5.“ห้ามเข้าใกล้ผมเกินสามก้าว” (1)

“ทำไมพี่จาต้องห้ามลิตเติ้ลขึ้นไปนอนข้างบน”

ฐานิดาหน้างอใส่พี่ชายทันทีที่ชายหนุ่มเดินมาถึงโต๊ะอาหาร

จามิกรถอนหายใจ เขาอาบน้ำเรียบร้อยแล้วจึงลงมากินข้าว ก่อนหน้านี้กลับมาจากสำนักงานปุ๊บก็บอกให้จอยกับจีจี้เอาบ้านเล็กของลิตเติ้ลออกจากห้องน้องสาวเขาลงมาไว้ข้างล่างทันที พร้อมทั้งหักเงินเดือนทั้งคู่ ส่วนน้องสาวมาถึงทีหลัง เจ้าตัวคงเพิ่งรู้เรื่อง

“มันต้องโดนทำโทษ”

“ทำโทษอะไรคะ”

ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นพี่นั่งลงฝั่งตรงข้าม ซึ่งตรงหัวโต๊ะคุณพรนภามารดาเขานั่งอยู่ ท่านเหลือบมองลูกทั้งสองคน ทว่ายังไม่เอ่ยอะไรเมื่อไม่ได้ทุ่มเถียงกันเสียงดัง นอกจากหันไปบอกกับป้าอุ่นคนสนิทว่าให้เริ่มตักข้าวได้เพราะทุกคนพร้อมหน้าแล้ว

“มันกัดคน”

“ลิตเติ้ลเนี่ยนะคะกัดคน?”

ฐานิดาถามพร้อมขมวดคิ้ว พยายามมองสังเกตทั้งป้าอุ่น จอยและจีจี้ รวมทั้งมารดาของตนว่ามีใครเป็นอะไรหรือไม่ หากแต่ละคนก็ปกติดี อีกทั้งไม่เชื่อว่าสนุขตัวน้อยของตนจะกัดใคร ในเมื่อมันไม่เคยกัด

“ทุกคนก็โอเคดีนี่คะ”

หญิงสาวพูดพร้อมกับมองมารดาอย่างต้องการคำยืนยัน ทว่าท่านยังไม่ได้เอ่ยอะไรพี่ชายก็พูดขึ้นมาก่อน

“มันกัดคนที่สำนักงาน”

คิ้วเรียวสวยขมวดแปลกใจว่าเป็นไปได้อย่างไร และสีหน้าของเธอก็ทำให้พี่ชายบอกต่อ

“จอยกับจีจี้เอามันไปฝากเอาไว้ที่นั่น แล้วออกไปซื้อของ”

พฤติกรรมแปลกๆ ของเด็กในบ้านสองคนที่ตนค่อนข้างสนิทด้วยทำให้ฐานิดาหันไปมองทั้งคู่ ซึ่งแต่ละคนก็ก้มหน้าก้มตาหลบพัลวัน แม้ไม่ได้ห้ามพาสุนัขของตนไปไหน แต่ไม่เคยมีใครพาลิตเติ้ลออกไปที่สำนักงานนอกจากเธอ และก็แทบนับครั้งได้ เพราะเธอมักจะใช้วันหยุดอยู่ที่บ้าน

ทว่าฐานิดาคิดว่าไปดุและซักไซ้กันทีหลังน่าจะดีกว่า ตอนนี้เธอต้องเคลียร์กับพี่ชายก่อน

“แล้วมันกัดใครคะ ปกติมันก็ไม่เคยกัดใคร ไปทำอะไรมันหรือเปล่าถึงกัด”

“ตมิสา”

จามิกรไม่อธิบาย เพียงบอกสั้นๆ เท่านั้น และน้องสาวของเขาก็นิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะพูดลอยๆ

“ตีมันหรือเปล่า”

“เขาจะตีมันทำไม”

“ก็ถ้าไม่ยุ่งกับมัน หรือว่าทำอะไรแปลกๆ มันจะกัดทำไมคะ”

“เขาแพ้ขนมัน ถ้าไม่จำเป็นคงไม่เข้าใกล้ด้วยซ้ำ”

“แล้วจำเป็นยังไงล่ะคะ?”

“พอๆ จะเถียงกันไปมาให้ได้อะไร หมาก็ทำโทษแล้ว คนก็หักเงินเดือนแล้ว จบเรื่องนี้ได้แล้วนะจา ส่วนเราก็เหมือนกันนิดา พี่เขาทำไปเพราะลิตเติ้ลมันผิดจริง แล้วก็แค่ย้ายที่นอนสักสองสามวันคงไม่เป็นไร”

คุณพรนภาเอ่ยปรามในที่สุด เมื่อเห็นว่าน่าจะไม่ได้กินข้าวเย็นกันง่ายๆ

“อาทิตย์นึงครับ”

จามิกรบอกสิ่งที่ตนตัดสินใจ

“มากไปหรือเปล่าคะ”

“พอจ้ะ นิดา”

เมื่อมารดาเสียงเข้มหญิงสาวจึงหน้างอง้ำ แม้สุนัขตัวน้อยจะมีบ้านเล็กๆ ของมันเอง แต่ก็วางอยู่ในห้องเธอและนอนที่นั่นตั้งแต่ซื้อมาตัวนิดเดียว แยกออกมานานที่กรงด้านล่าง ถึงจะอยู่ในบ้าน มันก็คงกลัวอยู่ดี ฐานิดาคิดพลางเหลือบไปทางจอยกับจีจี้ด้วยสายตาไม่พอใจที่เอาสุนัขของเธอออกไปนอกบ้านจนเกิดเรื่อง ทั้งที่สองคนไม่อยู่ก็สามารถผูกมันไว้ในกรงของมันได้

ที่สำคัญ เธอไม่เชื่อว่าอยู่ๆ ลิตเติ้ลจะกัดคนขึ้นมา อดเคืองไม่ได้ว่าตมิสาตีสุนัขของเธอหรือเปล่า แบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ วันหยุดต้องไปจัดการสักหน่อย

“กินข้าวกันได้แล้วลูก”

จามิกรลงมือตามมารดาด้วยใบหน้าเรียบสนิท ทว่าดวงตาคู่คมลอบสังเกตปฏิกิริยาแต่ละคน แล้วก็รับรู้ได้ว่าแม่ของตนหันไปมองป้าอุ่นที่ถอนหายใจบางเบา

เขาไม่ได้ถามเหตุผลว่าทำไมจอยกับจีจี้ต้องเอาลิตเติ้ลออกไปฝากไว้ เพราะคิดว่าน้องสาวของตนน่าจะสั่งให้ทั้งคู่เอามันออกไปทำให้คนที่นั่นป่วน แน่นอนว่าก็คือตมิสาซึ่งอยู่สำนักงานตลอด มีหมาไปอยู่ จะอึหรือฉี่เธอก็คงต้องจัดการ แต่เมื่อคุยกันแล้วจึงรู้ว่าไม่ใช่ และเด็กในบ้านสองคนก็คงไม่กล้าทำอะไรโดยพลการ

มาถึงตอนนี้ชายหนุ่มจึงพอเดาสถานการณ์ได้แล้ว

“ยังไงก็แล้วแต่ เรื่องวันนี้ค่อนข้างอันตรายมาก หวังว่าจะไม่มีอะไรแบบนี้อีก ช่วงนี้ไร่เราต้องระวัง ไม่ให้เกิดเรื่องไม่ดี มันอาจกระทบไปถึงคุณอาได้”

เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ โดยเลี่ยงที่จะบอกอย่างละเอียดว่าสุนัขของน้องสาวเกือบจะแบนติดล้อรถของตน รู้นิสัยดีว่าเจ้าตัวต้องตกใจแล้วจะยิ่งเอาเรื่องให้ได้ว่าสุนัขของตัวเองหลุดได้อย่างไร ไต่สวนไปมาก็ต้องเป็นตมิสาผิดพลาดเองอยู่ดี เขาจึงสรุปไปเลย และบอกตัวเองว่าไม่ได้ปกป้องหญิงสาว แต่เพราะเธอเจ็บตัวไปแล้วก็เลยไม่อยากให้ต้องมีปัญหากับน้องสาวของเขา

โดยนัยหนึ่งก็เป็นการขอกับตัวการในครั้งนี้กลายๆ ด้วยเช่นกัน

ต้นองุ่นแผ่พุ่มเถาเลื้อยหนาไปตามค้างที่รองรับซึ่งเรียงแถวเว้นระยะเท่ากันอย่างสวยน่ามอง ในเวลานี้ทุกอย่างเขียวชอุ่มไปทั่วทั้งไร่ แม้องุ่นยังไม่ออกผล

ตมิสาเพิ่งมีโอกาสเดินดูไร่เป็นครั้งแรกหลังจากมาทำงานที่นี่เกือบเดือน ในตอนแรกเธอเดินดูนั่นนี่อยู่แถวหน้าที่พัก สาวิตเห็นเลยชวนติดรถเขามาเพราะรู้จากนายแล้วว่าเธอได้รับอนุญาตให้หยุดพัก แล้วบอกว่าสายหน่อยหรือหากอยากกลับจะหาคนขับรถกอล์ฟไปส่ง หญิงสาวก็ไม่คิดว่าจะเดินได้ทั่วเช่นกัน เพียงแค่อยากสูดอากาศกับชมบรรยากาศของไร่บ้าง ในเมื่อได้มาอยู่ในไร่องุ่นชื่อดังทั้งที ไม่อยากนั่งเฉยๆ ในบ้านพัก ตอนนี้แสงแดดไม่ร้อนจัดเดินได้สบายๆ

“อ้าว สวัสดีครับคุณบัญชี”

เบิร์ดเอ่ยทักขณะเดินมากับผู้ชายกลุ่มหนึ่งแล้วเห็นเธอเข้า

“จะไปไหนครับเนี่ย”

“เดินดูไร่น่ะค่ะ”

หากเป็นคนอื่นก็คงไม่คุยกับเธอ ทว่าเขามาหาจามิกรที่สำนักงานบ่อย บางครั้งก็เป็นคนขับรถมาส่งแล้วก็มารับนายออกไป มีโอกาสได้พูดคุยกันบ้าง ตมิสาจึงพอคุ้นเคยกับชายหนุ่ม

“อ๋อ ดีครับ ออกมาข้างนอกบ้าง อยู่แต่ในสำงานอุดอู้แย่ ไร่เราน่าเที่ยว ว่างๆ คุณบัญชีเดินเที่ยวตามสบายได้เลยครับ นายไม่หวง”

“แล้วนี่ทำอะไรกันคะ”

เธอมองอุปกรณ์ในมือแต่ละคนพร้อมถาม

“ดายหญ้าให้องุ่นครับ ฝนตกบ่อย วัชพืชขึ้นดีเหลือเกิน นายก็เลยสั่งให้เคลียร์ จะได้ไม่แย่งอาหารองุ่นของเรา”

“มาด้วยกันไหมล่ะครับคุณบัญชี”

หนึ่งหนุ่มคนงานที่ใจกล้าถามมายิ้มๆ แล้วก็เห็นเบิร์ดกระแทกศอกใส่อีกฝ่าย เจ้าตัวกลับยักคิ้วให้ ขณะที่คนงานแต่ละคนต่างก็หันไปยิ้มให้กัน

“คิดอะไรวะ จะให้คุณบัญชีมาช่วยดายหญ้า”

เบิร์ดค่อน ทว่าเพื่อนคนงานที่เป็นคนชวนส่ายหน้า แม้เบิร์ดมีศักดิ์เหมือนเป็นหัวหน้าแต่ก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน สนิทสนมกันเป็นอย่างดี

“ใครจะไปคิดอย่างนั้น”

“ไปเป็นกำลังใจล่ะไม่ว่า”

อีกคนที่ยืนข้างเบิร์ดเอ่ยสำทับเพื่อนเสียงหวาน

“ไอ้พวกนี้...”

“เอ้า ทางนี้มัวยืนจับกลุ่มทำอะไรกันอยู่ ฝั่งโน้นเริ่มไปตั้งนานแล้วนะ”

ผู้ช่วยผู้จัดการไร่อย่างเบิร์ดยังไม่ทันได้ด่าบรรดาเพื่อนคนงานขี้หลี เสียงเข้มก็ดังขึ้น คนงานทั้งหมดสะดุ้ง รวมทั้งตมิสาเองด้วย เมื่อหันไปตามเสียงก็เห็นร่างสูงใหญ่ก้าวยาวผ่านทิวแถวของต้นองุ่นออกมา

สายตาคมดุตวัดมามองคนแปลกปลอมทันทีที่เห็นร่างเล็ก อาจเพราะเธอยืนอยู่ในมุมที่ค้างองุ่นต้นหนาบังเขาจึงไม่เห็นตั้งแต่แรก

“ตมิสา”

เขาเอ่ยชื่อเธอเสียงเรียบทว่าหญิงสาวรู้สึกใจเหมือนหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยังไม่พูดอะไร เขาเหลือบมองคนงานหนุ่มๆ ของตัวเองแล้วตวาดขึ้น

“ยังไม่ขยับกันอีกเหรอวะ เดี๋ยวให้พักกลางวันช้าเสียเลยนี่”

คนงานรวมทั้งเบิร์ดต่างก็ผวาแยกย้ายกระจายกันไปคนละจุด

เมื่อไม่มีใครอยู่ใกล้แล้ว ตมิสาก็จำต้องมองสบกับดวงตาคู่คมอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งเขายังถามเสียงขุ่น

“ผมให้คุณพักไม่ใช่เหรอ”

“คือ...”

“ผมให้หยุดแต่คุณกลับมาเดินเตร่ ไร่ผมไม่ใช่ที่บริหารเสน่ห์นะ”

ชายหนุ่มใส่มาเป็นชุดชนิดไม่ยอมฟังเธออธิบาย ตมิสาแทบสะอึกเมื่อถูกต่อว่า แม้จะไม่พอใจแต่อีกฝ่ายเป็นเจ้าของไร่จึงพยายามข่มอารมณ์แล่นลิ้วขัดเคืองของตน

“ฉันแค่มาเดินดูไร่”

“ทำไมต้องมาวันนี้ วันหยุดก็มี”

สีหน้าของคนหน้าคมเข้มบอกชัดว่าไม่เชื่อเธอสักนิด

“แล้วถ้าเดินดูเฉยๆ ไอ้พวกนี้ทำไมไม่เป็นอันทำงาน”

ตมิสาผ่อนลมหายใจยาว เธอไม่นึกอยากอธิบายว่าวันหยุดตนต้องกลับบ้าน และในเมื่อเขาจับผิดอย่างนี้พูดไปก็เปลืองคำเปลืองความคิด เธอไม่อยากต่อความทั้งยังไม่อยู่ในสถานะที่จะเถียงชายหนุ่มจึงเอ่ยปัดไป คิดว่าเขาน่าจะพอใจ

“ค่ะ ถ้าฉันขวางการทำงานของทุกคน ฉันกลับก็ได้ค่ะ”

ร่างเล็กหันขวับ หน้าเชิดมองตรงคอแข็ง เก็บความขุ่นใจเอาไว้ ทว่าเดินได้เพียงสองก้าวก็เสียหลักลื่นอย่างกะทันหัน

“ว้าย...”

เจ้าตัวร้องอุทานตกใจ ทั้งตัวยังหงายหลัง ทำเอาต้องหลับตาปี๋เตรียมใจว่าต้องหัวฟาด แต่กลับไม่ใช่...

=====