ยังไม่รู้ใจตัวเอง........

ตอนที่ 5

ยังไม่รู้ใจตัวเอง........

         “คุณพ่อครับทำไมบ้านเงียบจัง”

         ธีภพกลับมาถึงบ้านพร้อมกับบิดาปกติเวลานี้จะต้องได้ยินเสียงภรรยาทำกับข้าวอยู่ในครัวแต่ในบ้านกลับเงียบมากมีเพียงแค่คนสวนเท่านั้นที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ด้านนอกเพราะแม่บ้านของที่นี่จะมาแบบไปกลับไม่ได้มีใครค้างคืน

         “ไม่สบายหรือเปล่าเมื่อตอนสายเห็นทำท่าแปลก ๆ พ่อจะถามว่าไม่สบายหรือเปล่าก็ไม่ทันขึ้นบ้านไปเสียก่อน”

         ธีภพรีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านและเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนด้วยความรู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์อะไรบ้างอย่าง

         ห้องนอนที่ปิดไฟมืดสนิททำเอาชายหนุ่มที่ใจคอไม่ดีอยู่แล้วรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดร่วงลงไปอยู่กับพื้น ประตูตู้เสื้อผ้าที่ปิดไม่สนิทกระเป๋าเดินทางที่หายไป ธีภพทรุดตัวลงนั่งบนเตียงทันทีเมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มอ่อนแรง

         “ธิชา ธิชา”

         เทวนาถรีบวิ่งตามเสียงตะโกนเรียกหาภรรยาของลูกชายที่ดังจนไปถึงชั้นล่างด้วยความตกใจ

         “เกิดอะไรขึ้นธี”

         “ธิชาไปแล้ว เธอไปแล้วครับทำไมต้องเป็นแบบนี้ในที่สุดเธอก็ทิ้งผมไปเหมือนคุณแม่”

         คนเป็นพ่อได้แต่นั่งลงข้าง ๆ โอบกอดลูกชายไว้ด้วย   ความเข้าใจ ภาพในอดีตย้อนกลับมา นาทีที่วิกานดาทิ้งทุกอย่างไปมันไม่ต่างอะไรกับตอนนี้

         “มันอาจไม่ใช่อย่างที่ลูกคิดบางทีธิชาอาจจะมีเหตุผลลองโทรศัพท์หาเธอหรือยัง”

         ธีภพรีบกดเบอร์โทรศัพท์หาภรรยาทันทีแต่สุดท้าย  ปลายสายก็ปิดเครื่อง

         “ธีลูกพ่อ ทำใจนะลูก”

         เทวนาถไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรถึงจะทำให้ลูกชายรู้สึกดีขึ้นเพราะตัวเขาเองไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีบาดแผลก็ยังไม่เคยหายถึงแม้ตอนนี้เขาจะไม่เคยโทษอดีตภรรยาเลยเพราะเขารู้ว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเขาเป็นคนทำให้ครอบครัวไม่มีความสุขเพียงเพราะคำว่าไม่เคยเชื่อใจ

         “จดหมายอะไร”

         คนเป็นพ่อหยิบจดหมายที่วางอยู่บนที่นอนส่งให้ลูกชาย       เทวนาถคิดว่าต้องเป็นจดหมายของลูกสะใภ้แน่ ๆ เขาจึงอยากให้     ลูกชายเป็นคนอ่านเอง

         ธีภพเปิดซองจดหมายอย่างช้า ๆ เพราะเขากลัวความจริงที่อยู่ในนั้น เขาไม่อยากยอมรับว่าวันนี้ภรรยาของเขาไม่อยู่แล้ว

         น้ำตาที่ไหลออกมาตลอดในขณะที่กำลังอ่านจดหมาย                 เทวนาถเดาได้ไม่ยากว่าลูกสะใภ้ของเขาไปจากลูกชายแล้วจริง ๆ  สองมือเหี่ยวหย่นรีบเช็ดน้ำตาของตัวเองที่กำลังจะหยดลงมาเพราะเวลานี้เขาต้องเข้มแข็งเพื่อเป็นที่พึ่งให้กับลูกชาย

         “ธิชาไปจากเราแล้วจริง ๆ ครับ เธอบอกว่าไม่มีความสุขที่อยู่ที่นี่และเธอก็เพิ่งจะมารู้สึกว่าเธอและผมไม่ได้รักกัน”

         ธีภพเช็ดน้ำตาบนหน้าเขาไม่ร้องไห้แล้วทั้งที่แววตายังคงมีแต่ความเสียใจอยู่ในนั้น

         “ธีลูกรักธิชาไหม พ่อขอโทษที่ถามแบบนี้เพราะบางครั้งพ่อเองก็อดคิดไม่ได้ที่ลูกรีบแต่งงานทั้งที่รู้จักกับเธอได้ไม่นานเป็นเพราะพ่อบีบลูกเรื่องมีครอบครัวหรือเปล่า”

         เทวนาถคิดแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่ลูกชายบอกว่าจะแต่งงานแล้วเพราะปกติธีภพคบกับผู้หญิงแต่ละคนใช้เวลานานแต่ก็ไม่เคยเห็นจะพูดเรื่องแต่งงานจนสาว ๆ พากันเดินออกจากชีวิตกันไปเองเพราะมองไม่เห็นอนาคตของความรัก

         “ไม่เกี่ยวกับคุณพ่อหรอกครับ ผมเลือกเธอแล้วมันไม่สำคัญว่าผมจะรักหรือไม่รักแต่ในเมื่อเราแต่งงานกันแล้วมันคือคำว่าครอบครัว ผู้หญิงสุดท้ายก็เหมือนกันทุกคน”

         ธีภพเปลี่ยนจากแววตาที่เศร้ากลายเป็นแววตาแห่งความผิดหวังแทนทั้งที่น้ำตายังคงไม่แห้งไปจากดวงตาคมเข้มก็ตาม

         “มันไม่ใช่อย่าที่ลูกคิดนะ” คนเป็นพ่อไม่สบายใจที่ลูกชายมองโลกในแง่ร้ายแบบนี้

         “พอเถอะครับ ผมไม่เชื่อใครแล้วทุกอย่างมันชัดเจน ”

         เทวนาถได้แต่มองลูกชายด้วยความเป็นห่วงแต่ในเวลาและอารมณ์แบบนี้ธีภพคงไม่พร้อมที่จะฟังอะไร เขาจึงเลือกที่จะให้               ลูกชายได้มีเวลาอยู่คนเดียว บางทีเวลาอาจจะทำให้ปัญหาทุกอย่างมีทางออกก็ได้

         ณภัทรถูกเพื่อนชายตามตัวด่วนเพราะเวลาแบบนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่ธีภพจะสามารถพูดทุกเรื่องได้

         “ฉันบอกแกแล้วว่าผู้หญิงเหมือนกันทุกคน เห็นไหมว่าสุดท้ายยังไม่ถึงปีเลยธิชาก็หนีไปทั้งที่ฉันทำดีกับเธอทุกอย่าง”

         ธีภพยกแก้วดื่มเหมือนว่าน้ำสีเหลืองเข้มในแก้วเป็นแค่เพียงน้ำชาเท่านั้น ปากก็พร่ำรำพรรรต่อว่าภรรยาไม่มีสักคำที่เขาจะโทษตัวเอง

         “ก็ดีแล้ว ธิชาเขาดูไม่มีดีในสายตาแกเลย เธอไปแบบนี้แกก็จะได้ไม่ต้องลำบากใจตอนที่อยากจะเลิกกับเธอหรือว่าจริง ๆ แล้วที่เครียดแบบนี้เพราะยังไม่ได้ลูก”

         ณภัทรเป็นเพื่อนสนิทของธีภพก็จริงแต่เขาไม่เคยเห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนทำเขาพยายามทัดทานตั้งแต่เพื่อนจะแต่งงานแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล

         “แกประชดฉันใช่ไหม”

         คนเมาหันมามองหน้าเพื่อนด้วยสายตาที่เป็นคำถามเพราะเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนกำลังหลอกว่าเขาอยู่

         “ฉันไม่ได้ประชดแต่ฉันว่าแกตรง ๆ  ผู้ชายอะไรมานั่งเมาเพราะเสียใจที่ถูกเมียทิ้งแต่กลับนั่งว่าเมียนั่งชมตัวเองตลอดแบบนี้มันก็สมควรแล้วที่ธิชาเธอจะไป”

         คนฟังไม่อาจจะแค่รับฟังได้อย่างเดียวเพราะณภัทรไม่อยากให้เพื่อนต้องทำผิดซ้ำซากอีกแล้ว

         “ตกลงฉันผิด !”

         “ใช่ แกผิด ผิดตั้งแต่ที่แกไม่ได้รักธิชาแต่กลับไปขอเธอแต่งงานแล้วพอวันนี้เธอไป แกกลับจะมานั่งโทษทุกอย่างยกเว้นตัวเอง แกคิดว่าผู้หญิงไม่รู้หรือว่าแกไม่ได้รัก ไหนแกลองบอกมาสิตั้งแต่แต่งงานกันมาแกเคยบอกว่ารักเมียแกบ้างไหม”

         แก้วเหล้าในมื้อถูกดื่มที่เดียวหมดแก้วเมื่อได้ยินเพื่อนถามแบบนี้เพราะคำตอบมันคือ ไม่ เขาไม่เคยบอกรักภรรยาตัวเองเลยสักครั้งแม้แต่ในวันแต่งงาน

         “ฉันให้ทุกอย่างไม่ว่าจะข้าวของเงินทอง ทะเบียนสมรส ให้เกียรติในฐานะภรรยา มันยังไม่พออีกใช่ไหม”

         ชายหนุ่มที่กำลังเมาได้ที่ถามเพื่อนสนิทด้วยความอยากรู้     จริง ๆ เพราะสำหรับเขา ทุกอย่างที่เขาให้ได้เขาก็ให้ธิชาหมดแล้ว

         ณภัทรคว้าแก้วเหล้าจากมือของเพื่อนเอามาถือไว้เพราะเขาต้องการพูดเรื่องนี้แบบจริงจังไม่อยากให้คนฟัง ฟังไปดื่มไปแบบนี้

         “ถ้าที่ให้ธิชามันมากพอแล้ว ทุกอย่างที่พ่อนายให้มันมากกว่านั้นมากทำไมทุกวันนี้นายถึงอยากจะมีแม่เหมือนคนอื่นไม่ใช่เพราะนายต้องการความรักหรอกหรือ ตอบตัวเองให้ได้นะ    อย่าให้ทุกอย่างมันสายเกินไป อดีตก็คืออดีตอย่าให้มันมาทำลายปัจจุบัน กลับบ้านไปนอนเดี๋ยวฉันไปส่ง”

         ธีภพนั่งคิดคำถามที่เพื่อนของเขาถามให้คิดไปตลอดทางแต่ด้วยสมองที่ไร้สติมีแต่ความเมาจากฤทธิ์ของสุราทำให้เขายังคิดได้แค่เพียงเขาทำดีทุกอย่างแต่สุดท้ายครอบครัวเขาก็พังเหมือนเมื่อครั้งอดีตที่เขายังเด็กอยู่ก็แค่นั้น

         ธิชาเริ่มจัดของทุกอย่างให้เป็นที่เป็นทาง เธอพยายามทำตัวให้ไม่ว่างเพราะเมื่อไหร่ที่หยุดทำงานภาพความสุขเมื่อครั้งที่เธออยู่กับสามีจะผ่านเข้ามาในความทรงจำ หญิงสาวไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว

         ชีวิตน้อย ๆ ในท้องที่ตอนนี้คงเป็นเพียงแค่ก้อนเลือดแต่มีความหมายและเป็นกำลังใจสำหรับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ยิ่งนัก ธิชาตัดสินใจทำแบบนี้เพราะเธอไม่อยากให้ลูกของเธอต้องเกิดมาเป็นเพียงแค่เครื่องมือสร้างความสุขให้กับคนเป็นพ่อแต่หญิสาวอยากให้ชีวิตน้อย ๆ เกิดมาจากความรักในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ต้องการคำว่าครอบครัวอย่างแท้จริง เธอก็เลือกที่จะสร้างครอบครัวกับลูกแค่      สองคนดีกว่า

         คอนโดมิเนียมห้องที่เธอเลือกเช่าเล็กมากกว่าห้องนอนที่เธอเคยอยู่ที่บ้านของสามีเสียอีกแต่สำหรับตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันใหญ่เกินไปกับการอยู่คนเดียวมองไปทางไหนก็ให้ความรู้สึกเหงาไปหมด

         “ไม่เอาธิชา เลือกแล้วก็ต้องสู้ต่อไปจะกลับไปอยู่กับคนที่เขาไม่รักเราเพื่ออะไร”

         คนตัวเล็กต้องปลอบตัวเองอีกครั้งเมื่อความพ่ายแพ้เริ่มกลับเข้ามาในหัวใจ ท้องฟ้าข้างนอกที่มืดลง ลมพัดแรงที่แสดงว่าฝนใกล้จะตกยิ่งทำให้หญิงสาวคิดถึงที่ที่เธอทิ้งมา น้ำตาเริ่มไหลแต่สุดท้าย    ธิชาก็กอดและปลอบตัวเองให้กลับมาเข้มแข็งให้ไวที่สุด