เข้าสู่ระบบตอนที่ 3เริ่มต้นของเรา อาหารบนโต๊ะมีทั้งที่รูปร่างน่ากิน และรูปร่างแปลก ๆ เพราะทั้งคู่ต่างก็เพิ่งเริ่มฝึกทำกัน “กินกันให้หมดเลยนะ เสียดาย หมูทอดสีน้ำตาลเข้ม ต้มจืดแสนหวาน ปลาทอดหลังหลุด” ปุณภพนั่งตั้งชื่อรายการอาหารบนโต๊ะของเขา อย่างใจเย็น ถึงแม้รูปร่างมันจะไม่ค่อยน่าตั้งชื่อก็ตาม “กินได้ใช่ไหม คืนนี้เราจะพากันย้ายไปนอนโรงพยาบาลเพราะอาหารเป็นพิษกันไหมนี่” ณิชามองอาหารบนโต๊ะแบบขำ ๆ เพราะเธอทำแค่ต้มจืดส่วนอาหารทอด ปุณภพเป็นคนทำ หน้าตาของอาหารอาจดูไม่น่ากินแต่ในที่สุดมันก็ทำให้ทั้งคู่อิ่ม ต่างพากันไปนอนเล่นที่โซฟาและเปิดซีรีส์ดูกัน ณิชาเห็นว่ามันเริ่มมืดแล้ว ทั้งเขาและเธอควรจะเข้าเรื่องได้แล้ว เธอจึงเริ่มบทสนทนา “ปุณนายจะไปหาพ่อแม่เราไหม” คนถามทำเสียงเกรงใจ “ณิชา เราว่าการที่แกบอกพ่อแม่ไปถึงขั้นว่าเรามีอะไรกันแล้ว คงต้องให้เราไปบอกพ่อกับแม่เราก่อน จะได้เอาพ่อกับแม่เราไปคุยทีเดียวเลย ” ณิชาทำท่าตกใจ เพราะเขาคิดไว้แค่เพียงว่า อยากให้ปุณไปยืนยันเพื่อให้พ่อเธอเชื่อก่อนแค่นั้น ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน
ตอนที่ 2กดดัน วันนี้เป็นวันที่ณิชาต้องกลับบ้านหลังเลิกงาน เพราะพงศ์ไทพ่อของเธอบังคับให้เธอต้องไปกินข้าวมื้อเย็นที่บ้านเพราะศราวินจะมากินข้าวด้วย เวลานัดหมายคือหกโมงเย็นเพราะวันเสาร์ณิชาจะเลิกงานตั้งแต่สามโมงเย็น แต่เธอก็ทำตัวไม่เร่งรีบไปถึงเกินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง จนโดนคนเป็นพ่อดุเอา “โตเป็นผู้ใหญ่นัดไม่เป็นนัดเลย วินเขามารอตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้ว” ณิชาฝืนหันไปยิ้มให้ศราวินทั้งที่ใจเธอ อยากจะตะโกนด่า และแฉทุกความเลวเกี่ยวกับตัวเขา แต่มันก็ทำไม่ได้ “ณิชาก็เห็นคุณพ่อกับวินคุยกันถูกคอ วินเขาคงมีอะไรอีก หลาย ๆ เรื่องที่ยังเล่าให้คุณพ่อฟังไม่หมด ณิชาเลยอยากให้มีเวลาได้คุยกันเยอะ ๆ ค่ะ” ศราวินหันมาส่งยิ้มตอบ เพราะตัวเขาเองไม่รู้ว่าณิชารู้เรื่อง ผิดกฎหมายของเขา ชายหนุ่มจึงยิ้มอย่างสบายใจ คิดว่าหญิงสาวแค่พูดแซวเธอกับบิดาเท่านั้น ธิดาในฐานะของแม่รู้ว่าลูกไม่เต็มใจก็ไม่อยากบังคับ แต่ก็ไม่กล้าขัดใจสามี ได้แต่ภาวนาให้มีอะไรมาทำให้แผนจับคู่นี้ล้มเลิกไป “แม่เลี้ยงณิชามาไม่ค่อยให้ทำอะไร เรื่องการบ้านการเรือนแย่มาก ไปเป็นสะใภ้บ้
ตอนที่ 1ทุกข์ของเรา วันนี้เป็นวันรวมตัวกินเลี้ยงหลังจากที่เพื่อน ๆ ในวิชาเอกเดียวกัน รับปริญญาเสร็จ งานเลี้ยงเริ่มตั้งแต่เย็น จนตอนนี้ก็มีหลายคนที่บ้านไกลเริ่มเดินทางกลับกันแล้ว เหลืออยู่เพียงไม่ถึงสิบคน สองโต๊ะ ที่ยังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน “ณิชาทำไมดูแกดื่มหนักจังมีอะไรเครียดมาหรือเปล่า ” ธัญญ่าถามหลังจากที่โต๊ะของเธอเหลือกันแค่เพียงสี่คน ซึ่งล้วนแต่เป็นเพื่อนสนิทกันมา ปุณภพหันมามองหน้าของณิชาเมื่อได้ยินธัญญ่าพูด ด้วยอาการที่ไม่ได้เมา “สงสัยไม่มีผู้ชายตกถึงท้องแน่ ๆ ถึงได้หงุดหงิด ยกแก้วไม่ยอมวางเลย” ปกติแล้วทั้งสองคนเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่เถียงกันเป็นประจำ เพราะปุณภพไม่ชอบที่ณิชาชอบทำท่าไร้เดียงสาเวลาอยู่กับหนุ่ม ๆ ที่เธอจะจีบ “ตอนนี้กำลังเครียดเพราะผู้ชายแย่งกันอยากจะตกถึงท้องมากกว่า” คนตอบสีหน้าเศร้า แล้วก็เผลอร้องไห้ออกมา แบบไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น “ฉันไม่ใช่หนุ่ม ๆ ของแกนะ ที่อยู่ดี ๆ จะมาบีบน้ำตาเรียกร้องความน่าสงสาร” ปุณยังคงทำปากดี ทั้งที่ความจริงก็รู้สึกตกใจ ที่เห็นหญิงสาวร
ตอนที่ 9 คุณพ่อจอมปากแข็ง เข้าเดือนที่เก้ามหาวิทยาลัยปิดเทอพอดี ท้องที่เคยโตไม่มากตอนนี้ก็เห็นชัดเจน มีนาจะเดินไปไหนแต่ละที่ก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยเพราะเธอตัวเล็กนิดเดียวต้องแบกท้องที่ใหญ่ไปด้วยตลอด อรรถพันธ์เห็นแล้วก็สงสารภรรยา คอยทำทุกอย่างแทนหมดแม้แต่กินข้าวกินน้ำก็จะยกมาให้ “พี่อรรถคะมีนาขอกลับไปอยู่บ้านพ่อกับแม่นะ อย่างน้อยก็มีคนอยู่เป็นเพื่อนตลอดเวลาไม่รู้จะคลอดตอนไหน แล้วอยู่แต่คอนโดมันเบื่อ พี่อรรถก็ไปนอนกับมีนาที่บ้านนู้นได้ เพราะห้องนอนก็ยังอยู่” ชายหนุ่มเห็นด้วยเพราะเขาเองถ้าให้อยู่คอนโดทั้งวันทั้งคืนแค่สองวันก็เบื่อจะแย่แล้ว และตอนนี้มีนาอยู่มาเกือบสัปดาห์แล้วมีนากลับไปอยู่บ้านทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างอรรถพันธ์กับดอนเริ่มดีขึ้นและตอนนี้ดอนก็กลับมาโสดสนิทเพราะเขาจับได้ว่ามีนยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดจนถึงขั้นเป็นผู้ค้า เขาจึงค่อย ๆ ห่างและในที่สุดก็เลิกกัน “จะได้เลี้ยงหลานแล้ว อยากรู้ผู้หญิงผู้ชาย พ่อกับแม่ก็ไม่ยอมดูเพศลุงเลยต้องนั่งลุ้นว่าจะสอนหลานเตะฟุตบอลหรือจะพาไปเรียนแต่งหน้าดี” ทุกคนต่างพากันหัวเราะเพราะดอนเป็นชายรักชาย
ตอนที่ 8เมื่อเธอกลับมาพร้อมกับหัวใจดวงน้อย มีนากลับมาเรียนได้แค่เพียงเดือนเดียวมหาวิทยาลัยของเธอก็สอบปลายภาคและปิดเทอม หญิงสาวอยากจบให้ไวขึ้นจึงลงเรียนในภาคฤดูร้อน เสียงหญิงสาวที่ลุกไปอาเจียนในช่วงเช้ามาสองวันติด ทำให้อรรถพันธ์รู้สึกว่ามีนาต้องเป็นอะไรแล้ว “ไปหาหมอไหม วันที่สองแล้วนะ อาการมันเป็นอย่างไรไหนบอกพี่มาหน่อย” “มันเวียนหัว อยากอ้วกคลื่นไส้ และอยากกินพวกของรสจัด เผ็ดจัดเปรี้ยวจัด” หญิงสาวพูดจบเธอก็หันมามองหน้าชายหนุ่มทันที ทั้งสองคนต่างพากันทำหน้าตกใจก่อนจะพูดพร้อมกันโดยมิได้ นัดหมาย “ท้อง” อรรถพันธ์ลุกจากที่นอนทันที ทั้งที่ตอนแรกเขาตั้งใจจะเข้าบริษัทสาย “ไปตรวจเลย เอาคลินิกหน้ามหาวิทยาลัยนี่เลย จะได้วางแผนกันถูก ไหนจะเรื่องเรียน ข้าวของต้องซื้อ ฝากท้องอีก” มีนามองหน้าคนตื่นเต้นเกินกว่าเหตุ นี่ถ้าเธอท้องอย่างมากก็เดือนกว่า ๆ เขาจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น ผลออกมาเป็นอย่างที่ทั้งคู่คิดไว้ มีนาเธอตั้งท้องได้เดือนกว่า ๆ “หยุดเรียนเลยภาคฤดูร้อน” ชายหนุ่มหันมาบอกทันท
ตอนที่ 7กลับบ้าน วันนี้ทั้งสองคนช่วยกันเก็บข้าวของเพื่อเดินทางกลับใน วันพรุ่งนี้แต่เช้าทั้งที่ใจทั้งคู่ยังไม่อยากกลับเลย “ใจหายเหมือนกัน ทังที่เรามาอยู่ที่นี่ก็ไม่กี่วัน” อรรถพันธ์เก็บอาหารทั้งหมดลงลงตู้แช่แข็งปากก็บ่นคิดถึงที่นี่ “มีนายังไม่ได้เห็นเกาะนี้เลยเห็นแค่ผ่านระเบียงหน้าบ้าน น้ำทะเลยังไม่เคยได้เล่นสักนิด” ชายหนุ่มมองหน้าคนพูด ตั้งแต่พาเธอมาที่นี่เขาก็เหมือนกักตัวเธอไว้ไม่ยอมพาไปไหน เขาไม่ได้หวงแต่กลัวอันตราย “สักวันเราคงได้มาที่นี่อีก มาแบบไม่ต้องบังคับ มาแบบมาเที่ยว กลับไปคราวนี้คงมีอะไรเปลี่ยนแปลงกับชีวิตเรา” มีนาอยากจะตอบสวนกลับว่าสำหรับเธอเปลี่ยนแปลงตั้งแต่เธอถูกพามาอยู่ที่นี่แล้ว “พี่อรรถคิดว่าพ่อกับแม่ของเราจะยอมให้เราแต่งงานกันเหรอคะ” มีนาคิดในใจว่าเธอยังเรียนอยู่แค่ปีสามพ่อกับแม่เธอไม่น่าจะยอม “ยอมเพราะทั้งสองฝ่ายเขาคุยกันแล้ว พ่อแม่ของมีนาต้องการให้พี่รับผิดชอบและพี่ก็คิดว่ามันคือสิ่งที่ควรทำ ที่นู่นไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงนอกจากอิมที่คงเสียใจจนโกรธพี่ กับดอนที่คงไม่พอใจพี่มาก
ตอนที่ 6มันไม่ควรจะเกิดขึ้นอีก คืนนี้เป็นคืนที่สามที่มีนาถูกพามาอยู่ที่เกาะเธอไม่สบายทั้งสองคืนที่ผ่านมา คืนนี้ฝนตกพอชุ่มฉ่ำลมพายุไม่มี ไข้ของหญิงสาวเริ่มลดลง ไม่ต้องคอยเช็ดตัวกันตลอด “วันนี้อากาศดีจัง” อรรถพันธ์ค่อย ๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้คนตัวเล็กแบบเนียน ๆ เหมือนว่าแค่พลิ
ตอนที่ 6ที่ตรงนั้นเคยเป็นของเรา“คืนนี้คุณกลับไปนอนที่บ้านนะพอดีผมจะใช้ห้องนอนของเรา” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากชื่อที่บอกว่าคือเมฆาทำให้นับดาวรีบรับโทรศัพท์เพราะหวังว่าบางทีเขาอาจจะโทรขอโทษหรือพูดอะไรให้เธอรู้สึกดีขึ้นแต่ทุกอย่างกลับเป็นตรงข้ามกับที่เธอคิด “ได้ค่ะ” “ช่วยจั
ตอนที่ 5ไร้ตัวตน1 ปีผ่านไป “คุณช่วยลงไปดูที่สวนหย่อมให้ผมหน่อยสิผมเห็นตัวอะไรมากินดอกกุหลาบ” เมฆาขึ้นมาบอกนับดาวด้วยท่าทางตกใจจนหญิงสาวต้องรีบวิ่งไปที่สวนหย่อมหลังบ้านเพราะเธอเฝ้าดูแลมันมาตลอดระยะเวลา 1 ปีกว่าที่อยู่ที่นี่ด้วยความเอาใจใส่ “ไหนคะไม่เห็นมีอะไรเลย”
ตอนที่ 4เผลอใจ“ฉันดีขึ้นแล้ว คุณไปทำงานเถอะค่ะ” นับดาวหันมาพูดกับสามีเมื่อเห็นว่าเขาทำท่าจะอยู่ดูแลเธอทั้งวันเพราะตลอดเวลาที่อยู่ที่โรงพยาบาลหญิงสาวก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องยอมทิ้งงานเพื่อมาอยู่ดูแลเธอ “อย่าได้คิดว่าผมเป็นห่วงแต่ที่อยากจะอยู่ดูเพราะกลัวจะเป็นอะไรหนักมากไปกว่านี้ไม่อยา







