บทที่ 4 สัมผัสใต้เงามืด

บทที่ 4 สัมผัสใต้เงามืด

ความมืดมิดปกคลุมทั่วทั้งเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาเป็นริ้วบางๆ ชารีนพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์เป็นรอบที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้แล้ว นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียงบอกเวลาตีสองครึ่ง เด็กหญิงณิชาที่นอนอยู่ข้างๆ หลับสนิทไปนานแล้วพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

หญิงสาวถอนหายใจยาว เธอผุดลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง มือบางยกขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าออก ความรู้สึกอึดอัดและแปลกที่ทำให้เธอนอนไม่หลับ หรืออาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าที่ยังคงตามรบกวนจิตใจ สัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวที่รวบเอวเธอเข้าไปแนบชิดและสายตาดุดันที่จ้องมองมายังคงชัดเจนในความทรงจำ

ความกระหายน้ำทำให้ชารีนตัดสินใจตวัดผ้าห่มออกและก้าวลงจากเตียง เธอสวมเพียงชุดนอนกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อบางเบาที่ผ่านการซักมาหลายครั้งจนเนื้อผ้านุ่มลู่ไปกับสัดส่วน หญิงสาวเดินเท้าเปล่าออกจากห้องนอนอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้ลูกสาวตื่น

พื้นที่ส่วนกลางของเพนต์เฮาส์เงียบสงัด ชารีนเดินไปตามทางเดินที่นำไปสู่โซนห้องครัว แสงไฟสลัวจากตู้แช่ไวน์มุมห้องส่องสว่างพอให้เห็นทาง เธอเดินตรงไปที่ตู้เย็น รินน้ำเย็นใส่แก้วและยกขึ้นดื่มเพื่อดับความร้อนรุ่มในคอ

"ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอน"

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องนั่งเล่นทำเอาชารีนสะดุ้งสุดตัว แก้วน้ำในมือสั่นจนน้ำหกกระฉอกรดหลังมือ หญิงสาวหันขวับไปตามทิศทางของเสียง สายตาพยายามเพ่งมองฝ่าความมืด

คณินนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวเดี่ยว แสงสลัวจากไฟทางเดินส่องกระทบเสี้ยวหน้าคมคายที่กำลังทอดมองมาทางเธอ ร่างสูงอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มที่ผูกเชือกเอวไว้หลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไร ในมือหนามีแก้วไวน์ทรงสูงที่พร่องไปกว่าครึ่ง

ชารีนก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำ เธอไม่คิดว่าเขาจะยังตื่นอยู่ในเวลานี้ หญิงสาววางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างรวดเร็ว รีบดึงคอเสื้อนอนที่กว้างเกินไปให้กระชับขึ้นด้วยสัญชาตญาณระวังตัว

"ชาแค่จะมาหาน้ำดื่ม ขอตัวนะคะ"

เธอตอบตะกุกตะกักและเตรียมจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอน แต่ฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วทำให้เธอต้องหยุดชะงัก คณินวางแก้วไวน์ลงบนเคาน์เตอร์ เขาเดินมาขวางทางเดินของเธอไว้ รูปร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจนตัวเธอตกอยู่ในเงาดำของเขาอย่างสมบูรณ์

"หลบหน้าฉันทำไม" คณินถามเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างของคนตรงหน้า ชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวบางเบาไม่ได้ช่วยปกปิดสัดส่วนโค้งเว้าของเธอเลยแม้แต่น้อย ยิ่งแสงไฟส่องมาจากด้านหลัง ยิ่งทำให้เห็นทรวดทรงชัดเจนจนคนมองต้องลอบขบกรามแน่น

"ไม่ได้หลบค่ะ ชาง่วงแล้ว จะกลับไปนอน" ชารีนก้าวเบี่ยงตัวไปทางซ้ายเพื่อจะเดินเลี่ยงไป แต่คณินขยับตัวมาขวางไว้ เขายกแขนขึ้นค้ำกับกำแพงด้านหลังเธอ ปิดทางหนีโดยสิ้นเชิง

กลิ่นไวน์แดงชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นครีมอาบน้ำผู้ชายลอยมากระทบจมูก มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ทรงเสน่ห์และแฝงไปด้วยความอันตราย ชารีนถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังเย็นเฉียบ เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาตรงๆ

"ถ้าเธอง่วงจริงๆ เธอคงหลับไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว ไม่ใช่มาเดินเพ่นพ่านด้วยชุดนอนบางๆ แบบนี้ในบ้านที่มีผู้ชายอยู่" น้ำเสียงของคณินกดต่ำลงและแหบพร่ากว่าปกติ

"คุณก็รู้ว่าชาเพิ่งย้ายมา มันแปลกที่ ชาก็เลยนอนไม่หลับ" เธอพยายามอธิบายด้วยเหตุผล มือบางกำชายกระโปรงนอนแน่น "กรุณาถอยไปเถอะค่ะ ชาจะกลับห้อง"

คณินไม่ถอย เขาปล่อยแขนที่ค้ำผนังลง แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้จนปลายเท้าของทั้งคู่แทบจะชนกัน มือหนายื่นออกไปจับเข้าที่ต้นแขนกลมกลึงของเธอ ออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างบางก็ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาทันที

"อุ๊ย!"

ชารีนเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ สองมือยกขึ้นยันแผงอกแกร่งไว้ตามสัญชาตญาณ ความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านเสื้อคลุมอาบน้ำมาถึงมือของเธอ จังหวะการเต้นของหัวใจที่สัมผัสได้จากฝ่ามือบอกให้รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้นิ่งสงบอย่างที่แสดงออก

"คุณคณิน ปล่อยชา" เธอพยายามดิ้น แต่การขยับตัวกลับทำให้ร่างกายของเธอเสียดสีกับสรีระของเขามากขึ้น

คณินปล่อยมือจากต้นแขนของเธอ แต่กลับสอดมือเข้าไปรั้งเอวบางจากด้านหลัง ดึงให้เธอแนบชิดกับเขาจนไม่มีช่องว่าง เขาก้มหน้าลงมาใกล้ ซุกไซ้ปลายจมูกโด่งเป็นสันเข้ากับซอกคอขาวเนียนของเธออย่างจาบจ้วง ลมหายใจร้อนจัดรดรินลงบนผิวเนื้อบอบบาง

"อ๊ะ..." ชารีนสะดุ้งเฮือก ขนกายลุกซันด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วร่าง เธอหดคอหนีสัมผัสที่คุ้นเคยนั้น พยายามใช้มือผลักไหล่กว้างให้ออกห่าง "อย่าทำแบบนี้... คุณไม่มีสิทธิ์"

"ฉันบอกเธอไปเมื่อเช้าแล้วไง ว่าฉันมีสิทธิ์ทุกอย่าง"

คณินกระซิบชิดใบหู ริมฝีปากหยักจงใจเฉียดผ่านติ่งหูของเธอแผ่วเบา เป็นการสัมผัสที่ไม่ได้ล่วงเกินรุนแรง แต่มันกลับกระตุ้นปฏิกิริยาตอบสนองในร่างกายของชารีนได้อย่างร้ายกาจ เขารู้จุดอ่อนของเธอดีเสมอ รู้ว่าสัมผัสแบบไหนที่จะทำให้กำแพงความเข้มแข็งของเธอสั่นคลอน

มือหนาที่โอบรัดเอวเธออยู่เริ่มขยับลูบไล้ไปตามแนวสันหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลายนิ้วของเขาลากไล้เชื่องช้าแต่หนักแน่น ชารีนเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่เกือบจะหลุดออกมา ขาทั้งสองข้างของเธอเริ่มอ่อนแรงลงจนต้องพึ่งพาอ้อมกอดของเขาในการทรงตัว

"ร่างกายเธอจำฉันได้ดีกว่าที่ปากเธอพูดนะ ชา" คณินพูดพร้อมกับไล้ปลายจมูกไปตามกรอบหน้าหวาน สูดดมกลิ่นหอมประจำตัวที่เขาโหยหามาตลอดสามปี "เธอสั่นไปทั้งตัวแล้ว รู้ตัวไหม"

"หยุดเถอะค่ะ... ขอร้อง" น้ำเสียงของชารีนสั่นพร่า เธอหลับตาลงอย่างพ่ายแพ้ต่อความต้องการลึกๆ ในใจที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอโกรธตัวเองที่ร่างกายตอบสนองเขาง่ายดายขนาดนี้ ทั้งที่พยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาต้องการแค่ควบคุมเธอ

คณินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ้อนวอนที่เจือไปด้วยความสับสนของเธอ เขาผละใบหน้าออกจากซอกคอหอมกรุ่น นัยน์ตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาแน่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความต้องการที่จะครอบครองเธอเดี๋ยวนั้นพุ่งสูงจนแทบควบคุมไม่อยู่ แต่เขารู้ดีว่าถ้าเขาฝืนใจเธอตอนนี้ กำแพงที่เธอสร้างไว้จะยิ่งสูงขึ้น

ชายหนุ่มคลายอ้อมแขนออกอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ ชารีนลืมตาขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจ ลมหายใจของเธอยังคงหอบถี่ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและระแวดระวัง

คณินถอยหลังออกไปครึ่งก้าว เขายกมือขึ้นล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมอาบน้ำ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นผู้ชายที่ถือไพ่เหนือกว่าอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

สายตาของเขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง เป็นการมองที่เต็มไปด้วยความนัยและคุกคามทางอารมณ์อย่างชัดเจน ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ชารีนต้องรีบหมุนตัวหนีกลับเข้าห้องแทบไม่ทัน

"รีบกลับไปนอนซะชา... ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ให้เธอนอนทั้งคืน"