LOGINพราวพิลาศสะดุ้งสุดตัว แอ่นสะโพกขึ้นเหนือนอนด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ปลายลิ้นร้ายทั้งดูดดึง เม้มจูบ และรัวระเริงเข้าใส่จุดกระสันเนื้อนุ่มอย่างหนักสลับเบา ราวกับนักดนตรีเอกกำลังบรรเลงเพลงรักอันเชี่ยวชาญ โพรงปากอุ่นร้อนดูดกลืนความฉ่ำหวานชโลมเลียไปทั่วร่องรักอย่างไม่นึกรังเกียจ กลิ่นสาบสาวผสมฟีโรโมนเพศชายยิ่งขับเน้นอารมณ์ใคร่ในห้องให้เดือดพล่าน“ซี๊ดดด... เฮียขา... หนูเสียว... อื้อออ เฮียขา”มือบางเอื้อมลงไปขยุ่มกลุ่มผมสีดอกเลาของเฮียกิ้ม กดศีรษะของเขาให้แนบชิดเข้าหากลางกายเธอมากขึ้นตามสัญชาตญาณความต้องการที่พลุ่งพล่าน พราวพิลาศเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่ชายสูงวัยประเคนให้อย่างไร้ทางสู้ เธอยอมตกเป็นทาสอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ควบคุมเกมอย่างสมบูรณ์แบบเมื่อเห็นว่าหญิงสาวพร้อมแล้ว ชายสูงวัยจึงหยัดกายขึ้นจับแก่นกายอันเขื่องที่ขยายใหญ่เต็มที่กระทุ้งพรวดเดียวจนมิดด้าม“อร๊ายย เฮีย อื้ออ ทำไมรุนแรงจัง!!!”พราวพิลาศร้องเสียงหลงด้วยความเสียวซ่านระคนจุกแน่น เฮียกิ้มเริ่มบทบรรเลงลีลาอันดุเดือดหลังจากกักเก็บมานานตั่บ...ตั่บ...ตั่บ...“ฮื้ออ.. งื้อ เบา ๆ ค่ะเฮีย หนูเพิ่งเคยมีอะไรกับผู
เฮียกิ้มยอมวางโทรศัพท์ ยิ่งเขาสัมผัสตัวเธอมากเท่าไหร่ พราวพิลาศมีอารมณ์มากขึ้นเท่านั้น ทุกปลายนิ้วหยาบที่กรีดกรายลงบนผิวเนื้อนวลกลับทำให้เธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกขยะแขยงตีรวนอยู่กับความกำหนัด“สวย ๆ อย่างหนู ฉันคงเอาได้ทั้งวันทั้งคืนไม่เบื่อแน่ ๆ” เฮียกิ้มลุกขึ้นกระซิบพร่าชิดใบหู“หนูอยู่กับเฮียได้อีกแค่แป๊บเดียวนะคะ เพราะวันจันทร์หนูต้องทำงาน!” เธอบอก“หนูอยู่กับเฮียทั้งคืนได้มั้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้เฮียขับรถไปส่ง” เฮียกิ้มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง เขาถอดแว่นสายตาออกเผยให้เห็นนัยน์ตาที่วาวโรจน์ดั่งเสือที่เจอเหยื่ออันโอชะ ก่อนจะจ้องมองหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรุนแรงภายใต้ชุดเดรสสั้นเต่ออย่างไม่กะพริบตา“เมียเฮียจะไม่ว่าเอาเหรอคะ” เธอถามกลับพยายามทำใจดีสู้เสือ แต่เฮียกิ้มกลับยิ้มกริ่ม“เฮียมีเมียเป็นตัวเป็นตนซะทีไหนล่ะ เฮียมีแต่ลูก ๆ” เขาบอกเธออย่างซึ่งหน้า พร้อมกับสารภาพความในใจอย่างไม่ปิดบังด้วยแววตากระหายหื่น มือหนาเริ่มลูบไล้จากต้นแขนลงมาสู่สะโพกผายที่โผล่พ้นชายกระโปรงสั้นกุด“ไม่มีเมียแล้วมีลูกได้ยังไงคะ!” เขาหัวเราะ“ก็เลิกกันไปแล้วไง เฮียก็เลยมีแค
ช่วงเย็นวันเดียวกัน พราวพิลาศลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องนอน“อ้าวหนู!... ทำไมถึงรีบกลับเร็วนักล่ะลูก” พราวระวี ผู้เป็นแม่เอ่ยถามบุตรสาวด้วยความอาลัย“หนูจำเป็นต้องรีบกลับเย็นนี้ค่ะแม่ เพราะพรุ่งนี้คุณหมอนัดตรวจร่างกายเพื่อเตรียมฝังตัวอ่อนค่ะ” พราวพิลาศอ้างเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ“ให้พ่อขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งที่สถานีรถขนส่งมั้ยลูก” พรชัยผู้เป็นพ่อเสนอด้วยความห่วงใย“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ... หนูเรียกแท็กซี่มารับแล้วค่ะ” เธอยิ้มกลบเกลื่อนความร้อนรนในใจ“ปล่อยให้ลูกมันไปเองเถอะน่าพี่ชัย พรุ่งนี้ลูกต้องตรวจร่างกาย” พราวระวีหันไปปรามสามี“งั้นหนูไปก่อนนะคะพ่อกับแม่ ดูแลกันดี ๆ นะคะ” พราวพิลาศยกมือไหว้ลาบุพการีทั้งสองด้วยความรู้สึกผิดลึก ๆ ในอกที่ต้องโกหกออกไปเมื่อรถแท็กซี่แล่นพ้นปากซอย เธอกลับไม่ได้มุ่งหน้าเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครอย่างที่บอกกับพ่อแม่ หากแต่เอ่ยปากบอกคนขับให้เปลี่ยนจุดหมายปลายทางไปยังบ้านพักหลังใหญ่ของเฮียกิ้มแทนรถแท็กซี่คันเก่งแล่นมาจอดที่หน้าบ้านหลังโตของเฮียกิ้ม อดีตกำนันผู้ทรงอิทธิพลและเจ้าพ่อเงินกู้รายใหญ่ประจำตำบล พราวพิลาศก้าวลงจากรถด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกำลังเดินเ
พราวพิลาศขับรถออกมาจากบ้านของเฮียกิ้ม กว่ารถยนต์คันหรูจะพ้นประตูรั้วออกมาได้ เธอก็แทบหมดเรี่ยวแรง มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยแน่น หัวใจยังคงเต้นแรงไม่ยอมหยุดหญิงสาวเหลือบมองกระจกมองหลัง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พลางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่นูนเด่นด้วยความเป็นห่วง ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเฮียกิ้ม ภาพเหตุการณ์ในวันแรกที่ได้พบกับชายสูงวัยคนนี้มักจะย้อนกลับมาในความทรงจำเสมอ วันที่ชีวิตของเธอเริ่มเข้าไปพัวพันกับหนี้สินก้อนโต และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของพันธะสวาทที่ยากจะถอนตัวย้อนไปเมื่อหลายเดือนก่อนวันนั้นพราวพิลาศเดินทางกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่ที่ต่างจังหวัด หลังจากไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเวลาหลายเดือน เธอไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเห็นเหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้นภายในบ้านวันนั้นมีชายฉกรรจ์หลายคนยืนล้อมพรชัยผู้เป็นบิดาเอาไว้ ข้าวของภายในบ้านถูกรื้อกระจัดกระจาย ส่วนชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่สวมเสื้อเชิ้ตราคาแพงและมีสร้อยทองเส้นใหญ่คล้องคอ กำลังยืนมองบิดาของเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“ไอ้ชัย! มึงกับเมียคิดจะเบี้ยวหนี้กูหรือไงวะ!” เฮียกิ้มตะคอกเสียงดัง ก่อนจะหันไปเห็นหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในบริ
บรรยากาศภายในห้องรับแขกเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์จากแก้วเหล้าที่ถูกยกขึ้นจิบเป็นระยะ พราวพิลาศรู้สึกอึดอัดเพราะท้องที่ขยายใหญ่ แต่สิ่งที่กังวลต่อมาคือสายตาของเฮียกิ้มที่เอาแต่จับจ้องเรือนอวบอิ่มใกล้คลอดของเธออย่างไม่ปิดบังความปรารถนา“อยู่ทานมื้อค่ำกับเฮียก่อนนะ อย่าเพิ่งรีบกลับ เฮียสั่งให้แม่ครัวเตรียมอาหารไว้ตั้งเยอะเน่ะ” เฮียกิ้มเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าประกายในดวงตากลับเผยความต้องการบางอย่างที่ทำให้หญิงสาวไม่อาจวางใจได้พราวพิลาศจำต้องฝืนยิ้ม ก่อนจะตอบรับอย่างเสียไม่ได้ เพราะไม่อยากสร้างความขุ่นเคืองให้กับเจ้าหนี้ของบิดา อย่างน้อยการรักษาน้ำใจเขาเอาไว้ก็น่าจะช่วยให้เรื่องหนี้สินของครอบครัวราบรื่นขึ้นหลังจากนั่งรับประทานอาหารร่วมกันได้ไม่นาน เฮียกิ้มก็วางช้อนลง ก่อนจะทอดสายตามองหน้าท้องที่นูนเด่นของหญิงสาว“ใกล้คลอดเต็มทีแล้วสินะ”“ค่ะ คุณหมอนัดผ่าคลอดเดือนหน้านี้แล้ว”“ถ้าอย่างนั้น อีกไม่นานเฮียก็คงได้เห็นหน้าหลานแล้วสินะ” เขายิ้มบาง ๆ พลางยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ“จะเห็นได้ยังไงกันคะ พ่อกับแม่เขารออุ้มหลานอยู่ แต่พอหลังจากคลอดเสร็จ หนูก็จะได้เงินก้อนโตจากค่าจ้างอุ้มบุญ เอามา
พรตพิพัฒน์จับขาเรียวงามแยกออกกว้าง จ้องมองกุหลาบงามที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานแห่งอารมณ์ พรตพิพัฒน์ทนไม่ไหวก้มลงไปสูดดมกลิ่นกายสาวอย่างหื่นกระหายน้ำหวานใสซึมเยิ้มออกมาตามร่องเนื้อ พรตพิพัฒน์ค่อย ๆ แหย่ปลายลิ้นลงไปแตะชิมหยาดน้ำใสตรงกลางกลีบเนื้อนุ่มอย่างลุ่มหลง“อุ๊ย!… ซี้ด… ท่านประธาน” ปลายฝนเผลอใช้สองมือจับศีรษะของพรตพิพัฒน์เอาไว้แน่น เสียงประท้วงเปลี่ยนเป็นเสียงร้องครวญครางหวานหู“อื้อ!… ท่านประธานขา” เลขาฯ สาว พ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขาอย่างราบคาบ ร่างกายสาวถูกปลุกปั่นด้วยลิ้นที่ชำนาญไม่หยุดหย่อน“เสียวแล้วใช่มั้ย หืม์!!” น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความเจ้าเล่ห์ทำให้เลขาสาวเริ่มผ่อนคลายลง ชายมากประสบการณ์ส่งปลายลิ้นละเลียดไปตามร่องสวาทอย่างช้า ๆ กวาดชิมน้ำหวานที่เลอะอยู่โดยรอบแคมขาวจนแห้งสนิทประธานหื่นผละใบหน้าออกจากร่องหลืบฉ่ำน้ำที่ยังมีคราบความหวานติดอยู่ประปราย แล้วหันมาซุกไซ้ดูดกลืนเต้านมอวบตึงทั้งสองข้างแทนมือหนาทั้งบีบทั้งขยำสลับซ้ายขวาอย่างเมามัน ปลายลิ้นสากรัวเลียวนตรงยอดถันสีชมพูจนปลุกกระแสไฟวาบหวามให้กระจายไปทั่วร่างเลขาสาวขนลุกชูชันด้วยความเสียวซ่าน ประธานหื่นระดมจูบดูดเลียเต้านมเต







