Chapter 9

สายตาคมที่ส่งมาทำให้อุ่นใจหน้าร้อนผ่าวจนต้องเสมองไปยังแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า น้ำสีเหลืองอำพันสะท้อนแสงไฟชวนให้หลงใหลจนเจ้าของมือขาวตัดสินใจยกแก้วขึ้นดื่ม ความร้อนแรงของฤทธิ์แอลกอฮอล์แผดเผาผ่านลำคอจนหน้าหวานต้องเบ้ปากด้วยความเฝื่อนคอ

“ขม..”

“หึ ๆ ชอบไหม?”

นิ้วโป้งสากของอีกฝ่ายเอื้อมมือมาเช็ดเกลี่ยไปตามริมฝีปากนุ่ม...ความร้อนแล่นผ่านไปทั่วหน้าจนอุ่นใจชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเสน่ห์อันร้ายกาจของคนตรงหน้า

“ว่าไง ชอบไหม?” เสียงทุ้มยังคงย้ำถาม ให้ร่างบางตอบออกไปอย่างไร้สติ

“กะ..ก็ไม่ได้แย่”

“แต่ฉันกลับชอบนะ...ค็อกเทล..หวานกว่าที่คิด”

อุ่นใจพร่ามัวไปกับเสน่ห์ของคนตรงหน้า ยิ่งได้พูดคุยกันไปดื่มกันไปเรื่อย ๆ ร่างบางก็ยิ่งพบว่านอกจากความมึนเมาของแอลกอฮอล์ที่แผดเผาเขาแล้ว ความร้อนแรงของผู้ชายตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบมอดไหม้ด้วยเช่นกัน...

อุ่นใจไม่แน่ใจว่าตนเองหมดความยับยั้งชั่งใจปล่อยให้ตัวเองเมามายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทุกอย่างมึนงงพร่าเลือนไปหมด รู้ตัวอีกทีตนเองก็ตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่า เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ดูจากสภาพร่างกาย และร่องรอยตามเนื้อตัวแล้วคงไม่ต้องคาดเดาอะไรมาก ยังดีที่อีกฝ่ายยังไม่ตื่นเขาเลยรีบหนีออกมาก่อน...ต่อไปนี้เขาคงจะเข็ดไปอีกนาน ถ้าไม่ใช่เพราะของมึนเมาบวกกับความไม่ระวังตัวของตนเอง เขาก็คงไม่ต้องมาเสียตัวให้กับใครที่ไหนก็ไม่รู้แบบนี้

ปัง!

เสียงปิดประตูตามหลัง พร้อมกับเสียงห้าวที่เอ่ยออกมาทำให้ร่างบางหลุดออกจากภวังค์ความคิด

“ทำไมอยู่คนเดียว? แล้วอยู่ไปได้ยังไง? ทั้งแคบ ทั้งไกล ทั้งเปลี่ยวแบบนี้”

อุ่นใจมองดูห้องเช่าเล็ก ๆ แห่งนี้ มันไกลจากมหา’ลัยก็จริงแต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยวขนาดนั้น ถึงแม้มันจะเก่าและแคบเป็นเพียงห้องขนาดสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่มีเพียงตู้เสื้อผ้าและฟูกนอน แต่เขาก็พยายามแบ่งให้เป็นสัดส่วนและก็ทำให้มันสะอาดให้ได้มากที่สุดเท่าที่ห้องพักเก่า ๆ จะทำได้

ซึ่งอันที่จริงแล้วห้องนี้อุ่นใจเอาไว้ใช้แค่ซุกหัวนอนเท่านั้น อีกอย่างค่าเช่าก็ถูกดีด้วยเหมาะกับคนที่ต้องการประหยัดอย่างเขา

ร่างบางยืนมองคนตัวโตหน้าบูดที่เดินสำรวจไปมาทั่วห้องพัก หน้าตาบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์ทุกครั้งที่เจอเรื่องขัดใจ

“หน้าต่างนี่แค่แงะนิดเดียวก็ปีนเข้ามาได้แล้ว”

“ทำไมประตูห้องน้ำมันล็อกไม่ได้”

“ประตูห้องกระแทกนิดเดียวก็พังแล้ว”

“ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง” อุ่นใจพยายามไม่สนใจคนที่หงุดหงิดงุ่นง่านตรงหน้า เพราะข้อเท้าเริ่มแสดงอาการปวดหนักขึ้นเรื่อย ๆ สงสัยคงต้องกินยาแก้ปวดแล้วนอนพัก

“จะเอาเท่าไร?”

“?” คำถามที่ไม่มีที่มาที่ไปทำให้ร่างบางต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง

“ฉันถามว่าจะเอาเท่าไร?”

“คุณพูดเรื่องอะไร?”

“ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว พูดมาตรง ๆ เลยว่าอยากได้เท่าไหร่ ฉันจ่ายไม่อั้น แล้วย้ายไปอยู่กับฉัน อ้อ แล้วห้ามยุ่งกับไอ้สิงห์มันด้วย”

ความอดทนสิ้นสุดลงทันทีที่เข้าใจความหมายที่คนตรงหน้าพูด

“คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย! ผมไม่ใช่เด็กขาย คุณกลับไปได้แล้ว!!”

“อย่ามาทำเป็นปฏิเสธ โก่งค่าตัวหน่อยเลย ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะ ว่าอย่าหวังน้ำบ่อหน้า ไอ้สิงห์น่ะมันไม่จ่ายหนักเท่าฉันหรอก แล้วยิ่งถ้ามันรู้ว่าสินค้ามีตำหนิเคยใช้งานมาก่อนมันจะยอมจ่ายรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย”

“พี่สิงห์เขาไม่ได้คิดอะไรต่ำ ๆ แบบคุณหรอก! แล้วถึงแม้ว่าคืนนั้นผมจะพลาดมีอะไรกับคุณไป มันก็แค่ครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย แล้วต่อให้คุณเอาเงินมากองอยู่ตรงหน้าก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องตัวผมอีก!”

“ปากดี แล้วฉันจะคอยดูว่าคนอย่างเธอจะอวดเก่งได้สักกี่น้ำ แล้วอย่าหวังว่าจะได้เข้าใกล้ไอ้สิงห์มันอีก เพราะตราบใดที่ฉันยังอยู่ฉันจะไม่ยอมให้เธอเข้าไปเป็นมือที่สามทำให้ความรักมันพังเด็ดขาด”

ปัง!

เสียงปิดประตูดังสนั่น พร้อมกับคนตัวโตที่เดินจากไป

นี่มันเรื่องบ้าอะไร!

อุ่นใจพยุงตัวเองลงไปนั่งบนฟูกที่อยู่มุมห้อง พยายามดับข่มอารมณ์โกรธ แล้วทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ว่าตัวเองได้ไปทำอะไรให้อีกฝ่ายจงเกลียดจงชังกันนักหนา

จะว่าเป็นเพราะเรื่องนั้นก็ไม่น่าใช่เพราะเขาก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรกับเหตุการณ์คืนนั้น เนื่องด้วยเขาเข้าใจดีว่ามันคือความผิดพลาดของตัวเขาเอง แต่ทำไมพอได้เจอหน้ากันอีกครั้ง ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจ เอาแต่อารมณ์เสีย ทั้งหงุดหงิดทั้งพูดจาไม่ดีใส่ 

เขาพยายามทั้งอดทนทั้งทำเป็นไม่สนใจ แต่คำพูดประโยคสุดท้ายก็ทำให้ร่างบางเข้าใจอะไร ๆ มากขึ้น ที่ผ่านมาคุณเขาคงมองว่าตนเองเป็นเด็กขายที่คอยจ้องแต่จะจับผู้ชายมาตลอดซินะ...

ถึงแม้อุ่นใจจะพยายามไม่ใส่ใจคำพูดดูถูกเหยียดหยามจากคนอื่น แต่พอมันได้ยินบ่อย ๆ เข้าก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าทำไมโลกนี้ถึงได้ใจร้ายกับเขานัก แม้แต่คนที่เขาคิดว่าเป็นคนดีเข้ามาช่วยในตอนที่เขาเดือดร้อนก็ยังมองเขาในแง่ร้าย

คนใจดีที่ยื่นมือเข้ามาช่วยในคืนนั้นคงไม่มีอยู่จริงสินะ...

อุ่นใจล้มตัวลงนอนหมดแรงที่จะคิดอะไรอีกต่อไป..

ทำไมนะทุกคนถึงได้ตัดสินคนอื่นได้รวดเร็วขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีใครเปิดใจเข้ามาทำความรู้จักกันให้ดีก่อนที่จะตัดสินว่าเขาเป็นคนยังไง..ร่างบางหลับตาลงปล่อยให้วันเวลาแย่ ๆ ได้ผ่านไป...

‘ไม่เป็นไรหรอกอุ่นใจ ไม่มีใครรักก็ไม่เป็นไร อุ่นใจยังมีคนข้างหลังที่รักและรอคอยอยู่เสมอนะ’ ...ถ้ายายยังมีชีวิตอยู่คงปลอบใจเขาแบบนี้ใช่ไหม...

.....ครับยาย..อุ่นจะไม่เป็นไร อุ่นจะเข้มแข็ง เข้มแข็งเพื่อรอวันนั้น วันที่จะได้อยู่กับคนที่อุ่นรักอีกครั้ง

..ยายครับ..อุ่นคิดถึงยาย คิดถึงใกล้รักของอุ่นใจ..