5.“ห้ามเข้าใกล้ผมเกินสามก้าว” (3)

“ขึ้นรถ”

จามิกรบอกสั้นกระชับเมื่อเดินมาถึงรถเขาแล้วเปิดประตูไปนั่งรออย่างเตรียมพร้อม คนที่เดินตามมาจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากขึ้นไปนั่งข้างคนขับ และได้ยินเสียงถอนหายใจหนักยาวทันที

“คุณนี่หาเรื่องเจ็บตัวได้ตลอดเลยนะ”

เธอเหล่มองอีกฝ่ายเพียงนิดเดียว

“ของแบบนี้ใครจะหากันคะ”

“ผมหมายถึงคุณซุ่มซ่าม”

ชายหนุ่มดุเสียงเข้มอย่างไม่เกรงใจ

คนถูกว่าฉุนกึก เขาดุราวกับตัวเองเป็นพ่อหรือพี่เธออย่างนั้น ตมิสาได้แต่คิดแล้วก็หน้างอง้ำ นั่งเงียบไปตลอดทาง

กระทั่งรถมาจอดหน้าที่พักชายหนุ่มก็พูดขึ้นอีก

“เจ็บตัวแล้วยังไม่เจียม เข่ากับแขนคุณต้องระบมแน่วันนี้ แล้วยังลื่นอีก คงได้มีเจ็บเส้นตรงไหนอีกแน่ พรุ่งนี้จะเดินได้หรือเปล่า”

“ได้สิคะ”

“ให้มันแน่เถอะ”

หญิงสาวต้องพยายามข่มใจอย่างมากกับน้ำเสียงดูถูกของชายหนุ่ม เขามาส่งเธอก็เพื่อจะกระแนกระแหนอย่างนั้นหรือ

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”

ตมิสาหาทางเลี่ยง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอค่อนข้างแพ้ทางนายของไร่ หากเป็นคนอื่นคงหาคำมาสวนกลับให้อีกฝ่ายยุบยิบในความรู้สึกได้ อย่างเช่นที่ทำกับฐานิดาน้องสาวของเขา หรือแม้แต่แม่เลี้ยงของตน ทว่ากับจามิกรแล้วเธอมักจะสมองตื้อแถมยังรู้สึกว่าควรเจี๋ยมเจี้ยม สงบปากสงบคำเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ราวหากทำอะไรผิดหูผิดตาขึ้นมาชายหนุ่มจะกระโดดกัดคอเสียขึ้นมา

“เดี๋ยว”

มือที่กำลังจะดันประตูออกหยุดนิ่ง แล้วจำต้องหันกลับไปมองชายหนุ่มแม้จะไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ ก็ตาม นับจากวันที่เห็นอีกฝ่ายเปลือยท่อนบน ตมิสาก็แทบไม่สบตาคู่คมอีกเลย แม้จะไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องหลบตาแต่เธอไม่กล้ามองโดยอัตโนมัติ

“คะ?”

“เรื่องเมื่อครู่ ผมสั่งเบิร์ดไว้แล้วว่าไม่ให้ใครพูด คุณไม่ต้องคิดมาก”

คิ้วเรียวสวยขมวด เธอไม่ได้คิดอะไรสักนิด

“ฉันไม่ได้คิดอะไรค่ะ”

“งั้นก็ดี เพราะผมก็ไม่แน่ใจหรอกว่าเบิร์ดจะปิดปากได้จริงหรือเปล่า ถ้าคุณไม่คิดมากคงรับมือได้”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่แย่แสเท่าไร แต่กลับทำให้เธอยิ่งสงสัย

“รับมืออะไรคะ”

“ก็คนอาจจะพูดกันไปทั่วทั้งไร่ แล้วก็รู้ไปถึงที่บ้านผม”

“แค่ฉันล้มมันต้องทอล์กออฟเดอะทาวน์ขนาดนั้นเลยเหรอ”

เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ใบหน้าคมเข้มหันมามองอย่างจริงจัง ทว่าสีหน้าเขาดูราวรำคาญที่เธอซักไซ้

“ก็เพราะบัญชีแต่ละคนเสนอตัวให้ผมจนน่ารำคาญ รู้กันทั้งไร่ว่าผมไล่ออกไปไม่รู้กี่คน ก่อนจะได้ผู้ชายมาทำ พอรับคุณพวกเขาก็ลุ้นกันว่าจะอยู่ได้นานไหม เผลอๆ พนันกันด้วยซ้ำ คุณไม่คิดอะไรก็ดีไป ไม่ต้องกังวลเวลาถูกจับผิด”

คราวนี้ตมิสานึกขึ้นมาได้แล้วว่าน้องสาวของเขาเคยมาดูหน้าเธอถึงที่เพื่อสังเกตการณ์ แม้จะรู้สึกว่าออกจะเว่อร์ไปหรือเปล่าที่ฐานิดาบอกว่าบัญชีผู้หญิงอ่อยพี่ชายตัวเองทุกคน แต่หญิงสาวก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าในฐานะเจ้าของไร่ใหญ่โตสามารถเรียกสาวๆ เข้าหาชายหนุ่มได้ไม่ยาก ทว่าที่เร้าใจอย่างร้อนแรงก็คือเสน่ห์แบบผู้ชายดิบดุของจามิกร ยิ่งเข้มก็ยิ่งดึงดูดใจและท้าทายให้ผู้หญิงอยากครอบครองเป็นเจ้าของ

“แต่เมื่อครู่ นายช่วยฉันจริงๆ นี่คะ คงไม่มีใครเข้าใจผิด จนเอาไปพูดแบบผิดๆ”

เธอเอ่ยเสียงเบาอย่างพยายามเข้าข้างตัวเอง

จามิกรยักไหล่ หากก็เอ่ยหน้าตาย

“งั้นมั้ง แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมต้องช่วยประคองบัญชีผู้หญิงต่อหน้าคนงาน”

คนได้ยินเผยอปากจะพูด แต่ชายหนุ่มเอ่ยต่อเสียก่อน

“จะยังไงก็ตาม ถ้าอยากทำงานที่ไร่นี้อย่างสงบล่ะก็ พยายามอยู่ให้ห่างผม”

คนได้ยินหลุดหัวเราะคิกเพราะชายหนุ่มพูดราวเขาเป็นตัวเชื้อโรค ดวงตาคู่กลมโตพราวระยับมองอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ทว่าพอนึกได้ว่าตนเองเหมือนกำลังหัวเราะเยาะเขาก็หุบปากฉับ

จามิกรมองหญิงสาวอยู่ก่อนแล้วจึงเห็นแววของความสดใสงดงามเต็มตา ดวงหน้าหวานเนียนใสน่ารักน่ามอง รอยยิ้มสวยจับใจทว่าดูคุ้นตา ชายหนุ่มนิ่งไปนิด ก่อนจะรู้สึกหงุดหงิดกับความคิดของตัวเอง

“ไม่เชื่อก็เรื่องของคุณ แต่ผมบอกไว้เลยว่า ห้ามเข้าใกล้ผมเกินสามก้าว ถ้าไม่อยากเดือดร้อน”

คนหน้าดุบอกเสียงเข้ม ตมิสาสบตาชายหนุ่มนานกว่าครั้งไหนแล้วก็รู้สึกได้ถึงแววกดดัน พร้อมกับกระแสดึงดูดบางอย่างที่ทำให้ใจกระตุกจนต้องกะพริบตาไล่ออกไป รับคำสั้นๆ ก่อนจะลงจากรถโดยไม่ต้องการคิดให้มากความ

=====