9

ย้อนไปเมื่อห้าปีก่อน พลอยระวีได้งานเป็นนักข่าวหลังจากเรียนจบ เธอมีความฝันคืออยากเป็นกระบอกเสียงให้กับประชาชนจึงเลือกเรียนคณะนิเทศศาสตร์และเลือกฝึกงานที่สถานีโทรทัศน์ชื่อดังแห่งหนึ่งเพื่อหวังว่า หากฝึกงานจบแล้ว ทางช่องจะรับเธอเข้าเป็นพนักงาน แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง เพราะช่องใหญ่ๆ ก็ย่อมมีคนเก่งและคนมีประสบการณ์สมัครเข้าไปทำเป็นจำนวนมาก และแน่นอนว่า ถึงแม้เธอจะเคยฝึกงานที่นี่ แต่ด้วยประสบการณ์ต่างๆ ก็ทำให้แพ้คู่แข่งที่เป็นนักข่าวมากฝีมือ

พลอยระวีตระเวนสมัครงานตามช่องต่างๆ แต่ก็ไม่มีใครรับแม้แต่ที่เดียว จนมาถึงช่องเดอะนิวส์ ช่องทีวีน้องใหม่มาแรงที่เพิ่งเปิดกิจการโทรทัศน์ได้ไม่ถึงปี เปิดรับผู้สื่อข่าว พร้อมกับยินดีรับนักศึกษาจบใหม่ หญิงสาวจึงไม่รอช้ามาสมัครที่นี่และโชคดีที่ที่นี่ให้โอกาสเธอ และให้เงินเดือนหนึ่งหมื่นห้าพันบาท ตามฐานค่าแรงขั้นต่ำของเด็กจบใหม่ ซึ่งตอนนั้นพลอยระวีไม่ได้สนใจจำนวนเงิน เธอคิดแค่ว่าดีใจแค่ไหนแล้วที่มีคนรับเข้าทำงานแถมเป็นงานที่ตนเองใฝ่ฝันมาตลอด

แต่แล้วเมื่อทำงานไปได้สักระยะ ผู้เป็นบิดาที่ก่อนหน้านี้มีอาชีพเป็นคนขับรถตู้รับจ้างก็เกิดล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งตับเหตุเพราะติดสุรา ทำให้ต้องขายรถมาเป็นค่ารักษาพยาบาล เธอต้องเก็บเงินมารักษาบิดา ส่วนมารดาก็ต้องทำขนมไทยขายหนักขึ้นเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระเช่นเดียวกัน

วันเวลาผ่านไปบิดาอาการทรุดและเสียชีวิตในที่สุด…

ความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ในครั้งนั้นทำให้พลอยระวีแทบไม่เป็นอันทำอะไร โชคดีที่มีมารดาคอยให้กำลังใจและฝ่าผ่านเรื่องร้ายๆ มาด้วยกัน แต่เรื่องราวเลวร้ายไม่จบแต่เพียงเท่านี้ เมื่อเสาหลักที่เหลืออยู่เสาเดียวของเธอตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเต้านมระยะที่สอง ชีวิตที่เริ่มกลับมามีความสุขก็ต้องจมทุกข์อีกครั้ง

พลอยระวีไม่สามารถรับความสูญเสียได้อีกแล้ว เธอจึงตั้งใจทำงานเก็บเงินเพื่อรักษามารดา และมารดาก็ไม่อยากให้เธอต้องลำบากเพียงคนเดียวจึงคอยทำขนมไทยไปขายที่ตลาดไม่เคยหยุดสักวัน แม้ร่างกายจะไม่ไหว แต่ท่านก็ดื้อไม่ฟังพลอยระวีเลยสักนิด

ความฝันสูงสุดของพลอยระวีตอนนี้จึงไม่ใช่การทำงานเพื่ออุดมการณ์อีกต่อไป แต่เพื่อมีเงินมากมายไปรักษามารดา เธอไม่ต้องการให้ท่านต้องลำบากไปขายขนมที่ตลาด แต่สุดท้าย ทางช่องก็ไม่เคยช่วยหรือให้ในสิ่งที่เธอต้องการได้เลย

หลายต่อหลายครั้งที่ถูกผู้ใหญ่จากทีวีช่องอื่นทาบทาม แต่ด้วยเม็ดเงินที่พลอยระวีมองว่าไม่ได้มากกว่าที่เดอะนิวส์เท่าไหร่ ทำให้หญิงสาวเลือกที่จะอยู่ที่เดิม เพราะที่นี่เป็นที่แรกที่ให้โอกาสเด็กไม่มีประสบการณ์อย่างเธอ และก็อยากที่จะเจริญก้าวหน้าในสายงานนี้กับช่องที่สร้างเธอขึ้นมา

รถข่าวที่ไม่ติดสติ๊กเกอร์ช่องพาเหยี่ยวข่าวสาวมาส่งหน้าโรงแรมเดอะไนน์ พลอยระวีถอนหายใจเรียกสติตัวเองให้กลับมาเผชิญหน้ากับปัจจุบันอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าลงจากรถเตรียมมุ่งหน้าไปที่จุดหมายของเธอ

พลอยระวีเดินขึ้นลิฟต์กดไปยังชั้นสามสิบด้วยความหวาดหวั่น ในตอนแรก พนักงานต้อนรับที่โรงแรมแทบไม่ยอมให้ขึ้นไป แต่เมื่อเธอบอกว่าจะไปสมัครงานที่นั่น ฝ่ายพนักงานก็มองเธอหัวจรดเท้าเพื่อพินิจพิเคราะห์ก่อนจะอนุญาตให้ผ่านทางมาได้

หญิงสาวหัวใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกจากอกด้วยความตื่นเต้น จริงอยู่ว่าเธอเองก็เคยทำหมายที่เสี่ยงตายมาเยอะ แต่หมายนี้แม้ไม่ได้เสี่ยงตายขนาดนั้น แต่เธอกลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าปกติ อาจเพราะคำพูดของท่านวิมลเมื่อตอนกลางวันว่า เจ้าของที่นี่คือ ‘บุคคลที่พวกคุณไม่ควรเข้าไปยุ่ง’ ก็เป็นได้

แต่แล้ว หญิงสาวก็สะบัดหัวอย่างแรงไล่ความกังวลและเรียกความมั่นใจให้กลับมาทันที หน้าที่ก็คือหน้าที่ เธอต้องทำมันให้ดีที่สุด และคืนนี้จะต้องไม่มีใครจับได้

ประตูลิฟต์เปิดออก พลอยระวีก้าวออกมาพร้อมกับอ้าปากค้างกับความหรูหราภายในซึ่งราวกับหลุดมาจากอีกโลกหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น บรรยากาศกาสิโนที่มีแสงสีเสียงและการพนันทุกชนิดเด่นหราอยู่ภายใน โดยแขกแต่ละคนที่เห็นล้วนแต่งตัวดูดี บางคนก็เป็นคนในแวดวงสังคมที่เธอคุ้นเคย และถูกอย่างที่ท่านวิมลยอมรับ ว่ามีนักการเมืองหลายท่านมาใช้บริการที่นี่ เหยี่ยวข่าวสาวได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้มีใครจำตนเองได้เลย

“หยุด! เข้ามาทำอะไรครับ”

การ์ดในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาล็อกร่างบางไว้ ทำเอาพลอยระวีตกใจ แต่ก็ต้องรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้โดนจับได้เสียก่อน

“คือ...ฉันมาสมัครงานเป็นสาวเอนเตอร์เทนที่นี่ค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าเชิดอย่างมั่นอกมั่นใจ แล้วยังส่งสายตาหวานๆ ยั่วๆ ให้กับการ์ดหนุ่มหุ่นล่ำ จนการ์ดในชุดสูทลดอาการเสียงแข็งลง ในขณะที่ใจเต้นรัวแทบจะหลุดออกจากอก

“แต่เราไม่ได้ประกาศรับนะครับ” การ์ดรายนั้นมองหน้าพลอยระวีด้วยความสงสัย

“แหม ก็ข่าวออกจะดังว่าที่นี่มีกาสิโน หนูก็เลยอยากมาสมัครงานไม่ได้หรือไงคะคุณพี่” พลอยระวีแกล้งทำเสียงหวานใส่ เพื่อให้การ์ดเชื่อว่าเธอมาที่นี่เพื่อสมัครงานจริงๆ

“แต่ว่า…”

“นะ นะคะพี่ขา ช่วยน้องหน่อยนะคะ น้องอยากได้งานที่นี่จริงๆ กำลังร้อนเงิน”

การ์ดหนุ่มที่ตั้งใจจะมาไล่ให้เธอออกไปชักเสียงอ่อนลงเรื่อยๆ เมื่อถูกหญิงสาวออดอ้อน

“แต่ว่า..”

“เสียงเอะอะอะไร”

เสียงของชายรายหนึ่งดังจากข้างหลัง ทำให้การ์ดรายนั้นปล่อยแขนของพลอยระวีพร้อมกับหันไปก้มหัวให้กับผู้มาเยือนใหม่ทันที

“คุณเมธีครับ น้องผู้หญิงคนนี้บอกว่าอยากมาสมัครเป็นสายเอนเตอร์เทนกับทางผับของเราครับ” การ์ดรายงานกับผู้ชายที่ชื่อ ‘เมธี’ ด้วยความเคารพ