8 สายฝนที่ชโลมลงบนหัวใจ

ช่วงบ่าย

ขณะที่ปลายฝนกำลังนั่งพักเหนื่อยและป้อนข้าวบดให้ลูกชายกินบริเวณโต๊ะไม้เล็กๆในห้องครัว คุณหญิงวิไลลักษณ์ที่เดินตรวจความเรียบร้อยภายในบ้านก็เดินเข้ามาสมทบ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นดวงตากลมโตของน้องพายุกำลังมองมาที่ตนอย่างตื่นรู้

“แกดูเลี้ยงง่ายดีนะ หน้าตาน่าเอ็นดูเชียว จมูกโด่งเป็นสันเชียว หน้าตาคล้ายใครล่ะเนี่ย?” คุณหญิงวิไลลักษณ์เอ่ยทักด้วยความเอ็นดูพลางทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ถือตัว ปลายฝนรีบวางช้อนในมือลงแล้วยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม

“ขอบพระคุณค่ะคุณหญิง น้องพายุหน้าตาเหมือน…เหมือนทางฝั่งพ่อเขาน่ะค่ะ” ปลายฝนตอบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยหลุบลงต่ำด้วยความรู้สึกเจ็บแปล๊บในอกเมื่อนึกถึงอดีตที่ไม่อยากจดจำ

คุณหญิงวิไลลักษณ์สังเกตเห็นแววตาเศร้าสร้อยและท่าทีอ้ำอึ้งของหญิงสาว จึงเอ่ยถามต่อด้วยความสงสัยแกมความเมตตา

“แล้วพ่อของแกไปไหนเสียล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เธอต้องมาอุ้มท้องเลี้ยงลูกลำบากตามลำพังแบบนี้ ทั้งที่แกเพิ่งจะตัวแค่นี้เอง”

คำถามนั้นทำให้หัวใจของปลายฝนกระตุกวาบ สองมือเรียวบีบเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ ความทรงจำอันโหดร้ายในช่วงเวลาที่ตั้งครรภ์และความเย็นชาของผู้ชายคนนั้นผุดขึ้นมาในหัว รสชาติขมปร่าแล่นพล่านในลำคอจนเธอแทบเปล่งเสียงไม่ออก

“เอ่อ...คือ...” ปลายฝนกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

“เรา...เราไม่ได้ติดต่อกันนานแล้วค่ะคุณหญิง เขา...เขาคงไม่ได้สนใจไยดีอะไรพวกเราหรอกค่ะ สำหรับเขาแล้วเรื่องของเรามันเป็นแค่ความผิดพลาดชั่วคราวเท่านั้นเองค่ะ”

คุณหญิงวิไลลักษณ์มองภาพหญิงสาวที่กำลังพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกด้วยความเวทนาและเห็นอกเห็นใจ แววตาของหญิงสูงวัยฉายประกายความขัดใจเล็กๆต่อผู้ชายไร้ความรับผิดชอบคนนั้น

“ผู้ชายสมัยนี้นี่นะ ทำผู้หญิงท้องแล้วยังทิ้งให้มารับภาระเลี้ยงลูกคนเดียวได้อย่างไร ใจคอทำด้วยอะไรกันหนอ”

เด็กชายวัยหนึ่งขวบส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาเบาๆ พร้อมกับยื่นมือป้อมๆไปคว้าชายเสื้อของคุณหญิงวิไลลักษณ์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่นึกกลัวคนแปลกหน้า

คุณหญิงวิไลลักษณ์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูระคนแปลกใจ

“แหม...เจ้าตัวเล็กนี่ท่าทางจะเป็นเด็กอัธยาศัยดีนะ ไม่กลัวฉันเลยแฮะ”

ท่านเอื้อมมือไปรับร่างเล็กน้ำหนักเบาขึ้นมาอุ้มแนบตักอย่างคล่องแคล่ว แม้จะไม่ได้อุ้มเด็กเล็กมานานหลายปีแล้ว แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่ก็ทำให้ท่าอุ้มของท่านนุ่มนวลและมั่นคง น้องพายุไม่มีท่าทีงอแงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังส่งยิ้มตาหยีจนแก้มป่องให้ผู้สูงศักดิ์จนคนสูงวัยใจละลายยวบลงในพริบตา

“แกน่ารักน่าชังจริงๆนะปลายฝน ดวงตากลมโต จมูกโด่ง เห็นแล้วมันน่าหมั่นเขี้ยวจริงเชียว” คุณหญิงวิไลลักษณ์เอ่ยชมด้วยความจริงใจพลางใช้ปลายนิ้วเขี่ยแก้มนิ่มของเด็กชายเบาๆ

ปลายฝนที่นั่งมองภาพนั้นอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอกลัวเหลือเกินว่าเด็กน้อยจะซนหรือร้องไห้งอแงจนทำให้คุณหญิงรำคาญ แต่กลับกลายเป็นว่าน้องพายุกำลังอวดรอยยิ้มใส่เจ้าของบ้านเสียอย่างนั้น

“ขอบพระคุณคุณหญิงมากนะคะที่เมตตาแก ปลายฝนเกรงใจคุณหญิงเหลือเกินค่ะ กลัวแกจะไปกวนเวลาพักผ่อนของคุณหญิง” ปลายฝนรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจพร้อมกับทำท่าจะลุกขึ้นไปรับตัวลูกชายคืนมา

ทว่าคุณหญิงวิไลลักษณ์กลับโบกมือปฏิเสธเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้า

“ไม่ต้องหรอกปลายฝน ปล่อยให้แกอยู่กับฉันนี่แหละ หน้าตาเธอก็ดูเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว ข้าวก็เพิ่งกินเสร็จ ปล่อยให้แกเดินย่อยกับฉันสักหน่อยเถอะ”

ท่านหยุดชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเมตตาและเอ็นดู

“เดี๋ยวฉันช่วยดูแกให้เอง ช่วงนี้เธอก็เคลียร์งานความสะอาดในครัวกับข้างนอกให้เรียบร้อยเถอะ ไม่ต้องกังวลหรอก”

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนสายฝนที่ชโลมลงบนหัวใจที่แห้งผากของคนเป็นแม่ ปลายฝนรู้สึกตื้นตันจนจุกแน่นอยู่ในลำคอ หยาดน้ำใสๆเอ่อคลอหน่วยตาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

“ขอบพระคุณค่ะคุณหญิง ขอบพระคุณจากใจจริงเลยนะคะคุณหญิง” ปลายฝนยกมือไหว้ท่วมหัวด้วยความซาบซึ้ง ร่างกายและจิตใจที่แบกรับความกดดันมาตลอดทางดูเหมือนจะเบาหวิวลงไปถนัดตา

คุณหญิงวิไลลักษณ์ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะอุ้มร่างเล็กของน้องพายุแนบกายแล้วก้าวเดินออกจากห้องครัวตรงไปยังห้องนั่งเล่นโอ่อ่าส่วนหน้าบ้านเพื่อหาของเล่นเพลินๆให้เด็กน้อยเล่น