9 เด็กคนนี้ลูกใคร

เวลาล่วงเลยผ่านไปอีกหนึ่งเดือนเต็ม นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่ปลายฝนพาน้องพายุไปทำงานด้วยและได้รับความเมตตาจากคุณหญิงวิไลลักษณ์

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ซึ่งเป็นวันหยุดงานบ้านของคุณหญิงวิไลลักษณ์ ปลายฝนจึงตัดสินใจพาน้องพายุวัยขวบเศษออกเดินทางมายังห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองเพื่อให้ลูกชายได้เดินเล่นผ่อนคลายและซื้อของใช้จำเป็นราคาประหยัด

ห้างสรรพสินค้า

ปลายฝนในชุดเสื้อยืดธรรมดาและกางเกงยีนส์กำลังจูงมือเล็กๆของน้องพายุที่เดินเตาะแตะอย่างสนุกสนาน ใบหน้าหวานระบายรอยยิ้มบางๆเมื่อเห็นลูกชายตื่นตาตื่นใจกับตุ๊กตาโมเดลตัวใหญ่ในตู้กระจกของร้านขายของเล่น

ขณะที่ปลายฝนกำลังย่อตัวลงเช็ดเหงื่อให้ลูกชายบริเวณโถงทางเชื่อมชั้นกลาง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะคุ้นหูก็ดังแว่วมาจากเบื้องหน้า

“น่านฟ้าเลือกอันนี้ดีไหมคะ ดูเข้ากับธีมงานเลี้ยงสัปดาห์หน้าดีออก”

น้ำเสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและชื่อที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีทำให้ปลายฝนสะดุดกึก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียงทันที ภาพที่สะท้อนเข้าสู่สายตาทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา

ร่างสูงสง่าในชุดลำลองดูภูมิฐานของนายแพทย์น่านฟ้ากุมารแพทย์หนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเป็นพ่อแท้ๆของเด็กชายกำลังยืนเคียงคู่กับรดาแพทย์หญิงสาวสวยเพื่อนร่วมงานคนสนิท ทั้งคู่กำลังเลือกดูเครื่องประดับแบรนด์หรูภายในบูติกชื่อดังด้วยท่าทางสนิทสนมกลมเกลียว

ทว่า...ในจังหวะนั้นเองน้องพายุที่กำลังซนเกิดสะดุดขาตัวเองล้มลงเบาๆบนพื้นกระเบื้องขัดมันพร้อมกับส่งเสียงร้องอู้อี้ออกมา

“โอ๊ะ...!”

เสียงนั้นดึงดูดสายตาของคนที่เดินผ่านไปมารวมถึงร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล น่านฟ้าชะงักเล็กน้อยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของหญิงสาวที่กำลังก้มลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบกายอย่างลนลาน

หัวใจของปลายฝนเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาคู่คมกริบของน่านฟ้ากำลังมองตรงมายังจุดที่เธอยืนอยู่

“มีอะไรเหรอคะน่านฟ้า?” เสียงหวานของหมอรดาเอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นน่านฟ้ายืนนิ่งและชะงักฝีเท้าไปกะทันหัน รดาหันมามองตามทิศทางที่ชายหนุ่มจ้องมอง

“มองอะไรอยู่เหรอคะ หรือว่าเจอคนรู้จัก?”

“เปล่าครับ” น่านฟ้าตอบเสียงเรียบ แม้สายตาจะยังคงกวาดมองไปยังเงาร่างของหญิงสาวที่รีบหันหลังหลบมุมเสาไปอย่างลุกลี้ลุกลน

ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาในความทรงจำ ภาพของหญิงสาวผมยาวสลวยกับแผ่นหลังที่คุ้นตาคล้ายกับใครบางคนที่เคยเข้ามาวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดเมื่อนานมาแล้ว แต่เขาก็ปัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

“สงสัยผมจะตาฝาดไปเองครับ เราไปดูร้านอื่นกันต่อเถอะรดา”

“ค่ะ” รดายิ้มรับอย่างยินดีก่อนจะเอื้อมมือไปคล้องแขนแกร่งของนายแพทย์หนุ่มแล้วเดินเคียงคู่กันออกไปจากบริเวณนั้น

ในขณะเดียวกันที่ด้านหลังเสาปูนขนาดใหญ่ ปลายฝนค่อยๆผ่อนลมหายใจที่อั้นไว้ออกมาอย่างยาวนาน หยาดเหงื่อผุดซึมเต็มกรอบหน้าหวาน ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กกระชับกอดน้องพายุแนบอกแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าลูกชายจะถูกพรากไป

สองวันต่อมา

บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าปกติ เนื่องจากคุณหญิงวิไลลักษณ์เอ่ยปากชวนบุตรชายคนเดียวอย่างนายแพทย์น่านฟ้าให้แวะมารับประทานมื้อเที่ยงที่บ้าน โดยมีรดาเดินทางมาด้วยเพื่อร่วมโต๊ะอาหารและพูดคุยตามประสาครอบครัว

หลังมื้ออาหารจบลง น่านฟ้าและรดาก็เดินเคียงคู่กันเข้ามายังห้องนั่งเล่นกว้างขวาง

ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของนายแพทย์หนุ่มต้องชะงักกึกทันที

คุณหญิงวิไลลักษณ์กำลังนั่งโยกตัวอยู่บนโซฟาเบาะนุ่ม ในอ้อมแขนของท่านมีร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยหนึ่งขวบเศษกำลังหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

หญิงสูงวัยใช้กระดาษทิชชูเช็ดมุมปากให้เด็กน้อยด้วยความรักใคร่เอ็นดูราวกับเป็นสายเลือดแท้ๆของตัวเอง

“คุณแม่ครับ...เด็กนี่?” น่านฟ้าขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเด็กแปลกหน้ามาคลอเคลียอยู่ใกล้ชิดมารดา

“เด็กที่ไหนกันครับ ทำไมถึงมาวิ่งเล่นในบ้านได้ แถมคุณแม่ยังอุ้มไว้อย่างนั้นอีก”

คุณหญิงวิไลลักษณ์เงยหน้าขึ้นจากเด็กชาย ส่งค้อนขวับให้ลูกชาย

“พูดจาอะไรแบบนั้นตาน่าน เด็กเขาน่ารักน่าเอ็นดูออก แกเป็นเด็กดีจะตาย แม่ถูกชะตากับแกตั้งแต่ครั้งก่อนที่บังเอิญเจอกันแล้ว”

รดากลั้วหัวเราะเบาๆออกมาอย่างนึกสนุก เดินเข้าไปใกล้แล้วชะโงกหน้ามอง

“นั่นสิคะน่านฟ้า หน้าตาน่ารักน่าชังจิ้มลิ้มดีออกค่ะ เหมือนตุ๊กตาเลย...เอ๊ะ?”

ทันทีที่หมอรดาขยับเข้าไปใกล้และก้มมองใบหน้าของเด็กชายชัดๆเธอก็อุทานออกมาเบาๆด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตของเด็กน้อย จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าที่แม้จะยังเด็กแต่ก็เด่นชัดขึ้นมาทำให้หญิงสาวชะงักกึก

น่านฟ้าสังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของหมอรดา เขาจึงก้าวเข้าไปใกล้โซฟาเพื่อดูให้ถนัดตาบ้าง

และในเสี้ยววินาทีนั้นหัวใจของนายแพทย์น่านฟ้าก็กระตุกวูบร่วงหล่นไปที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบจนชาไปทั้งร่าง

“พายุ?” น่านฟ้าพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สติสัมปชัญญะของกุมารแพทย์หนุ่มผู้เย่อหยิ่งพังทลายลงในพริบตา ความตกใจระคนหวาดหวั่นพลุ่งพล่านขึ้นมาจนสมองขาวโพลน

“คุณแม่ เด็กคนนี้...ลูกใครครับ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”

คุณหญิงวิไลลักษณ์แปลกใจกับท่าทางตื่นตระหนกและสีหน้าซีดเผือดของลูกชาย

“อ้าว...อะไรกันตาน่าน ทำไมทำหน้าตาแบบนั้นล่ะ ลูกเต้าเหล่าใครแม่จะไปรู้ได้ลึกซึ้งขนาดนั้นได้ไง แม่รู้แค่ว่าแม่แกชื่อ ‘ปลายฝน’ เป็นแม่บ้านคนใหม่ที่มาทำงานทำความสะอาดในบ้านเรานี่เอง เห็นว่าไม่มีคนเลี้ยงลูก แม่เลยเมตตาให้พามาอยู่ด้วย”

“…” ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น สมองที่ตื่นตระหนกของน่านฟ้าก็พลันประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

ย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่เด็กคนนี้เคยป่วยหนักและต้องถูกส่งตัวเข้ามารักษาที่โรงพยาบาลเอกชนที่เขาทำงานอยู่ ในตอนนั้นเขามัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับเคสคนไข้และไม่ได้ใส่ใจจะจดจำหรือสนใจใบหน้าของแม่เด็กเลยแม้แต่น้อย เพราะสำหรับเขา ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่มีความสำคัญอะไรให้ต้องเปลืองพื้นที่ในความทรงจำ

ทว่าในวันนี้พอได้ยินแม่เอ่ยชื่อ ‘ปลายฝน’ หลุดออกมาจากปาก สมองของเขาก็จดจำและเชื่อมโยงทุกอย่างได้ทันทีอย่างไร้รอยต่อ

‘ปลายฝน’ ผู้หญิงคนนั้น…ผู้หญิงที่เคยยอมแลกร่างกายกับเงินห้าหมื่นบาท

ผู้หญิงคนที่เคยแบกท้องแก่ใกล้คลอดมาหาเขาถึงโรงพยาบาลเพื่อร้องขอให้เขารับผิดชอบ แต่เขากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยและไล่เธอให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้ความปรานี

ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาซ้อนทับกับเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนของคุณแม่ น่านฟ้ารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆมาจุกอยู่ที่ลำคอ หายใจไม่ออก ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ความตกตะลึงและความสับสนพรั่งพรูเข้ามาชนกันจนตั้งตัวไม่ติดเมื่อตระหนักได้ว่าเด็กชายที่เขากำลังจ้องมองอยู่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง