LOGINพันไมล์สงบสติอารมณ์ได้แล้วก็เดินทางไปหาคนรัก แม้จะรังเกียจเธอจับจิตจับใจ แต่เขาก็จะไม่ปล่อยให้คนที่ทำลายครอบครัวของเขาต้องลอยนวลแน่นอน
วารีมองตามไปแล้วหัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุข เธอรู้ว่าโมรินไม่รู้จักบิดามารดาของพันไมล์ เพื่อนของเธอหน้าโง่จะตายไป จะให้ไปนั่งหาประวัติของแฟนว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร รวยแค่ไหน โมรินไม่ทำเพราะหยิ่งในศักดิ์ศรี คิดว่าไม่ได้เกาะผู้ชายกิน วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ นี่คือจุดอ่อนของโมรินที่ทั้งโง่และซื่อบื้อ ทำให้เธอสามารถใช้วิธีนี้เล่นงานอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย เธอพร้อมที่จะเขี่ยนังเพื่อนเลวทิ้งด้วยฝ่าเท้าของเธอนี่แหละ
พันไมล์กดโทร. หาโมรินด้วยหมายเลขที่เขาจำได้ขึ้นใจ โทรศัพท์ราคาแพงเครื่องนี้เขาเป็นคนซื้อให้เธอ เพราะเครื่องเก่ามันพัง
เธอปฏิเสธไม่อยากรับ แต่ในที่สุดก็รับ คงแกล้งปฏิเสธไปแบบนั้นเอง ตอนนี้เขาเห็นธาตุแท้ของเธอแล้ว นึกย้อนไปถึงเรื่องราวมากมายที่ผ่านมาไม่กี่เดือน เธอมักปฏิเสธเสื้อผ้าข้าวของที่เขาซื้อให้ ซึ่งแท้ที่จริงมันเป็นแผนการของเธอเท่านั้นเอง
ทำเป็นไม่อยากได้ ทั้ง ๆ ที่อยากได้จนตัวสั่น เลวทั้งน้าทั้งหลาน คงคิดจะจับเขาด้วยล่ะสิ
“สวัสดีค่ะพี่พัน” เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นขณะรับสายทำให้พันไมล์เหยียดริมฝีปากอย่างรังเกียจ กิริยาอ่อนหวานเอาอกเอาใจที่เธอทำกับเขา มันคือมารยาที่เธอเสแสร้งแกล้งทำว่าตนเองเป็นคนดีหนักหนา เขาเห็นธาตุแท้ของเธออย่างแจ่มแจ้ง และจะไม่หลงเชื่อเธออีกแล้ว
“สวัสดีครับ ทำอะไรอยู่ครับ คิดถึงจัง พี่อยากจะรับโมมาที่แกลอรี่ครับ พี่เพิ่งวาดภาพใหม่เสร็จ อยากให้น้องโมได้เห็นเป็นคนแรก” พันไมล์เอ่ยกลับไป แผนร้ายในใจผุดขึ้นมาในทันที
“กำลังทำขนมอยู่ค่ะ โมอยากให้พี่พันได้ชิมขนมของโมอยู่พอดีเลย” เธอชอบทำอาหารและขนม เขาเคยได้ลองชิมอยู่หลายครั้ง ถือว่าฝีมือดี คงฝึกเอาไว้มัดใจผู้ชายสินะ พันไมล์เหยียดยิ้มเมื่อคิดว่าตัวเองรู้ทันเธอ
“งั้นพี่ไปรับนะครับ อยากชิมฝีมือของโมจังเลยครับ คิดถึงโมด้วย อยากเห็นหน้าใจจะขาด”
เขาพูดก่อนจะกดวางสาย รีบขับรถยนต์คันหรูราคาแพงลิ่วมุ่งหน้าไปยังบ้านพักของเธอ
พันไมล์เป็นทายาทเจ้าของโชว์รูมรถนำเข้าที่ร่ำรวยติดอันดับของประเทศ อีกทั้งธุรกิจในเครืออีกมากมาย เขาจึงมีรถให้ขับไม่ซ้ำในแต่ละวัน เพราะต้องการโปรโมทรถหรูของตัวเองไปในตัว
พันไมล์ขับรถมารับโมรินที่หน้าบ้านของหล่อน เธออยู่ในชุดเดรสสีชมพูหวานแหวว ในมือถือตะกร้าขนมที่แพ็กใส่กล่องอย่างสวยงาม เขาเดินลงไปเปิดประตูรถให้เธอ ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษกับเธอเสมอต้นเสมอปลาย
วันนี้พันไมล์มองโมรินเปลี่ยนไป แต่หญิงสาวไม่มีโอกาสได้เห็น เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเหยียดยิ้มด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ เกลียดชังไปถึงน้าสาวของเธอด้วย
“ขนมหน้าตาน่ากินจังเลยครับ” พันไมล์เอ่ยบอกหญิงสาวข้างกาย เหลือบมองขนมในตะกร้าที่เธอวางเอาไว้บนตักด้วยรอยยิ้ม
“น่ากินก็ต้องกินเยอะๆ นะคะ โมทำให้พี่พันโดยเฉพาะเลยค่ะ”
“ดีจัง” เขาพูดแล้วยิ้มหวานให้เธอ
“โมทำไม่หวานจนเกิดไปเพราะรู้ว่าพี่พันไม่ชอบกินหวาน” เธอยิ้มตอบกลับไป
“ขนมอะไรครับ” พันไมล์แกล้งเอ่ยถามคล้ายสนใจ แต่เขาสนใจอย่างอื่นในตัวของเธอมากกว่า
“เป็นคุกกี้ธัญพืชค่ะ ให้ประโยชน์กับร่างกายด้วยนะคะ” เธอตอบอย่างภาคภูมิใจเพราะคิดสูตรขึ้นมาใหม่ ดัดแปลงจากสูตรที่เคยมีคนทำมาแล้ว ผสมน้ำผึ้งแทนน้ำตาล ทำให้มีรสหวานแต่ให้ประโยชน์มากกว่า
“พี่ว่าวางตะกร้าไว้ด้านหลังเบาะรถดีกว่าครับ พี่จะได้รัดเข็มขัดนิรภัยให้” เขาจัดการหยิบตะกร้าบนตักของเธอไปวางเอาไว้ทางด้านหลัง ก่อนที่จะขยับเข้าไปหาและจัดการรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ลมหายใจร้อนๆ ของเขาที่เป่ารดอยู่ตรงพวงแก้มสาว ทำให้โมรินถึงกับเขินอาย เขาขยับเข้าไปใกล้ ทำท่าจะจูบเธอ แต่เธอก็เบี่ยงหลบทำให้เขาหอมแก้มเธอแทน
“อุ๊ย!” เธอยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง รู้สึกเขินอายเป็นอันมาก
“แก้มหอมจริง แฟนใคร”
“พี่พันน่ะ ปากหวานนะคะนี่”
“ไปกันเถอะครับ พี่หิวแล้ว จะมารับไปทำอาหารให้พี่กินด้วย” เขามีบ้านพักอีกหลังตรงชานเมือง ซึ่งที่นั่นเป็นแกลอรี่วาดภาพ พันไมล์มีความสามารถด้านการวาดภาพ เขามีพรสวรรค์ตั้งแต่เกิด นอกจากการดูแลธุรกิจของครอบครัวแล้ว เขายังขายภาพวาดจากฝีมือของตัวเองให้เศรษฐีมีเงินอีกด้วย ชื่อเสียงของเขาโด่งดังและเป็นที่รู้จักในแวดวงศิลปะ หากภาพวาดนั้นมีลายเซ็นของเขาเขียนเอาไว้จะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า บางครั้งประมูลได้หลักสิบล้านบาท
“พี่พันอยากกินอะไรคะ” โมรินเอ่ยถาม ไม่ได้เห็นสายตาร้ายกาจของแฟนหนุ่มข้างกายเลยสักนิด
“อยากกินโมจะได้ไหมครับ” เขาขยับใบหน้าเข้าหาพลางเอ่ยถาม มองเธอตาหวานหยด คำพูดทีเล่นทีจริงนั้นทำให้โมรินใจสั่น
“อุ๊ย! พี่พันน่ะ” เธอเขินอายหน้าแดง ก่อนที่พันไมล์จะหันไปสนใจกับการขับรถ มุ่งหน้าไปยังบ้านพักนอกเมืองของเขาอย่างหมายมาด
“พี่ก็คงจะเข้มงวดนิดหนึ่ง เพราะพี่ไม่อยากให้ใครทำลูกสาวเราร้องไห้แบบที่พี่เคยทำกับโม”โมรินหัวเราะออกมาตามตรง“นี่คิดไปถึงตอนที่ลูกมีแฟนแล้วเหรอคะ”“ใช่ครับ” เขาพูดจริงจัง“พี่จะเป็นคนคัดกรองเอง”“พี่พันนี่…” เธอส่ายหน้าเขานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถามกลับเบา ๆ“แล้วโมล่ะครับ…อีกสิบปีข้างหน้า อยากเห็นอะไรที่สุด”เธอเงียบคิด มองเข้าไปในบ้านที่มืดลง มีเพียงแสงโคมไฟหัวเตียงลอดออกมาจากห้องลูกนิด ๆ“โมอยากเห็น…บ้านหลังนี้ยังมีเสียงหัวเราะแบบนี้อยู่ค่ะ” เธอตอบ“ไม่จำเป็นต้องดังเท่าเดิมก็ได้ เพราะลูกโตขึ้น…แต่แค่อยากให้รู้ว่าถ้าวันไหนใครเหนื่อย ทุกคนยังเดินกลับมาที่นี่แล้วรู้สึกว่า ‘ไม่ต้องเก่งก็ได้’”พันไมล์มองเธอนิ่งคำตอบของเธอทำให้เขาอยากโอบกอดมากกว่าที่เคย“แล้ว…อยากเห็นพี่ไหมครับ”“ต้องถามด้วยเหรอคะ” เธอตอบเสียงเบา“ถ้าไม่มีพี่ บ้านนี้ก็คงไม่ครบแล้วเหมือนกัน”เขายิ้ม แล้วขยับตัวเข้ามาชิด เอื้อมมือมากุมมือเล็กของเธอไว้ นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอเบา ๆ“งั้น…พี่จะอยู่ตรงนี้ให้ครบสิบปีแรก แล้วค่อยต่อสัญญาไปอีกสิบปีนะครับ”“สัญญาแบบไหนคะ”“สัญญาแบบที่ไม่ได้เขียนบนกระดาษ” เขาก้มลงจูบหลังมือเธอ“แต่เขี
“ก็พี่พันทำตัวน่ารักทุกวันนี่คะ…โมเลยให้ผ่านค่ะ”เขาก้มลงจูบข้างแก้มเธอนุ่ม อุ่น และจริงใจที่สุด“พรุ่งนี้พี่จะน่ารักขึ้นอีกนะครับ”“ลองดูค่ะ”เขายิ้มและกอดเธอจากด้านหลังแน่นขึ้นนิดหนึ่งคืนนี้…เป็นคืนที่ทั้งบ้านหลับสนิทและเป็นคืนที่หัวใจของสองคนเข้าใกล้กันมากขึ้นอีกหนึ่งก้าวเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นแต่เช้าวันนี้ไม่ใช่เช้าธรรมดาแต่เป็น “วันแรกของการขึ้น ป.1” ของลูกสาวโมรินกำลังติดกระดุมเสื้อนักเรียนสีขาวให้ลูกคอปกรีดเรียบ กระโปรงจีบยังดูแข็ง ๆ เพราะเพิ่งแกะป้ายใหม่“แน่นไปไหมคะ แม่” เด็กหญิงเงยหน้าถามตาแป๋ว“พอดีเลยค่ะ โตอีกนิดเดียวเดี๋ยวก็เต็มชุดพอดีแล้ว” โมรินหัวเราะเบา ๆพันไมล์เดินเข้ามาจากประตูถือแก้วนมอุ่นมืออีกข้างหิ้วกระเป๋านักเรียนใบใหม่ที่เขาตั้งใจเลือกเองกับมือ“คุณนักเรียนคนสวยของพ่อ พร้อมหรือยังครับ”ลูกสาวยิ้มกว้างจนตาหยี“พร้อมค่ะ! วันนี้พ่อกับแม่ต้องไปส่งหนูถึงห้องเลยนะคะ”“ครับผม” เขายื่นแก้วนมให้“ดื่มก่อนนิดหนึ่ง จะได้มีแรงไปเรียน”เด็กหญิงยกแก้วขึ้นจิบแล้วเหลือบตาไปมองพ่อ“พ่อคะ…”“ครับ”“พ่อจะมารับหนูด้วยไหมคะ”พันไมล์นิ่งไปชั่วอึดใจ เพราะคิดถึงตารางงานในหัว
โมรินออกมายืนที่ระเบียง ห้องพักมองเห็นทะเลลาง ๆ ในความมืด มีเพียงแสงไฟจากรีสอร์ตส่องสว่างบริเวณใกล้ ๆพันไมล์เดินออกมาตามหลัง เธอได้ยินเสียงประตูเลื่อนเบา ๆแล้วก็รู้สึกถึงผ้าคลุมบาง ๆ ที่เขาเอามาคลุมไหล่ให้“เดี๋ยวไม่สบายครับ ลมแรง”“ขอบคุณค่ะ”เขายืนเคียงข้าง มองออกไปทางทะเลสักพัก ก่อนจะหันมาถามเบา ๆ“คิดอะไรอยู่ครับ”“คิดว่าตัวเอง…โชคดีจังค่ะ”“เพราะได้มาเที่ยวทะเลเหรอครับ”“เพราะได้มายืนตรงนี้…กับคนเดิม แต่หัวใจคนละแบบ”พันไมล์เงียบไปชั่วครู่เหมือนคำพูดนั้นไปกระทบอะไรลึก ๆ ในใจเขา“โมครับ”“คะ”“พี่จะไม่ถามแล้วนะครับว่าโมให้อภัยพี่หมดหรือยัง เพราะพี่รู้ว่ามันไม่แฟร์กับโมเลยที่จะให้ตอบคำนี้แน่ ๆ”เธอหันไปมองเขา“แต่พี่อยากบอกโมไว้ตรงนี้ว่า ต่อให้ในใจของโมยังมีรอยแผลเล็ก ๆ จากสิ่งที่พี่ทำในอดีต พี่ก็จะไม่หนีมันไปไหนพี่จะอยู่ตรงนี้…ค่อย ๆ เยียวยามันไปเรื่อย ๆ ด้วยการใช้ชีวิตดี ๆ ร่วมกัน”โมรินเม้มปาก“ตอนนี้มันไม่ใช่แผลเปิดแล้วค่ะพี่พัน…มันคือรอยแผลเป็นที่เตือนว่าเราเคยผ่านอะไรมาด้วยกัน”เธอสูดหายใจลึก แล้วพูดต่อ“แต่ทุกครั้งที่โมมองรอยแผลนั้น…โมไม่เจ็บเท่าเมื่อก่อนแล้ว เพราะทุกวัน
“ก็…อยู่สิคะ” เธอหัวเราะเบา ๆ“แน่นอนครับ พี่ไม่ไปไหนแล้ว”เย็นวันหนึ่ง หลังกลับจากพาลูกสาวไปโรงเรียนและทำงานผ่านไปครึ่งวันพันไมล์กลับบ้านเร็วกว่าเดิมตั้งใจช่วยอาบน้ำลูกชายโมรินเตรียมอ่างน้ำเล็ก ๆ อุณหภูมิกำลังดีเธอห่อผ้าเช็ดตัวไว้อยู่บนตักพันไมล์ยืนอยู่ข้าง ๆสีหน้าตื่นเต้นราวกับต้องอาบน้ำให้ลูกเป็นครั้งแรกในชีวิต“ระวังนะคะ จับหัวก่อน”“ครับ ๆ ๆ หัวต้องมาก่อน” เขาพูดเหมือนท่องบทเรียน“แล้วก็ต้องประคองคอด้วยค่ะ”“ครับ คอด้วยสงสัยพี่จะตื่นเต้นมากไปหน่อย”เธอหัวเราะ“พี่พันทำได้อยู่แล้วค่ะ โมเชื่อพี่นะ”คำว่า โมเชื่อพี่นะเหมือนเป็นกำลังใจชิ้นใหญ่ที่เขาไม่เคยได้ยินจากเธอง่าย ๆ ในอดีตพันไมล์มองลูกน้อยในมือค่อย ๆ ใช้น้ำลูบหัว ลูบแขนทำทุกอย่างอย่างเบามือที่สุดเท่าที่มนุษย์ชายคนหนึ่งจะทำได้ระหว่างนั้น เขายังมองโมรินเป็นระยะเหมือนขอความมั่นใจจากสายตาเธอเธอยิ้มให้แบบอุ่นที่สุด“เก่งมากค่ะพี่พัน”เขาเผลอยิ้มออกมากว้างจนแก้มขึ้นสันนิด ๆ“พี่ฝึกจากวิดีโอหลายรอบเลยนะครับเมื่อคืน” เขาแอบสารภาพเบา ๆโมรินหัวเราะลั่น“จริงเหรอคะ!”“จริงครับ…พี่อยากทำให้ได้ดีเหมือนโม”เธอยิ้มอ่อนโยนมากเห
“ใช่ครับ” เขารับทันทีแบบไม่อาย“และจะหลงมากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย”สวนสาธารณะเล็ก ๆ นอกเมืองในตอนเช้า แสงแดดนุ่ม ลมพัดอ่อน ๆช่างภาพยกกล้องขึ้น เล็งมาทางครอบครัวสี่คนที่ยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าโมรินแต่งชุดเดรสลูกไม้สีครีมอ่อน ผมเกล้ามัดต่ำเรียบง่ายพันไมล์ใส่เชิ้ตกับกางเกงสแลคสีสุภาพ ไม่ผูกเนกไท แต่แขนเสื้อพับขึ้นนิด ๆ ดูสุภาพแต่ไม่แข็งเกินไปลูกสาวใส่เดรสคล้ายแม่ ลูกชายตัวน้อยใส่บอดี้สูทสีอ่อนที่ยายเลือกให้“โอเค เดี๋ยวขอรูปครอบครัวก่อนนะครับ ยืนใกล้กันหน่อยค่ะ คุณพ่อโอบเอวคุณแม่ไว้ได้เลย” ช่างภาพบอกพันไมล์ไม่รอให้ต้องบอกซ้ำเขาโอบเอวโมรินอย่างนุ่มนวลคนด้านในอุ้มน้องไว้ส่วนลูกสาวยืนจับชายกระโปรงแม่ไว้แน่น“พร้อมนะครับ…หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม!”เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นหลายครั้งติดกัน“ขออีกมุมหนึ่งนะครับ คุณพ่อมองหน้าคุณแม่ คุณแม่มองลูกสาว ลูกสาวมองน้อง…ส่วนลูกชายมองกล้องครับ”ทุกคนหัวเราะ เพราะรู้ดีว่า “ลูกชายมองกล้อง” นี่คุมไม่ได้แน่แต่สุดท้าย ภาพที่ออกมากลับดูเป็นธรรมชาติที่สุดช่วงหนึ่ง ช่างภาพขอให้ถ่ายคู่เฉพาะโมรินกับพันไมล์“งั้นคุณพ่อลองยืนข้างหลัง กอดคุณแม่ไว้หลวม ๆ นะครับ”พันไมล์ทำตาม
“ยังไม่ได้แต่งเลยนะคะ”“แต่พี่มีแหวนแล้ว” เขายกนิ้วเธอขึ้นมา“ถือว่าเป็นเจ้าสาวในใจพี่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ”คะ…คำพูดคนอะไรหวานชะมัดเธอต้องใช้หมอนกดหน้าตัวเองครู่หนึ่งเพื่อซ่อนความเขินเขาหัวเราะเบา ๆ แล้วลุกขึ้นไปดูเตียงน้องช้อนตัวลูกน้อยขึ้นมาแนบอกอย่างคล่องแคล่ว“ตัวเล็กของพ่อ ตื่นหรือยังครับ ดึก ๆ ส่งเสียงดังจนพ่อคิดว่าจะไม่ไหวแล้วนะ”โมรินขำ“เมื่อคืนพี่พันก็หลับสนิทดีนี่คะ”“ก็พี่ต้องให้เมียได้พักเต็มที่สิครับ” เขายักคิ้ว“แต่ลูกนี่สิ…ร้องทีสะดุ้งกันทั้งบ้าน”พันไมล์อุ้มลูกอย่างทะนุถนอม เดินไปส่งให้โมรินแล้วเริ่มทำกิจวัตรของเช้าที่เขากลายเป็นผู้เชี่ยวชาญไปแล้วต้มน้ำร้อนอุ่นนมต้มโจ๊กเบา ๆ สำหรับโมรินและเตรียมชามซีเรียลสำหรับลูกสาวคนโตบ้านหลังนี้…เต็มไปด้วยกลิ่นของครอบครัวจริง ๆไม่ใช่แค่ความอบอุ่นจอมปลอมเหมือนวันเก่า ๆเมื่อทุกอย่างพร้อม พันไมล์จูงมือโมรินไปขึ้นรถเบาะหลังมีลูกสาวคนโตนั่งผูกเชือกรองเท้าแบบงง ๆ และน้องที่อยู่ในคาร์ซีต“พ่อคะ วันนี้พ่อไปส่งหนูใช่ไหมคะ”“ครับ พ่อจะไปส่งทุกวันจนหนูบอกว่าไม่ต้องการพ่อแล้วแหละ”“ไม่มีวันค่ะ!” เธอตอบเสียงดัง ทำเอาทั้งรถหัวเราะ
ไม่นานนัก รถคันหรูของพันไมล์ก็จอดนิ่งอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาล ลูกสาวเกาะแขนแม่ข้างหนึ่ง เกาะแขนพ่ออีกข้างหนึ่ง เดินควงกันเข้าไปในเขตโรงเรียนอย่างภาคภูมิใจ“แม่คะ วันนี้เพื่อนหนูต้องอิจฉาแน่เลย” เธอพูดพลางเชิดหน้า“อิจฉาอะไรคะ” โมรินถามยิ้ม ๆ“ก็หนูมีทั้งพ่อทั้งแม่มาส่งพร้อมกันไงคะ” เด็กหญิงยิ้มจนเห็น
“พี่พันพอแล้วค่ะ โมเหนื่อยจัง” พันไมล์เป็นผู้ชายที่เซ็กซ์จัดมาก เจอหน้ากันไม่มีเรื่องอื่นใดนอกเหนือจากเรื่องเซ็กซ์ จนเธอแอบนึกน้อยใจอยู่หลายครั้ง เมื่อก่อนยังมีกิจกรรมอื่นๆ ทำด้วยกัน ดูหนัง ฟังเพลง ปลูกต้นไม้ ทำอาหาร แต่งห้องจัดบ้าน แต่เดี๋ยวนี้กิจกรรมพวกนั้นหายไปจนหมดสิ้น เหลือแค่กิจกรรมทางเพศเพีย
“พี่พัน อุ๊ย! อย่าค่ะ ไม่เอาค่ะ” ร่างที่กอดรัดเธอตั้งแต่เข้ามาในบ้านทำให้โมรินร้องประท้วงแต่ปากร้อนของเขาก็บดจูบเธอไม่ยอมละห่าง“พี่คิดถึงโม รักโมที่สุด เป็นของพี่เถอะนะคนดี” เขารวบใบหน้าของเธอเอาไว้ บดจูบเธออย่างดูดดื่ม โมรินพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่ทำไม่สำเร็จ“พี่พันบอกว่าจะรอให้โมเรียนจบก่อน”“พี
วารีกำหมัดแน่น เกลียดโมรินจับใจ วันนี้แหละเธอจะทำให้โมรินฉิบหายย่อยยับ ถูกผู้ชายที่รักเกลียดไปจนวันตายแรกเริ่มเดิมทีเธอไม่ได้เกลียดหรืออิจฉาอะไรโมรินหรอกนะ แต่หลังจากที่พันไมล์ได้รู้จักกับโมริน เขาก็หันไปสนใจเธอ ความไม่พอใจ ความอิจฉา และอะไรอีกหลายอย่างประดังประเดเข้ามา จากเพื่อนรัก กลายเป็นเพื่อน







