ตัดสินใจ........

ตอนที่ 4

ตัดสินใจ........

        

         ธิชาตัดสินใจที่จะไม่อ่านข้อความย้อนหลังต่อเพราะเท่าที่เธอเห็นตอนนี้มันก็มากพอที่จะทำให้หัวใจของเธอเหมือนจะขาดลง ความรักที่มันเกิดขึ้นในหัวใจเธอและหญิงสาวคิดมาตลอดว่ามันก็คงเกิดขึ้นกับธีภพเหมือนกันแต่สุดท้ายกลายเป็นว่าเธอกำลังรักเขาฝ่ายเดียวชายหนุ่มที่เพียบพร้อมทุกอย่างขอเธอแต่งงานเพียงเพราะคิดว่าเธอดูซื่อเหมาะกับการที่เขาจะหลอกใช้เป็นเครื่องมือทำให้บิดาของเขาพอใจก็เท่านั้น

         “คุณธีไม่จริงใช่ไหม คุณรักธิชาและเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน”

         สาวน้อยนั่งร้องไห้สองมือลูบเบา ๆ ลงไปที่ท้องของเธอ     ที่ตอนนี้มีอีกชีวิตกำลังเติบโตอยู่ในนั้นเป็นพยานความรักของเธอที่มีต่อสามีแต่ตอนนี้ธิชาเริ่มไม่แน่ใจว่าข่าวดีที่เธอรอจะบอก           กับคุณพ่อคนใหม่เธอควรเลือกที่จะเก็บไว้เป็นความลับก่อนดีหรือเปล่า

        

         “ธิชา ผมกลับมาแล้ววันนี้ลืมเอาโทรศัพท์ไป ไม่ได้คุยกันเลย”

         ธีภพกลับมาถึงบ้านก็รีบเข้ามาหาภรรยาที่กำลังทำอาหารมื้อเย็นอยู่ในครัวทันที

         “โทรศัพท์อยู่บนโต๊ะทำงานของคุณธีนะคะ กลับมา           เหนื่อย ๆ ไปอาบน้ำก่อนดีไหม อาบน้ำเสร็จกับข้าวก็คงเสร็จพอดีค่ะ”

         ชายหนุ่มหอมแก้มภรรยาโอบกอดเธอเหมือนกับว่าไม่ได้เจอกันเสียนานทั้งที่ทั้งคู่ก็นอนด้วยกันทุกคืนบางวันธีภพก็พาธิชาไปทำงานด้วยแต่ช่วงนี้เขาอยากให้เธอผักผ่อนเพราะต้องการให้ร่างกายของภรรยาพร้อมต่อการมีลูก

         “ไม่ได้คุยกันเลยวันนี้ขอกอดให้หายคิดถึงหน่อย”

         คนตัวสูงทำเสียงออดอ้อนถ้าเป็นก่อนหน้านี้หญิงสาวคงรู้สึกมีความสุขที่ถูกสามีแสดงความคิดถึงแบบนี้แต่ตอนนี้ธิชามอง             ทุกอย่างเหมือนเป็นการแสดงไปหมดแล้ว

         “คุณธีคิดถึงธิชาอย่างเดียวเหรอคะ”

         หญิงสาวที่เคยพูดเก่งร่าเริงอยู่ตลอดเวลาแต่ตอนนี้เธอกลับมองหน้าสามีและถามด้วยน้ำเสียงที่ดูราบเรียบเย็นชาจนคนถูกถามรู้สึกแปลกใจ

         “ทำไมถามผมแบบนี้ ธิชามีอะไรหรือเปล่า ผมทำอะไรให้            ไม่สบายใจหรือมีอะไรบอกผมได้นะ”

         ธีภพมองหน้าภรรยาเพื่อรอฟังต่อว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรเพราะเขาเดาไม่ถูกเลยว่าตอนนี้ภรรยาเด็กของเขากำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่

         “คุณธีทำไมทำหน้าแบบนี้คะเหมือนคนที่ไปทำอะไรผิดมาแล้วกลัวถูกจับได้เลย.....”

         คนพูดหยุดนิ่งเงียบเพื่อรอดูว่าอีกฝ่ายจะทำท่าทีอย่างไรกับสิ่งที่เธอพูดดักทางออกไป

“ ไม่มีอะไรหรอกค่ะธิชาแค่พูดเล่น ๆ จะให้คุณสงสัยก็แค่นั้นหรือว่าคุณธีมีอะไรที่กลัวธิชารู้หรือเปล่าคะถ้ามีบอกวันนี้เลยดีกว่าถ้าธิชารู้เองจะเฉือนให้เป็ดกินเลยคอยดู”

         แม่ครัวตัวเล็กทำท่าทางให้กลับมาดูร่าเริงเหมือนปกติเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายสงสัยว่าเธอไปรู้อะไรมา

         บรรยากาศของการกินอาหารมื้อเย็นของวันนี้หญิงสาวพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติแต่มันก็ทำได้แค่เพียงชั่วครู่แววตาของเธอแสดงความเศร้าออกมาชัดเจน ธีภพแอบมองภรรยาอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่กล้าถาม

         “ธิชารู้ไหมวันนี้ที่ทำงานวุ่นวายมากมีลูกค้าที่เช่าคอนโดมิเนียมมาย้ายออกพร้อมกันสิบห้องแต่ละคนไม่บอกล่วงหน้าตามสัญญาแต่มาโวยวายจะเอาเงินมัดจำคืนให้ได้”

         สามีที่กำลังกังวลว่าภรรยาของเขามีอะไรในใจหรือเปล่าพยายามหาเรื่องมาคุยเพื่อให้อีกฝ่ายอารมณ์ดีขึ้นหรือไม่ก็ยอม               พูดออกมาว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นอะไร

         “เขาอาจจะมีปัญหาอะไรที่ทำให้ไม่สามารถบอกล่วงหน้าได้หรือเปล่าคะ บางครั้งคนเราก็มีอะไรเกิดขึ้นในชีวิตแบบที่เราไม่ทันได้ตั้งตัวหรือไม่ได้เผื่อใจไว้เหมือนกัน”

         หญิงสาวที่กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้ตอบสามีด้วยท่าทางที่เหมือนกำลังพูดถึงตัวเองมากกว่าจะหมายถึงลูกค้าที่มาเช่าคอนโด

         “มานอนให้กอดหน่อยวันนี้เป็นอะไรทำท่าทางเหมือนคนไม่มีความสุขเลย”

         คนตัวสูงลุกไปประคองภรรยาให้หยุดจากงานที่ทำและมานอนกับเขาบนที่นอนแทน

         “เด็กน้อยไหนบอกมาสิวันนี้เป็นอะไร เอ้...หรือว่าจะเป็นอารมณ์ของคนแพ้ท้อง ตรวจหรือยังเดือนนี้”

         ธีภพกอดภรรยาไว้แน่นพยายามเอาใจไม่อยากให้คนใน   อ้อมกอดดูเศร้าแบบนี้เพราะมันทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดี มันเหมือน               ใจหายแปลก ๆ ธีภพก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกแบบนี้

         “คุณธีอยากมีลูกมากเลยหรือคะ”

         “ใช่หรือธิชาไม่อยากมีล่ะ”

         “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ถ้าธิชามีลูกให้คุณไม่ได้คุณจะเลิกกับธิชาไหม”

         อ้อมแขนที่โอบกอดคนถามไว้ค่อย ๆ คลายออก ธีภพมองหน้าภรรยาด้วยสายตาที่ดูขรึม ดุ แบบที่หญิงสาวไม่เคยเห็นมาก่อน

         “ผมเลือกแล้วไม่ว่าธิชาจะเป็นอย่างไรจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา ผมมีภรรยาชื่อธิชาคนเดียว”

         คนตอบคิดว่าคำพูดของเขาดีที่สุดแล้วแต่เขาไม่รู้เลยว่ามันไม่ตรงใจกับคนฟังที่อยากได้ยินคำอื่นไม่ใช่คำว่าเลือกแล้ว

         “ทำไมคุณธีถึงเลือกธิชาคะ”

         สาวน้อยยังพยายามที่จะให้อีกฝ่ายพูดคำว่ารักออกมาให้ได้แต่มันก็ไม่มีประโยชน์เพราะสามีของเธอยังคงไม่หลุดคำว่ารักออกมาสักคำในที่สุดธิชาก็เลือกที่จะยอมรับความจริงและไม่ถามอะไรต่อ

         ท่านประธานของบริษัทหลับไปแล้วแต่คนตัวเล็กที่นอน             ข้าง ๆ ยังคงนอนไม่หลับ คืนนี้เธอต้องการหาคำตอบให้กับชีวิตของตัวเองในวันพรุ่งนี้ที่เธอจะเลือกเดินต่อไป

         เช้าวันใหม่กับหัวใจของหญิงสาวที่ไม่เหมือนเดิม ธิชาตัดสินใจที่จะไม่อยู่เป็นเพียงแค่แม่พันธุ์ให้กับคนใจร้ายอีกแล้ว       เธอให้โอกาสเขาพูดคำว่ารักให้เธอฟังแต่เขากลับเลือกที่จะไม่พูดมันออกมา

         “คุณพ่อไม่ไปไหนเหรอคะวันนี้”

         ลูกสะใภ้เดินลงมาจากห้องนอนเพื่อดูว่าวันนี้พ่อสามีของเธออยู่บ้านไหมและเธอก็เจอเทวนาถกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องรับแขก

         “พ่อจะไปบริษัทช่วงบ่ายไปประชุมกับเจ้าธีนั่นแหละ       หนูธิชามีอะไรหรือเปล่าลูก”

         เทวนาถเป็นพ่อสามีที่น่ารักและเมตตาลูกสะใภ้เสมอ ธิชารักเหมือนกับว่าเขาเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอและหญิงสาวก็มั่นใจ               ว่าเทวนาถเองก็เอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง

         “ไม่มีอะไรค่ะ ธิชาแค่จะมาบอกคุณพ่อว่าอย่าลืมกินยาหลังอาหารกลางวันนะคะ”

         ลูกสะใภ้พูดจบก็รีบวิ่งกลับขึ้นมาบนห้องเพราะเธอกลัวจะเผลอตัวร้องไห้ต่อหน้าพ่อสามีแล้วมันจะทำให้แผนที่เธอจะหนีวันนี้ต้องไม่สำเร็จ

         เสียงรถยนต์ที่กำลังขับออกจากบ้านบอกให้รู้ว่าตอนนี้ได้เวลาที่ธิชาจะต้องออกจากบ้านหลังนี้

         หญิงสาวนั่งร้องไห้ตั้งแต่สามีออกจากบ้านไปจนถึงตอนนี้ไม่มีน้ำตาให้ไหลออกมาอีก จดหมายฉบับน้อยถูกวางไว้ที่เตียงนอน เธอไม่รู้เหมือนกันว่าที่ตัดสินใจแบบนี้ถูกหรือผิดแต่ที่เธอรู้คือไม่วันที่เธอจะให้ใครมาพรากลูกของเธอไป ข้อความที่ธีภพแชทคุยกับเพื่อนยังอยู่ในความทรงจำไม่ยอมลืมว่าเขาต้องการแค่ลูกและจะทำให้เธออยากหย่ากับเขาเองและวันนั้นเขาจะได้ลูกไว้เพียงคนเดียว

         “ลาก่อนนะคะคุณธี”

         ภาพถ่ายชุดเจ้าบ่าวและเจ้าสาวที่ติดไว้ที่ผนังห้องนอนเป็นเหมือนตัวแทนของธีภพให้หญิงสาวได้บอกลาก่อนที่จะจากที่นี่ไป

        

คอนโดมิเนียมห้องเล็กธิชาตัดสินใจเช่าทันทีเพราะนาทีนี้         ไม่มีทางเลือก ยังโชคดีที่เงินในบัญชีมีมากพอให้เธอใช้จนถึงคลอดลูก ธีภพโอนเงินให้เธอทุกเดือนทั้งที่ตัวเธอเองไม่เคยขอจนตอนนี้มีมากกว่าเงินเก็บที่ธิชาเคยเก็บออมมาตลอดทั้งชีวิต

         “เราจะอยู่ที่นี่กันสองคนนะลูก”

         คนตัวเล็กกับกระเป๋าเดินทางสองใบมองไปรอบ ๆ ห้องใหม่ของเธอสองมือลูบท้องคุยกับชีวิตน้อย ๆ ที่จะมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันที่นี่