7

“จ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ว่าแต่พลอยเถอะ วันนี้ทำไมเพิ่งโทร.มาล่ะ งานยุ่งหรอลูก” พิมมาดาเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

“ก็นิดหน่อยค่ะ ข่าวกาสิโนไงคะแม่ ตอนนี้กำลังดังเลย เรื่องภาพหลุดนักการเมืองที่ไปใช้บริการ และมีข่าวว่าอาจจะไปซื้อบริการหรือลวนลามผู้หญิง ใกล้เลือกตั้งแล้วไม่รู้ว่าจะจบยังไง” เมื่อนึกได้ถึงข่าวที่ตนเองทำ พลอยระวีก็ทั้งรู้สึกตื่นเต้นและกังวลกับสิ่งที่จะต้องเผชิญในห้อง บก.

“อย่าหักโหมมากนะลูก เดี๋ยวจะล้มป่วยอีกคน” พิมมาดาบอกด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะแม่ เดี๋ยวพลอยต้องวางสายก่อนแล้ว รักแม่นะคะ” พลอยระวีกดวางสายผู้เป็นแม่ ก่อนจะเช็กความเรียบร้อยของตนเองหน้ากระจก แล้วรีบออกไปพบ บก. ของเธอทันที

ก๊อกๆ

พลอยระวีเคาะห้องทำงานของอักษราอย่างมีมารยาท ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป พบฝ่ายนั้นนั่งสีหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะ ลางสังหรณ์พลันบอกว่าเธอกำลังจะเจอศึกหนักแน่ๆ

“พี่นาอยากคุยกับพลอยเรื่องอะไรหรอคะ” เธอเดินไปนั่งที่นั่งตรงข้ามหัวหน้า พร้อมถามทันที

“ข่าวกาสิโนวันนี้ พลอยทำได้ดีมากเลยนะ ผู้จัดการฝ่ายข่าว คุณกิตฝากชื่นชมมา” อักษราหมายถึงหัวหน้าฝ่ายข่าวอีกคนที่มีอำนาจในสถานีโทรทัศน์ที่สุด

ปกติแล้วพลอยระวีมักจะได้คำชื่นชมจากหัวหน้าเสมอจนเคยชิน เพราะรู้ดีว่าการทำดีของเธอจะได้รับก็แต่เพียงคำชม ไม่เคยได้รับเป็นค่าตอบแทน หรือเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นสักครั้ง แม้ทุกสิ้นปี เรตติ้งช่องจะดีแค่ไหน แต่ผู้บริหารก็มักอ้างว่าขาดทุนเสมอ

“ฝากขอบคุณคุณกิตด้วยนะคะ”

เหยี่ยวข่าวสาวตอบรับอย่างมีมารยาทอีกเช่นเคย สมัยที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่แรกๆ ก็ทำงานด้วยใจรักและไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงิน แต่เมื่ออยู่ไปสักพัก ด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องคอยดูแลอาการป่วยของมารดาทำให้เธอเองก็อยากได้ค่าตอบแทนที่เพิ่มขึ้น แต่มันก็เป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ เท่านั้น

“แต่…” อักษราถอนหายใจก่อนที่จะมองหน้าพลอยระวีอย่างจริงจัง

“พลอยรู้อยู่แล้วค่ะว่าคำชมต้องมาพร้อมกับการขอให้พลอยทำอะไรอีก แต่ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว จะให้พลอยไปตามท่านวิมลที่ไหนคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเหมือนรู้ใจ

แม้ว่าข่าวตอนนี้ยังไม่มีกระแสอะไรให้เล่นต่อ แต่ที่ช่องคงต้องการให้เธอคอยติดตามท่านวิมลเพื่อคอยดูความคืบหน้าแบบระยะประชั้นชิด และหากมีอะไรเพิ่มเติม เดอะนิวส์ก็จะเป็นช่องแรกๆ ที่จะได้ข่าวเสมอ

“ไม่ใช่หรอก” อักษราเอ่ยเสียงเบา

“แล้วมันเรื่องอะไรเหรอคะ อย่าบอกนะว่าจะเพิ่มเงินเดือนให้พลอย” นักข่าวสาวเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ไม่แน่ว่าหัวหน้าอาจจะเห็นถึงความพยายามของเธอก็เป็นได้

“คุณกิตอยากให้พลอยไปสืบว่าใครเป็นเจ้าของกาสิโนนั้น”

ฝ่ายบก.สาวพูดด้วยความลำบากใจ ทำเอาสีหน้าของพลอยระวีจากที่ยิ้มแย้มกลับนิ่งไปทันที

“โอเคค่ะ พลอยก็อยากจะทำนะคะ แต่ตอนนี้ พลอยไม่รู้เบาะแสอะไรของเจ้าพ่อกาสิโนคนนั้น ท่านวิมลไม่เปิดเผยอะไรเลย แต่ถ้าจะให้โทร.ไปเค้นข้อมูลจากท่าน พลอยว่า ยังไงท่านก็ไม่บอกค่ะ…”

“คุณกิตอยากให้พลอยเข้าไปในกาสิโนนั้น”

ไม่ทันที่เหยี่ยวข่าวสาวจะพูดจบ อักษราก็พูดแทรกขึ้นทันที ทำเอาเธออึ้งกับประโยคที่ได้ยินไปครู่หนึ่ง

“อย่าบอกนะคะว่าจะให้พลอยไปหมาย ว.5”

พลอยระวีพูดด้วยความเสียงจริงจัง หมาย ว.5 ที่เอ่ยถึงก็คือหมายข่าวที่ทำแบบเป็นความลับ เช่น หมายแอบจับผู้ต้องหาค้ายาเสพติด หรือหมายที่ต้องดำเนินการแบบลับๆ เพื่อไม่ให้ผู้ต้องหารู้ตัว แต่หมายนี้สำหรับวงการข่าวที่รู้กันก็คือการทำข่าวแบบลับๆ หรือแอบถ่ายนั่นเอง

“ใช่”

“มันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอคะพี่นา พี่นาก็รู้ว่าที่นั่นมีแต่คนมีอำนาจ”

คนได้รับคำสั่งโวยวายขึ้นทันที ไม่ใช่ว่าเธอเกี่ยงงาน แต่ไม่เคยเห็นด้วยกับหมาย ว.5 แบบนี้เลยสักครั้ง เพราะนอกจากจะเป็นอันตรายต่อตัวทีมข่าวแล้วยังถือเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนของผู้อื่นด้วย

“ใจเย็นนะพลอย ที่นั่นมีแต่แขกวีไอพี พี่ว่าคงไม่อันตรายอย่างที่พลอยคิดหรอก” อักษราพยายามอธิบายให้ลูกน้องสาวที่ตอนนี้กำลังโมโหอย่างเอาไม่อยู่ได้เข้าใจ

“แต่แขกวีไอพีที่ว่าก็เป็นนักการเมืองหรือตำรวจทั้งนั้น แล้วพี่นาคิดว่าพวกเขาจะจำพลอยไม่ได้เหรอคะ”

พลอยระวีเถียงขาดใจทันที เป็นไปไม่ได้ที่นักการเมืองหรือตำรวจจะไม่รู้จักเธอ เพราะเธอเล่นแสดงตัวเวลาทำข่าวและยิงคำถามที่เรียกว่าขัดแข้งขัดขาใครหลายๆ คนมาตลอด

“ก็นี่ไง พี่ถึงบอกให้พลอยใจเย็นๆ แล้วฟังพี่ก่อน” อักษราจับมือพลอยระวีเพื่อให้ใจเย็นลง

“เฮ้อ ก็ได้ค่ะพี่นาพูดเลย” พลอยระวียอมลงให้ เพราะถึงยังไง อักษราก็เป็นหัวหน้าของเธออยู่ดี จึงไม่อยากทำตัวเป็นเด็กไม่น่ารักไปมากกว่านี้

“คือเรามีแผน พี่อยากให้พลอยเข้าไปที่กาสิโนนั้นในฐานะเด็กที่ไปสมัครเป็นสาวเอนเตอร์เทน”

“เด็กเอนฯ?” เหยี่ยวสาวมองหน้า บก.ข่าวราวกับไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ถึงเธอจะสวย ถึก บึกบึนยังไงก็ตาม แต่งานเอนฯ ก็เป็นที่รู้กันว่าระดับถึงเนื้อถึงตัว และถึงไหนต่อไหนโดยไม่ต้องสาธยายลงลึกให้มากความ แน่นอนว่า ‘มันอันตรายเอามากๆ น่ะสิ!’

“ใช่ แต่พลอยไม่ต้องห่วงนะว่าจะมีคนจำพลอยได้ เดี๋ยวพี่จะจัดการให้ช่างแต่งหน้าช่วยเมกอัพให้พลอยแล้วก็แปลงโฉมใส่เสื้อผ้าใหม่ รับรองไม่มีใครจำได้แน่”

อักษรามองหน้าสาวรุ่นน้องอย่างพินิจ พลอยระวีเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยคม แต่ดูจิ้มลิ้มนิดๆ และมีผิวกายที่ขาวอมชมพู แต่ความงามนั้นถูกบดบังด้วยแว่นสายตาและการแต่งกายที่ดูทะมัดทะแมงราวกับเป็นสาวห้าว

“แล้วยังไงคะ พลอยจะรู้ได้ไงว่าใครเป็นเจ้าของที่นั่น ไปสมัครงานก็ใช่ว่าจะเจอตัวเจ้าของง่ายๆ นะคะ” เธอพยายามนึกถึงความเป็นจริง เวลาคนเราไปสมัครงานส่วนใหญ่ก็เจอแต่ผู้จัดการเท่านั้น ระดับเจ้าของคงไม่ลงมาสัมภาษณ์เด็กแน่นอน

“มันก็ต้องลองก่อน คนหูตาไวแบบพลอย พี่ว่าไม่พลาดแน่นอน”

บก.สาวพูดอย่างที่คิดจริงๆ เพราะใครๆ ก็รู้ว่าพลอยระวีเป็นคนฉลาดและตั้งใจทำงานมาก แม้ระยะหลังๆ มานี้จะดื้อไปบ้าง เพราะทางสถานีโทรทัศน์ไม่เคยช่วยเหลือเรื่องเงินกับเธอเลยสักครั้ง

“พลอยไม่อยากทำค่ะ พลอยว่ามันเสี่ยงเกินไป

“โธ่...พลอยเองก็ไม่ได้เชื่อคำสัมภาษณ์ของท่านวิมลใช่ไหมล่ะ พี่เองก็ไม่เชื่อ ประชาชนก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน เพราะฉะนั้น อาชีพของเราก็คือหาความจริงมาปรากฏแก่สายตาประชาชน...”

อักษราพูดโน้มน้าวจนพลอยระวีเองก็เริ่มจะใจอ่อน เพราะลึกๆ แล้วเธอเองก็เป็นคนสู้ไม่ถอยกับทุกสถานการณ์แม้จะอันตรายแค่ไหนก็ตาม