ตอนที่ 11 ฝนเป็นใจ

หลังจากที่ทั้งสองเดินออกจากห้องตรวจ บัวบุษยาก็หันมามองเพื่อนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

“ขอบใจแกมากนะพราว ที่ทำเพื่อฉันได้ขนาดนี้”

“เฮ่ย!.. ไม่เป็นไรหรอก” พราวพิลาศยิ้มรับบางๆ กลบร่องรอยความรู้สึกแปลกๆ ในใจ

“เอ่อ... ว่าแต่เมื่อกี้เป็นไงบ้าง ตื่นเต้นมั้ย” บัวบุษยาถามหยอกล้อตามประสาเพื่อนสนิท

“ไม่บอก”

“แน่ะ! ที่เรื่องของฉัน แกยังซักซะละเอียดยิบเลยนะ”

“อยากรู้เหรอ งั้นไปเลี้ยงกาแฟฉันก่อนสิ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง”

“ไปดิ!”

เมื่อมาถึงร้านกาแฟ บัวบุษยาก็รีบเปิดบทสนทนาต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ไหนเล่ามา ความรู้สึกแรกเป็นไง”

“เสียว” พราวพิลาศตอบสั้นๆ แต่ทำเอาเพื่อนสาวถึงกับตาโต

“แล้วเจ็บป่ะ”

“นิดหน่อย... แต่เครื่องมือของหมอเล็กมากนะ ฉันแอบสารภาพกับคุณหมอด้วยว่าฉันยังซิง...” พราวพิลาศชะงักไปนิดก่อนจะเปลี่ยนคำพูด

“แกจีบคุณหมอเลยซิ แว่ว ๆ มาว่าเค้าโสดนะ”

“บ้า! แกก็พูดเกินไป หล่อ ๆ อย่างหมอราเมศวร์เนี่ยนะโสด ฉันไม่เชื่อหรอก” พราวพิลาศหัวเราะแก้เขิน

“แล้วคุณหมอนัดแกเก็บไข่เมื่อไหร่ล่ะ” พราวพิลาศเปลี่ยนเรื่องกลับมาเข้าประเด็นสำคัญเพื่อกลบเกลื่อนความวูบวาบในอก

“หมอให้ฉันกินยาเพื่อกระตุ้นรังไข่ก่อน ก็น่าจะสักสองอาทิตย์แหละแก” บัวบุษยาตอบเพื่อนตามข้อมูลที่ได้คุยกับคุณหมอ

“อืม... ยังไงก็ลืมพาพี่บี๋ของแกมาเก็บน้ำเชื้อด้วยล่ะ” พราวพิลาศย้ำ

“รอบหน้านี้ ยังไงฉันจะลากพี่บี๋มาด้วยให้ได้” บัวบุษยาตอบก่อนจะหันไปยิ้มให้พราวพิลาศด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

“ขอบใจนะพราว ถ้าไม่มีแก ฉันคงเคว้งคว้างไม่รู้จะพึ่งพาใครจริงๆ”

หลังจากที่พราวพิลาศและบัวบุษยาเดินทางกลับจากโรงพยาบาล บัวบุษยาก็พาเพื่อนสนิทคนนี้เข้ามาเริ่มต้นทำงานเป็นผู้ช่วยของคเชนทร์ที่โรงแรม ซึ่งพราวพิลาศก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเธอเป็นคนเรียนรู้งานได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นการจัดการเอกสาร การประสานงาน หรือการดูแลตารางนัดหมาย เธอก็ทำได้อย่างคล่องแคล่วและไร้ข้อบกพร่อง จนคเชนทร์ต้องเอ่ยปากชื่นชมในความสามารถของเธออยู่เสมอ

คืนนั้นบรรยากาศภายในห้องน้ำกว้างขวางอบอวลไปด้วยไอร้อนและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของโฟมอาบน้ำ แสงไฟโทนสลัวสะท้อนหยดน้ำที่เกาะบนผิวเนื้อเปลือยเปล่า คเชนทร์นั่งอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำหรู โดยมีบัวบุษยาในเรือนร่างเปลือยเปล่าคอยปรนนิบัติ ด้วยการใช้ไหมนุ่มถูไปตามแผ่นหลังกว้างกำยำของสามีอย่างเบามือ

บัวบุษยาช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองสามีด้วยความออดอ้อน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบงัน

“วันเป็นไงบ้างคะ ทำงานกับเพื่อนบัววันแรก”

“ก็โออยู่นะ...” คเชนทร์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้

“พราวเขาหัวไว สอนแป๊บเดียวก็ช่วยงานพี่ได้เยอะแล้ว”

มือหนาของชายหนุ่มเลื่อนลงไปกุมเอวบางของภรรยาเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยถามเปลี่ยนเรื่อง สายตาคมกวาดมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธออย่างเปิดเผย

“บัวหายเป็นเมนหรือยัง!”

“ยังเลยค่ะพี่บี๋...” บัวบุษยาตอบเสียงแผ่วก่อนจะหลบสายตาเร่าร้อนของสามี

“แล้วไปซื้อถ้วยอนามัยมาหรือยัง”

“อุ๊ย!...บัวลืมไปเลยค่ะพี่บี๋ มัวแต่ยุ่งเรื่องยัยพราวทั้งวัน!” บัวบุษยาทำหน้าเจื่อนอย่างรู้สึกผิด

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าบัว”

“ก็ยัยพราวมันมัวแต่เขินน่ะสิคะ บัวก็เลยต้องคอยปลอบ”

“อย่าบอกนะว่าเพื่อนบัวอายคุณหมอ”

“ขนาดอาย มันยังกล้าบอกคุณหมอว่าซิงเลยค่ะพี่บี๋ บัวเลยรีบยุให้มันจีบคุณหมอซะเลย” บัวบุษยาอธิบายตามความจริง คเชนทร์ฟังแล้วประกายตาไหววูบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามภรรยาอย่างสงสัย

“พราวเนี่ย เค้ายังไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยเหรอ”

“ตอนเรียนอยู่ปีหนึ่งก็เคยมีนะคะ แต่ก็คบกันแค่แป๊บ ๆ คงยังไม่ทันมีอะไรกันหรอก พ่อของยัยพราวหวงลูกสาวจะตายไปค่ะ” บัวบุษยาเล่าพลางยิ้มขำเมื่อนึกถึงเพื่อนสนิท

“อ๋อเหรอ” คเชนทร์พยักหน้ารับเบาๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหวังบางอย่าง ขณะที่มือหนาค่อยๆ เลื่อนมาบีบเฟ้นสะโพกมนของภรรยาเบาๆ ปล่อยให้อารมณ์ปรารถนาที่ซ่อนเร้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางไอร้อนของสายน้ำอุ่น

หลายวันต่อมา....สายฝนฤดูร้อนพัดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย หยาดน้ำฝนพร่างพรมตึกสูงจนทัศนวิสัยเบื้องล่างขาวโพลน คเชนทร์ในชุดทำงานภูมิฐานเพิ่งก้าวเท้าออกจากประตูใหญ่ด้านล่างของโรงแรม ชายหนุ่มหยุดชะงักเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างเล็กของพราวพิลาศที่กำลังยืนตัวสั่นระริกอยู่ใต้กันสาดของตึก

ละอองฝนเกาะแพรวพราวบนผมยาวสลวยและเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นจนนาบไปกับแผ่นหลังบาง ด้วยความห่วงใย เขาจึงรีบก้าวเข้าไปหาเธอทันที

“พราว! ฝนตกหนักมากเลย ให้พี่ไปส่งมั้ย” คเชนทร์ส่งเสียงถามแข่งกับเสียงสายฝนกระแทกพื้นก้องกังวาน

“พราวเรียกไรเดอร์ไว้แล้วค่ะพี่บี๋!” พราวพิลาศหันมาตะโกนตอบแข่งกับลมฝน ใบหน้าหวานซีดเผือดเพราะความเย็น

“ไรเดอร์คงไม่มารับง่าย ๆ หรอกฝนตกขนาดนี้” คเชนทร์ตอบนัยน์ตาคมทอดมองเรือนร่างอวบอิ่มด้วยความหวั่นไหวอยู่ในอก

“เอ่อ... จะไม่รบกวนพี่บี๋เหรอคะ” ผู้ช่วยสาวถามด้วยความเกรงใจ

“ไม่รบกวนหรอกครับ เกิดพราวเป็นอะไรขึ้นมา บัวเค้าจะมาว่าพี่เอาได้” ชายหนุ่มตอบพลางยิ้มบาง ๆ พลางผายมือเชื้อเชิญให้เธอเดินไปที่ลานจอดรถกับเขา

ภายในห้องโดยสารที่เต็มไปด้วยกลิ่นกายสาวเปียกปอนผสมผสานกับความเย็นของแอร์ พราวพิลาศนั่งกุมมือตัวเองแน่น ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้น

“ป่านนี้บัวไม่คอยพี่บี๋แย่แล้วเหรอคะ”

“คืนนี้บัวไปเฝ้าคุณแม่ที่โรงพยาบาล” คเชนทร์หมุนพวงมาลัยพลางตอบราบเรียบ

“เอ้า! แม่บัวไม่สบายเหรอคะ ไม่เห็นบัวบอกพราวเลย”

“ก็โรคคนแก่น่ะ สามวันดีสี่วันไข้ นี่พี่เองก็ยังหาเวลาแวะไปเยี่ยมท่านไม่ได้เลย”

ระหว่างทาง คเชนทร์เอ่ยถามเส้นทางไปยังอพาร์ตเมนต์ของเธอ พราวพิลาศตอบพร้อมกับเล่าว่าเธอพักอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง คเชนทร์หันมามองด้วยความแปลกใจ เพราะเขานึกออกว่าเคยขับรถมาส่งเธอเมื่อหลายปีก่อน

“นี่พราวยังไม่ย้ายออกจากหอนั้นอีกเหรอ” คเชนทร์นึกถึงสภาพอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ในอดีต

“ก็ค่าเช่ามันถูก แล้วก็ประหยัดดีนี่คะ อันไหนประหยัดได้พราวก็ต้องเลือก” หญิงสาวตอบอย่างไม่อาย คเชนทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความห่วงใย

“พี่ว่าพราวย้ายออกมาเถอะ พี่มีห้องพักว่างที่โรงแรมตั้งหลายห้อง เดี๋ยวพี่จัดหาห้องดี ๆ ให้ จะได้สะดวกเวลาทำงานอยู่กับพี่”

“จะดีเหรอคะ...”

“ดีสิครับ... พราวกำลังจะอุ้มท้องลูกของพี่นะ ให้พี่ได้ดูแลพราวให้ดีที่สุดเถอะ” น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นของคเชนทร์ทำให้พราวพิลาศรู้สึกหวั่นไหวหวั่นในอก

“ขอบคุณมากนะคะพี่บี๋...”

“พราว เดี๋ยวถึงแล้วพี่ขอขึ้นไปเปลี่ยนชุดหน่อยนะ พอดีพี่มีนัดไปฟิตเนสกับเพื่อนต่อ”

“อ๋อ ได้ค่ะ”

ภายในห้องนอนขนาดกะทัดรัดที่เต็มไปด้วยของกระจุกกระจิกน่ารักและตุ๊กตาวางเรียงรายอยู่ทุกมุมห้อง บ่งบอกถึงรสนิยมอันอ่อนโยนและสดใสของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี แสงไฟโทนวอร์มไวท์ส่องสว่างนุ่มนวล

“พราวว่าพี่บี๋เช็ดผมหน่อยดีกว่าค่ะ ผมเปียกเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” คเชนทร์รับผ้าขนหนูผืนผืนบางจากมือของผู้ช่วยสาวมาเช็ดหยดน้ำบนเส้นผม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเล็ก ๆ ภายในห้อง ขณะที่พราวพิลาศแยกไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ทั้งคู่บทสนทนากันถึงเรื่องงานและความเป็นอยู่ในเมืองใหญ่

“พี่บี๋จะเปลี่ยนชุดก่อนไปฟิตเนสไม่ใช่เหรอคะ” เธอเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นเขาจะเดินไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำสักที

“อ๋อ พี่ลืมไปเลย”

“ห้องน้ำพราวอยู่ทาง...”

ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยจบ คเชนทร์ก็ยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีอบอุ่นทาบทับลงบนแผงอกกว้างกำยำ เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวเนียนแน่นตึง และมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นแนวอย่างสวยงาม ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตออกเผยแผ่นอกเปลือยเปล่าอย่างไม่ถือสา ราวกับตั้งใจให้เธอเห็น