลิ่วตาให้กัน

“อะแฮ่ม”

เบิร์ดทำเสียงเข้มหน้าตึง ยกนิ้วชี้ขึ้นกวาดไปยังเพื่อนคนงานทั้งหมด แล้วทำมือรูดซิปปิดปาก ก่อนจะตามด้วยนิ้วโป้งเชือดคอด้วยสีหน้าท่าทางแสร้งทำเป็นเหี้ยมเกรียม แต่ละคนจึงทำหน้าเซ็งแล้วหันกลับไปทำงานกำจัดหญ้าตรงหน้าตนต่อ

=====